Ritual - Widow (1983)

Band uit begin jaren 80, dit album is vorig jaar opnieuw uitgebracht.
Voor liefhebbers van de vroege Iron Maiden en Deep Purple is dit zeker een aanrader.

Ik ga er eens naar luisteren. Ze hebben ook een ander album dat hier nog niet op de site staat zag ik. (Hint )

Ritual werd in 1972 opgericht in Londen. Het duurde 11 jaar voordat deze debuutplaat uitkwam. Bovendien las ik ergens (ik meen op Metal Archives) dat bij een deel van de persing ook nog eens vergeten werd de bandnaam op de LP-hoes te zetten, zodat de kopers dachten dat de band Widow heette. Kortom, lekker lastig om te promoten, deze band.

Dan de muziek zelf. De versie van Widow die op MusicMeter staat, is de heruitgave uit 2008. De originele versie had alleen de eerste 7 nummers.
De opener is meteen al een hoogtepunt. Een lekker lang nummer, dat langzaam naar een climax toewerkt. Het stuwende Come to the Ritual, het tweede nummer, doet echter niet voor Widow onder. En eigenlijk kan ik dat wel voor alle nummers zeggen. Never For Evil is een bluesrockig nummer, Morning Star is lekker gevarieerd. Als de zanger zijn zegje doet, houdt de gitaar zich nog even in, maar daarna gaat hij helemaal los. Afijn, allemaal prima nummers dus. Jammer dat het album zo kort is.
Ik weet niet of het bewust of onbewust gedaan is (of dat wellicht meespeelt dat ik dit album tot nu toe alleen als mp3s heb beluisterd – hoewel ik deze plaat zeker ga bestellen binnenkort) maar drums en basgitaar komen erg sterk naar voren in de mix, zang en gitaar zijn lichtjes naar de achtergrond gedrukt. Gevolg: het album wordt voortgedreven door drums en een ronkende danwel dreunende bas. Dat maakt de sfeer van het album naar mijn mening een beetje begin jaren ’70-achtig. Niet jaren ’80 dus, maar wel erg lekker.

Samenvatting: een heerlijk album, interessant, obscuur. Het is dat het album niet geweldig metal klinkt, maar anders wist ik nu al welke plaat dit najaar mijn keuze voor het Metal Album van de Week-forumtopic (even reclame maken ) werd.

Ik zet in op 4*, maar kan later omhoog worden bijgesteld.

Eerste nummer doet sterk denken aan de vroege jaren van Judas Priest. Rob Halford met z'n galmende zang en die trage logge songs. En een zweem van Black Sabbath. Geweldig zeg.
Erg simpel en een ietwat knullige productie maar dat heeft juist z'n charme.
En met een songtitle als "Come To The Ritual" weet je ook wel hoe het zit met het sinistere imago van deze band.
Het derde nummer klinkt wel héel slecht opgenomen. Kartonnen dozen als drums?
Maar een flanger als gitaareffect hoor je niet zo vaak maar dus dat maakt Rebecca weer helemaal goed.
Voor hedendaagse begrippen is het tempo van deze 'metal' erg traag. Het double bass werk op Never For Evil komt gewoon amateuristisch over. In de verte hoor ik ook invloeden van Venom, met name van gitarist Mantas (stijl van gitaarsolo's).
Heel fijn om dit album dankzij Het Metal Album van de Week - MusicMeter.nl te hebben ontdekt. Weet niet of ze nog bestaan maar zou deze band ergens optreden ging ik er absoluut naar toe.
Burning is een lekkere uitsmijter.
Het klinkt erg 1983, niks mis mee op z'n tijd.
Speelt er een Fender Stratocaster in de band?

Waardering hangt op 3,25* Wat nu. Gezien alle pech toen in '83 nu toch een 3,5 sterren.

Ik moet gelijk denken aan Heaven and Hell (de song) van Black Sabbath bij de openingstrack Widow. Zelfde basloopje en op het eind een versnelling met gitaarsolo. Maar goed, wie weet hoelang Ritual al dit nummer in hun repertoire heeft zitten gezien de early oprichting. Het basgeluid is heerlijk ronkend maar wat fantasieloos en niet maatvast. Geeft niks, zoiets moet je ook niet op een koptelefoon luisteren natuurlijk.
Lekker obscuur weer deze early eightees doom metal met een vleugje nwobhm van vervlogen tijden. Ik kan me voorstellen als je hiermee bent opgegroeid dat je met de ogen dicht jezelf pictured in de band met de luchtgitaar in de hand. Met veel huisvlijt gemaakt (special effect storm van 1:40 lang, wat kan het schelen, dondert lekker), niet zo goed als Pagan Altar, maar minstens zo aanstekelijk zo te voelen aan mijn glimlach.

Widow is een erg leuk heavy metal album. Het album doet inderdaad denken aan Black Sabbath. Het album heeft een prachtige sfeer. Een beetje overbodig is het onweer misschien voor Never For Evil, maar het heeft ook wel weer wat. Leuke plaat en deze ga ik zeker even opzoeken! (niet het origineel, want die gaat voor teveel geld weg)