Chimaira - The Impossibility of Reason (2003)

Ná het knallende Pass out of Existence nog een ramplaat van Chimaira: wederom een ontzettend lompe cd met topmuziek. Wederom een 4.5

vind het album beter dan hun debut. zit zeer goed in elkaar beukt lekker! wederom dus weer een meesterwerk!

Nieuwe cd Cimaira - Chimaira in augustus! Ben zeer benieuwd, nieuw nummer is al te luisteren op www.myspace.com/chimairamusic[/url] Nummer klinkt iig alweer bruut als een net gesmeerde kettingzaag en d'r zit een heerlijk gezongen melodieus stuk in..

Wat heeft het laatste nummer hiervan toch een lekkere stevige overgang.... Heerlijk

Na het meesterwerk "Chimaira" heb ik besloten deze ook maar te kopen. Wat een heerlijk lompe cd is dit, zeg! Misschien wel iets simpeler dan "Chimaira", maar ik laat me maar al te graag platwalsen door beukers als "Power Trip" of "Pure Hatred". Verdient absoluut een 4.5*

Helaas, toch een halfje eraf. Door de ietwat matige productie zit er bijna geen bas in, dus geen stevige ondergrond. Ik word er na meerdere beurten toch minder door platgewalst.

Hmmz, ik heb een vraagje eigenlijk, Chimaira heeft dus ook een nummer dat heet "Stays The Same", ik heb gezocht naar waar het nummer op zou moeten staan en waar ie vandaan komt, maar het bleek dat het nummer nog voor dat dit album uitkwam, erop zou komen te staan ofzo, iemand enig idee wat ze ermee gedaan hebben? Of is het nu een enkel liedje geworden? Want dan voeg ik hem gewoon bij dit album als bonus track.
Het nummer zou nummer 09 moeten zijn op dit album, maar daar staat nu stigmurder, ik vermoed dus dat het een nummer is dat wel geproduceerd is maar nooit het album gehaald heeft, zou kunnen toch?

^Ik denk dat het lied inderdaad gepruduceert is zonder op het album te komen, waarschijnlijk omdat het lied te soft zou zijn voor het album.

Nu wat ik er over vind..
Hele sterke plaat en het geluid is flink opgefrist vergeleken met de albums ervoor, en heeft harde,niet heel erg ingewikkelde (lees: makkelijk weg te luisteren) nummers. 1 van mn favoriete bands, mede door dit album en krijgt een 4* van me

^Haha, ingewikkeld...was zeker nog niet zoveel gewend. Toch luisteren de nummers wel lekker weg, leuk om af en toe te luisteren

3*

De plaat kent twee uitschieters van ab-so-luut TOP niveau: het agressieve Power Trip en het fenomenale Implements of Destruction. De rest weet me gewoon niet zo te boeien als de albums die erop zouden volgen dat wel weten te doen.

Ik ben momenteel dit album van Chimaira opnieuw aan het beluisteren en zoals ik al had verwacht valt het zeker niet tegen, integendeel.

Het klinkt me ook heerlijk in de oren (als dat is wat wassup wil benoemen). persoonlijk gezien vind ik dit album samen met resurrection hun betere platen. Hun album Chimaira wordt een beetje een herhaling van T.I.O.R. naar mijn mening.

Ik vind Chimaira juist net iets beter. Het is donkerder, meer uitgebouwd, ... Deze is gewoon rammen.

Ja, met hier en daar behoorlijk spoilende cleane stukken. Verder vind ik de power ook nog wel meevallen (natuurlijk met uitzonderingen, Power Trip kan niemand omheen). Dat van "Chimaira" snap ik wel, al vind ik het weer iets té uitgebouwd hier en daar (lees: saai). Blijft een goede plaat natuurlijk, alleen net iets beter dan deze.

Implements of Destruction is dan wel weer een nummer wat van zulke uitzonderlijke kwaliteit is dat de rest van dit album het eigenlijk niet waardig is.

Wat een heerlijk album is dit, mijn favoriete album van Chimaira, ik draai deze het meest. Er zit zeker genoeg power in, maar live spelen ze het materiaal sneller dan op CD. Van begin tot eind knalt dit album. Geweldig drumwerk van Andols Herrick, vooral Pure Hatred is niet normaal, bij dat nummer struikelde Joey Jordison een flink aantal keer bij het Roadrunner United-concert, vooral bij het dubbele bass-ritme. 4,5 ster.

Opzich wel een leuk album maar ik kan hem nooit in z'n geheel draaien, de zanger begint me op gegeven moment echt mijn keel uit te hangen. Toch nog een 3* omdat sommige nummers wel echt erg vet zijn!

Na herbeluistering gooi ik er een halfje eraf. Niet alle nummers zijn even sterk en de 13 minuten durende instrumentale afsluiter bevat te weinig samenhang om te boeien.

Zalige beukplaat. Wellicht hun beste cd.

Uitstekend tweede album. Stukken beter en vooral meer zelfverzekerd dan het debuut, met een veel organischer geluid en sterkere songs. Zelfs de lange instrumentale afsluiter Implements Of Destruction is top. De band opereert hier bijna op topniveau; alleen het hierop volgende album (Chimaira uit 2005) zou dit nog overtreffen.