a-ha - Foot of the Mountain (2009)

A-ha's 9e studioalbum is een ongelofelijk sterke plaat geworden. De band is teruggegaan naar zijn roots en dat houdt in dat de jaren 80 synthesizers weer tevoorschijn zijn gehaald.

Na het eveneens sterke "Analogue" uit 2005, pas het eerste album dat naar mijn persoonlijke mening een goede productie kreeg (Minor Earth Major Sky had bijvoorbeeld erg sterke nummers maar werd verknald door de productie, ook naar de mening van de drie heren zelf, Spremberg laat horen dat hij het wel degelijk kan met "Foot of the mountain") bewijst A-ha eens te meer dat elk album een volledig andere sound heeft.

Interessant wat Magne F en Paul in een recent interview zeggen over de sound en Morten's stem:

Paul Waaktaar-Savoy: - We all wanted to do it, we were ready for something more technological this time. But for me it was easier said than done. The sound can easily become banal, more Kylie Minogue than Depeche Mode. I dug out the old synths and tried to set them up, but ended up seeking help with the programming part. We have tried many different things during these recording sessions, and there have been a few moments of full panic. You can always play with things you have done before, but it has to sound modern. But we also implied some interesting limitations from the start. It was for example not allowed to play chords, everything should be a riff. And we worked with eight tracks. That could be a fruitful dogmatic.

Magne Furuholmen: - Morten's hubris, his operati can become overwhelming. Pushing him in a rock direction doesn't necessarily work either. Morten as a rocker lacks a certain credibility, he lacks 60 cigarettes a day and an alcohol problem. In an orchestral setting it tends to end up as schmaltzy, it becomes opera. But in the cool, distanced synth landscape he is perfect. Morten is a fantastic weapon to have in your arsenal. But he has to be used in the right way.

Waaktaar-Savoy: - Morten's voice fits in this soundscape. And I think he feels more at ease in it. In the song "Shadowside" there is a vocal range of five different keys, and few other vocalists would be able to pull that off. When I'm writing specifically for a-ha, I know what I have to work with vocally, who I can trust will achieve it.

Welke tracks tot mijn favorieten behoren vind ik moeilijk te zeggen en ik ga er nu ook niet verder op in. Toch... "Start the simulator", het minst toegankelijke nummer van de cd, wordt met elke keer weer luisteren meer en meer een meesterwerk (de sfeer doet me een klein beetje denken aan "Isotope", een donker nummer van Savoy, de andere steengoeie band van gitarist Paul: YouTube - Broadcast Yourself.: ) hij is en blijft 1 van de beste, maar ook 1 van de meest ondergewaardeerde, songwriters van de afgelopen 25 jaar, gelukkig zijn er gelukkigen die beter weten.

Voor de geïnteresseerden hieronder twee linkjes naar live versies van nummers die op "Foot of the mountain" staan:

Riding the Crest: YouTube - a-ha - Riding the crest (Live at RAH) 24/05/08

Shadowside: YouTube - a-ha - Shadowside (Live at RAH) 24/05/08

Er staan 2 iets mindere maar geen enkel zwak nummer op dit album, zeker vergelijkbaar met "Scoundrel Days": pure klasse!

De (voorlopige?) zwanenzang van a-ha is een album dat wat nadrukkelijker op de jaren '80 teruggrijpt dan zijn recente voorgangers. Het meer organische geluid is deels weer teruggewisseld voor synthesizers met een prettige gedateerdheid.

Compositorisch is dit grotendeels een beetje a-ha "by numbers", maar voor een beetje fan toch een verplichte aanschaf vanwege het fantastische The Bandstand, dat op een plaat als Scoundrel Days niet misstaan had.

Bevredigende zwanenzang van A-ha was dit, hun latere muziek niet meegeteld. De eerste 4 tracks zijn prima, daarna wordt het aanmerkelijk minder maar vooral de titelsong is ronduit geweldig. Hun unieke sound wordt anno 2022 door mij zeer gemist, maar gelukkig hebben we hun geweldige back catalogue nog, zodat ik een nummer als Summer moves on kan draaien als ik van A-ha wil genieten. 4 sterren