Mew - No More Stories Are Told Today. I'm Sorry. They Washed Away. No More Stories. The World Is Grey. I'm Tired. Let's Wash Away. (2009)

Ben de mew op de luisterpaal nu aan het beluisteren... Ben nog bezig maar valt in de smaak, en ik ben al verslaafd aan
Cartoons and Macramé Wounds. Wat een magistraal nummer is dit zeg

Ik vind er weinig aan ben ik bang. Ik ontdekte Mew een paar jaar terug en ik heb Glass Handed Kites tientalle malen gedraaid. Nu komen ze met dit album, en ik heb niet het gevoel alsof ze zich hebben ontwikkeld, ze lijken juist jonger geworden. Het is allemaal mooi geproduceerd, maar het klinkt als emotieloze speelse raardoenerij. Een stijl die het hele album doorkabbelt. Ik kan er niet in 1 keer naar luisteren, het trekt me niet. Ze zijn ook wat commercieler en poppy geworden. Een gimmicky album imo. Ik kan natuurlijk niet ontkennen dat ik een paar liedjes wel leuk vind, maar het blijft vooral bij Introducing Palace Players en Repeater Beater. Ze komen soms met mooie melodieen, maar nee, sorry... Ik vind het een beetje teleurstellend

No More Stories Are Told Today. I'm Sorry. They Washed Away. No More Stories. the World Is Grey. I'm Tired. Let's Wash Away.

Tjsa... als ze je dan niet meer zien staan dan is het tijd om te stoppen!

Waar heb je het over?

Over een onnodig lange titel.

Lekker nuttige bijdrage dan. Er stond ook al te lezen dat de titel zo hoort:

"No More Stories Are Told Today
I'm Sorry
They Washed Away

No More Stories
The World Is Grey
I'm Tired
Let's Wash Away"

Maar hadden ze dat nou nodig, They Washed Away was ook voldoende geweest.

Da's wel heel karig. Ik vind het wel bij Mew passen zo.

Ik vind het wel een mooie titel eigenlijk.

Ik vind hem nog niet geheel overtuigend zoals GHK dat wel was... Nog een paar luisterbeurten en ik zal een cijfer plaatsen

Als je je al om de titel zorgen gaat maken... Ik vond het een heel mooi album. Beluisterd via luisterpaal. Het album zit goed in mekaar. De nummer volgorde klopt. Hele mooie effecten

Vond hun vorige plaat (Glass Handed Kites) echt zwaar briljant. Prachtige harmonieën, fijne tempowisselingen en ook echt nog heel goede liedjes. Vind deze plaat op het eerst gehoor dan ook een zware tegenvaller. Silas the magic car vind ik een prachtnummer, maar dat is wat mij betreft op dit moment de enige uitschieter. De productie is me té glad en het klinkt soms als moeilijkdoenerij. Het vloeit niet zoals zijn voorganger.
Dus voor nu 3 sterretjes. Geen vervelende plaat, maar ook zeker geen topper.

Net voor het eerst geluisterd en ik moet eerlijk zeggen dat het me zwaar meevalt!! Na de vorige plaat en de berichten hier was ik bang voor een Mew-plaat die me absoluut niet meer aan zou spreken. Ik was al niet zo te spreken over die geforceerde melodiestructuren op de vorige plaat (die m.i. gered werd door de prachtige drie-eenheid Apocalypso, Special, Zookeeper's Boy). Ook nu is het experiment weer aanwezig en wijken de structuren af van de gebaande paden, maar nu vind ik het meer overtuigen!! Het klinkt als één geheel, het geluid is uitstekend en de luisterervaring over het geheel is beter dan bij "Kites". Neemt niet weg dat er geen echte "knjiter" op staat, maar misschien is dat ook wel de kracht van deze plaat..??

De trackvolgorde bovenaan; ik heb de plaat, dus misschien verschilt het van CD, maar bij mij is het Intermezzo niet vermeld en staat er met "Nervous" een extra nummer op. Is dit op de uiteindelijke CD misschien ook zo..??

met welke groep kun je dit vergelijken aub

Moeilijk..progpop zou ik het noemen ahv de singles die ik van deze band ken. Meer ken ik niet. Maar 't is wat te zoete muziek voor mij, net zoals Death Cab For Cutie dat wat is. Misschien trekt die vergelijking op niet veel, maar die bandnaam komt nu in me op..

IK heb vandaag net binnen - gewoon op de gok gekocht - en draai 'em nu voor de tweede keer. Mijn eerste associatie (do not shoot me) is Ten CC, nader gepreciseerd ten tijde van Original Sountrack en How DareYou; ongetwijfeld zullen sommigen er anders over denken - maar goed, vrij levendige ("druk" zou mjulady zeggen) popmuziek met symfo-elementen erin. Death Cab for Cutie is echt verstilder oevr de hele linie.

Ga vooralsnog geen oordeel geven.

Deze vergelijkingen doen mij allesinds zin krijgen om deze plaat eens een kans te geven...

aha dat lijkt me leuk , en vandaag alleen op bangcdrecords voor 5.90 euro te koop , ik ga hem bestellen want die ouwe platen van 10 cc lust ik wel , en een beetje progrock lust ik zelfs heel erg !

Voor dat geld moet je dan gewoon Een Trio Bier laten staan; van deze heb je langer plezier (mijn lady vond het ook iets hebben van Loney Dear, qua zang - fijn melancholiek).

Kom voorlopig nog niet echt door de in mijn oren af en toe contra-ritmische beats heen. Het irriteert me op een bepaalde manier. Wellicht nog een paar keer proberen.

Gebiologeerd door de mooie titel ga ik deze nu meteen luisteren! Introducing Palace Players klinkt erg gaaf.

Draai 'em sinds 8/9 tot nu toe elke dag en het blijft een leuk album; noemde al eerder 10 CC als referentiepunt en een beetje Loney Dear - nou voeg daar ook maar Animal Collective bij. Waardering volgt ... soon!

Au; Animal Collective... Heb ik me net voorgenomen om geen kritieken meer te leveren op platen van die en verwante groepen wegens te lange tenen van fans (en wegens toch wel erg flauwe grapjes van naastgetekende), beginnen ze er bij één van mijn persoonlijke favoriete bands vergelijkingen mee te maken... Dan moet ik wel...

Maar ik kan wel in de vergelijking komen; vooral het begin van Hawaii deed me denken aan vegetarische VPRO-volkskrant pop met sojamelk (zoals dus Animal Collective c.s.). Het maakte me even angstig. Maar in het zelfde nummer wordt deze fout rechtgezet en bij meerdere luisterbeurten viel de schade toch echt wel mee m.i.

Sterker; ik durf zelfs te stellen dat dit album absoluut briljant is!! Misschien lag het ook aan mijn verwachtingspatroon; bij "Kites" hoopte ik op een nieuwe Frengers gevuld met allemaal aftreksels van mijn op één-na-favoriete nummer allertijden; Snow Brigade. Dat bleek niet zo te zijn. Op zich was "kites" verder wel een aardige plaat, maar de tweede helft was ronduit zwak en een poging om te proberen ingewikkeld te doen. Daar is de poging mislukt. Bij deze nieuwe plaat slagen ze glorieus!! Wat een vondsten, wat een melodieën, wat blijven de liedjes ondanks dat kaarsrecht overeind staan. Kunst. Met een hoofdletter inderdaad!!!!

Ik heb deze plaat nu 2 maal beluistert en het klinkt idd raar, de mix die jullie opgaven begrijp ik ergens wel maar toch is er nog iets aan toegevoegd. Ik zal deze plaat nog enkele malen moeten opleggen omdat te ontdekken...

Nog aan het ontdekken, maar klinkt alleszins al beter dan de vorige (waar de drang om anders te klinken wat teveel de drang om gewoon goed te klinken overwon). Ik werd nogal snel moe van alle geluidstoestanden op kites, hier klinkt het allemaal beter... en toch nog altijd speciaal en tegendraads. Op dit moment is het voor mij vooral een plaat die uitblinkt door samenhang en algemeen luisterplezier, ik heb nog geen enkele keer naar songtitels en dergelijke zitten kijken, gewoon luisteren en genieten.

En @pinsnider: snow brigade is briljant, veruit mijn favoriete nummer van frengers (en eigenlijk mijn favoriete mew-song). Net-niet-je-favoriete-nummer, staat daar dan nog een nummer van een niet nader genoemd zweeds bandje boven?

@ SirNoodle: Neen, die band waar jij op doelt staat op 3 met Elephanter... Mijn onbetwiste nummer 1 is Song 2 van Blur. Hoe is die top 3 bij jou..??

En on-topic: ik ben het helemaal met je eens dat deze plaat een beter geheel vormt en de experimenteerdrift beter uit de verf komt. Hij blijft na elke draaibeurt groeien. Tot nu toe vind ik alleen Vaccin een misser. Sometimes Life Isn't Easy lijkt zelfs mijn favoriet te worden!!

Ik dacht: wat een idiote titel, dus laat ik eens een paar nummertjes luisteren. Vind t heel apart, maar klinkt wel aardig. Ik zal binnenkort t hele album eens gaan luisteren, dan kan ik zien of jullie terecht allemaal zo positief zijn;)

Ik heb m nu helemaal geluisterd, maar t valt erg tegen. Het is gewoon niet mijn soort muziek. Zit weinig pit in, geen stevige muziek, geen catchy deuntjes, geen mooi stemgeluid.

Toch nog 2,5 sterren, want slechte muziek is t zeker niet.

Na Frengers en AGHK hoge verwachtingen!
Ik zet de plaat op: ik dacht eerst dat ik voor de gek werd gehouden, heb mijn cdspeler gecontroleerd of íe stuk was?!
Geen beat loopt lekker, echt alles uit de maat.. een rommeltje, zware tereurstelling.. hawai kan er nog mee door...
stem volgt.. misschien (net als de andere albums) vaker luisteren

Ik word een steeds warmer pleitbezorger voor dit album. Zeker na ongeveer 50 luisterbeurten blijken het allemaal doodgewone liedjes te zijn. Het is wel zo dat de verpakking hier en daar op het eerste gehoor nodeloos ingewikkeld over komt. Goed voorbeeld daarvan is Sometimes Life Isn't Easy dat bijzonder hoogdravend start maar na een minuut of twee eigenlijk pas "begint" en dan een normale liedstructuur volgt. Het openingsnummer lijkt tegendraads, maar is ook gewoon een lekkere stamper. Reapeterbeater is gewoon heerlijk rechttoe rechtaan... probeert u het nog een paar keer, het zal u bevallen