The Spencer Davis Group - Their First LP (1965)

Dit eerste (vinyl)album van de Spencer Davis Group staat al jaren bij me in de kast, maar als ik het twee maal beluisterd heb is dat veel. Veel beat en rhythm and blues uit de jaren 60 klinkt bij terugluisteren nogal teleurstellend, al zijn er een paar gunstige uitzonderingen. Daartoe behoort dit album echter niet. Bij beluistering van sommige nummers kun je horen dat Steve Winwood weliswaar een goede stem heeft die echter nog te jeugdig klinkt, een paar nummers uitgezonderd.

Het album in zijn geheel klinkt ook niet volwassen genoeg, al heeft het wel zijn schaarse momenten.
It Hurts Me So dat Steve Winwood schreef, springt er uit en is (voor mij) gelijk het hoogtepunt. Ook I Can't Stand It mag ik nog steeds graag horen, en Every Little Bit Hurts is meer dan oké, al hoor ik toch liever Brenda Holloway. Steve Winwood schittert op dit album al wel op toetsen, en ook de drummer (Peter York) vind ik uitstekend.
Dit debuutalbum als geheel kan zich echter niet meten met bijvoorbeeld het debuut van The Rolling Stones of de eerste elpee van Them.

Met de Spencer Davis Group heb ik altijd gehad dat ik hun singles heel origineel en goed vind maar dat ze met de uitvoering van het meeste Rythm & Blues cover materiaal op hun reguliere albums nat gaan. Iets dat ze gemeen hebben met Manfred Mann (Mark One) en, ik moet het schoorvoetend toegeven, The Kinks.
Een goede verzamelaar van deze formatie is voor mij meer dan voldoende.

Snap wat je bedoelt, maar ik zou toch niet graag het eerste album van The Kinks willen missen, en het debuutalbum van Manfred Mann (The Five Faces of Manfred Mann) vond ik destijds zeer de moeite waard. Ik zal het eens terugluisteren de komende weken (zoals ik ook vandaag deed met dit album van Spencer Davis Group), want jeugdsentiment mag natuurlijk nooit een rol spelen bij de beoordeling.

Als je zoals ik uit 1964 komt speelt jeugdsentiment geen rol bij de debuutalbums van zowel The Kinks als Manfred Mann. Als ik de eerste drie albums van The Kinks beluister vind ik ze pas op Kink Kontroversy goed genoeg om de R&B covers overtuigend te brengen, met Milk Cow Blues als mooiste voorbeeld. Over Manfred Mann's debuutalbum kan ik niets zeggen maar wat ik ken kan niet concurreren met de door jou genoemde Rolling Stones en Them. Manfred Mann vond ik beter worden naar gelang ze net als The Kinks hun R&B roots meer en meer inruilden voor pure pop. Mooie singles als Pretty Flamingo en If You Gotta Go, Go Now. Eigenlijk vind ik ze op hun best in hun 'Mark Two' bezetting van 1966-1969.
Wat mij betreft mag jeugdsentiment best een (bij)rol spelen. Je zat midden in een turbulente tijd. De muziek omlijstte die periode.
Over jeugdsentiment gesproken, toen ik vijf jaar oud eas had Manfred Mann een hit met Fox On The Run. Onlangs zag ik het clipje voorbijkomen op 192TV en tot mijn verbazing zag ik dat de single niet verder dan 34 was gekomen. Heb 'm dus in een zeer beperkte periode net vaak genoeg gehoord dat ie is blijven hangen.

Manfred Mann was een heel aparte groep - wel rhythm and blues, maar met een jazzy inslag. De leden zien er op de cover van dat debuut ook een beetje als beatniks uit. Ook hun tweede album is naar mijn mening zeer de moeite waard. Maar ik kom er nog op terug bij de albums zelf. Eerst even opnieuw luisteren als de ergste warmte voorbij is.

heartofsoul verwoordt het al adekwaat in het allereerste bericht bij dit album: aardig met wat schaarse uitschieters, met vooral covers die niet veel toevoegen aan de Amerikaanse r&b-voorbeelden, hoewel ter verdediging kan worden aangevoegd dat het ook nergens echt slecht wordt en dat er steeds een zekere professionaliteit wordt geëtaleerd. (Uitzondering is het gruwelijke I'm blue (the gong-gong song) dat hier wordt gezongen met een infantiel piepstemmetje à la Don't think twice it's all right van de Four Seasons-incarnatie The Wonder Who en dat bijna net zo stomvervelend is.) It hurts me so is inderdaad een hoogtepunt, maar mijn persoonlijke favoriet is Every little bit hurts, dat ikzelf eerder kende in een geweldige en intensere cover van de Small Faces, maar ook déze versie voldoet dankzij de stem van Winwood. En daarmee is dan ook meteen de belangrijkste troef van dit album genoemd, want met name de rustiger en wat bluesy nummers (zoals het door hemzelf geschreven Here right now) komen vooral dankzij zijn zang tot leven. Totaalindruk, zoals gezegd: sympathiek maar te doorsnee.

Spencer Davis, hoe zou het met hem gaan? Zie nu dat hij op 19 oktober in Los Angelos is overleden. Dat had ik dus in de berichtgeving gemist. Dat zijn naam in de pophistorie voortleeft dankt hij mijn inziens aan het grote talent Stevie Winwood. Vroeger had ik alles op vinyl van deze band, maar nadat Winwood vertrok en de groep Traffic oprichtte volgde ik die groep. Van deze LP herinner ik me hoegenaamd niets meer, behalve de hoes, waarschijnlijk uitgeleend , weggegeven of geruild. RIP Spencer.