Oneida - Rated O (2009)

Rated O, 3 cd´s van de band Oneida, iets wat niet vaak meer gebeurt in deze tijd. In de jaren ´70 gebeurde het vaker, maar nu niet meer. Maar is 3 cd´s niet overdreven?

Op CD 1 is Oneida vooral bezig met elektronica. Je kan dit niet echt nummers noemen, maar meer drones, het repeteert heel de tijd met af en toe een kleine variatie, dit kan mij niet echt boeien. 10:30 At The Oasis is dan ook het enige nummer op deze CD die ik echt goed vind.

Op CD 2 begint Oneida meer de Rock-kant op te gaan, de drones zitten er nog wel in, maar meer diep verborgen. Hier is wel drums en gitaar en dat bevalt me een stuk beter, maar nog niet helemaal. Op deze CD kun je wat invloeden van Can horen.

Op CD 3 gaat Oneida eindelijk eens een keer los, hierop staan heerlijke jams, met als hoogtepunt Folk Wisdom wat het beste nummer is van de 3. Als Oneida dit op de andere CD´s ook had gedaan was mijn beoordeling zeker hoger geweest.

Een album wat erg wisselvallig is, maar dat kan bijna niet anders met 3 CD´s.

CD 1: 2,5*
CD 2: 3*
CD 3: 4,5*

10:3=3,33=3,3=3 sterren

Een erg leuke en bij vlagen erg sterke plaat. De 'chrome' en jazzrockachtige gitaar sound heeft momenten die adembenemend zijn. Voorbeeld: 'I Will Haunt You'. Deze sound wordt haast geperfectioneerd op Luxury Trafel. Maar toch ervaar ik een deel van de nummers als filler. Er worden prachtige neo-psychedelische dogma's gecreeerd, en teglelijk worden deze ideeën verpletterd onder middelmatige electronische 'noughties-conventies'. De langere nummers doen wat klungelig aan en geven een wat filler achtige indruk. De kracht van de band ligt wat mij betreft in een grauwe en vernietigende (kortere) nummers,. Als ze voor dit album gericht hadden geselecteerd, had dit een van de meest gave albums van de 'Noughties' kunnen zijn. Maar nu is het 'slechts' leuke plaat met soms erg sterke momenten.
Misschien klinkt mijn mening wat lauw en gereserveerd, maar dat komt echter door het potentieel wat ik denk hier te horen.

De lengte van deze 3cd-box heeft me lang tegengehouden, maar zo tijdens het maken van een scriptie dient zich dan toch de gelegenheid aan om er eens voor te gaan zitten. Geen spijt van, want er staat een hoop goeds op deze schijfjes.
Nou ben ik niet zo'n archetypische Rated O-luisteraar, want ik hoor hier vooral geluiden dat het middendeel minder is dan de langere nummers op de eerste en derde geluidsdrager. Voor mij is het precies andersom. Juist de langere tracks vind ik nogal wisselend. Bij 10:30 at the Oasis en Folk Wisdom kom ik wel in de groove terecht, maar O wordt wat saai en The Human Factor zelfs vervelend. De tweede cd biedt wat meer hapklare psychedelische rock zoals op de eerste platen van Oneida. Die sound bevalt me eigenlijk nog wat beter. Toch slaat ook de algemene balans ruimschoots door naar het positieve. 4* is wel op zijn plaats.