The Spencer Davis Group - Their First LP (1965)

heartofsoul verwoordt het al adekwaat in het allereerste bericht bij dit album: aardig met wat schaarse uitschieters, met vooral covers die niet veel toevoegen aan de Amerikaanse r&b-voorbeelden, hoewel ter verdediging kan worden aangevoegd dat het ook nergens echt slecht wordt en dat er steeds een zekere professionaliteit wordt geëtaleerd. (Uitzondering is het gruwelijke I'm blue (the gong-gong song) dat hier wordt gezongen met een infantiel piepstemmetje à la Don't think twice it's all right van de Four Seasons-incarnatie The Wonder Who en dat bijna net zo stomvervelend is.) It hurts me so is inderdaad een hoogtepunt, maar mijn persoonlijke favoriet is Every little bit hurts, dat ikzelf eerder kende in een geweldige en intensere cover van de Small Faces, maar ook déze versie voldoet dankzij de stem van Winwood. En daarmee is dan ook meteen de belangrijkste troef van dit album genoemd, want met name de rustiger en wat bluesy nummers (zoals het door hemzelf geschreven Here right now) komen vooral dankzij zijn zang tot leven. Totaalindruk, zoals gezegd: sympathiek maar te doorsnee.