The Black Crowes - Lions (2001)

Dit album was de eerste keer een grote vette teleurstelling. Eigenlijk waren alleen Soul Singing en Cosmic Friend een voldoende waard. En dat terwijl het vorige album ook niet echt een hoogvlieger was.

Toch nog maar een aantal keer beluisterd en ik moet toegeven : dit is toch wel een erg aardig album. Waar de wat zompige productie mij eerst wat tegenstond, blijkt het nu de redding van het album. Het songmateriaal blijft wat te magertjes.

Behalve de twee bovengenoemde tracks luisteren Midnight from the Inside Out, Lickin', Greasy Grass River en Young Man Old Man ook lekker weg. De ballads blijven toch wel redelijk ver achter bij pareltjes van de eerste 4 albums als Descending, Girl from a Pawnshop en alle ballads van de eerste 2 albums.

Ten tijde van de release vond ik "Lions" een grote teleurstelling. Het klonk totaal anders dan dat ik van The Black Crowes gewend was. Daarnaast vond ik het veel te overgeproduceerd, waardoor de liedjes teveel naar de achtergrond werden gedrukt ten faveure van het zogenaamde hippe geluid. Nu vind ik "Lions" nog steeds de minste studioplaat van The Black Crowes, maar niet zo'n grote teleurstelling als destijds. Er staan zeker sterke nummers op "Lions" en bij tijd en wijle hoor ik die kenmerkende mix tussen rock, soul en blues, maar nu ook met een flinke dosis funk. Toch vind ik het nog steeds jammer van de productie. Dit hebben The Black Crowes mijn inziens niet nodig. Aan de andere kant waardeer ik hun experimenteerdrift. Als ik "Lions" nu terugluister beschouw ik het maar als een impulsieve reactie op het populaire geluid van die tijd. Feit blijft wel dat The Black Crowes een fantastische band is, en daar hoor ik ook gewoon flarden van terug op "Lions". Uiteindelijk is een mindere plaat van The Black Crowes, nog altijd geen slechte plaat. Daarvoor hebben de heren veel te veel klasse en kwaliteit.

Uit de periode dat ze tourden met Jimmy Page komt het album Lions. De invloed van Page op Rich is in sommige nummers duidelijk terug te horen (Lickin' en Miracle To Me). Het wijkt als geheel af van een typisch Crowes album. Een Jealous Again vind je niet. Dan bedoel ik de gitaaropbouw van dat nummer. Open G en C akkoorden die lekker rocken. Lions is een uitstapje dat goed uitpakt en nog steeds een duidelijke Crowes signatuur heeft.

Soul Singing, Miracle To Me, Cypress Tree en Midnight From The Inside Out zijn de nummers, waarvoor ik terugkom naar de draaitafel. Soms is de plaat wat te veel geproduceerd, maar in tegenstelling tot By Your Side stoort dat niet. De meer funky nummers pakken goed uit (Ozone Mama) en Losing My Mind is prachtig, maar mist alleen iets om echt een pareltje te zijn.

Live zijn de meeste nummers echte knallers. Dat is vaak zo bij The Black Crowes maar het verschil tussen plaat en concert vind ik bij Lions groter dan anders.