Danger Mouse and Sparklehorse - Dark Night of the Soul (2010)

Ik vind het eerste nr er gewoon gelijk in hakken, erg mooi gedaan..
goed album!

Beetje sentimenteel bij tijd en wijle - vind het niet de verrassing waarop ik had gehoopt. Die continue wisseling van vocals draagt ook niet bij tot de continuïteit - net als bij het laatste Massive Attack album. Al is het nummer met Suzanne Vega wel een prettige verrassing.

Wat mij opvalt bij dit album is dat er een aantal echt hele sterke nummers op staan en een aantal duidelijk mindere tracks. Er zit wel enige samenhang in, maar het kwaliteitsverschil tussen de diverse nummers gooit ook wat dat betreft roet in het eten. Bij het luisteren in de winkel bleek dat deze mening gedeeld werd door een aantal mensen daar.

Toch zou ik mensen willen aanraden om dit album te luisteren, juist vanwege die paar echt goede tracks. Het gaat dan met name om de eerste vier nummers, Iggy's Pop, Suzanne Vega & Daddy's Gone.

De eerste 3 nummers zijn van vrij hoog niveau, en blijven goed hangen. 'Little Girl' doet onvermijdelijk aan The Strokes denken, door de zang van Casablancas, maar voor de rest vertoont het geen overeenkomsten met de New Yorkse indieband. Ik geef de voorkeur aan The Strokes.

De nummers met Black Francis en Iggy vind ik dan weer vrij zwak. Black Francis klinkt nog wel snedig, Iggy helemaal niet. De nummers passen ook niet echt bij voorgaande nummers, is mijn mening.

Geef mij dan maar de dromerigheid van David Lynch of de meeslepende stem van Jason Lytle van Grandaddy. Twee goeie nummers dus.

Ook heeft één song op deze plaat ervoor gezorgd dat ik vastberaden ben een band te gaan ontdekken, namelijk The Shins. Ik heb er al wel van gehoord, maar nog nooit een plaat ofzo van beluisterd. Dat ben ik nu wel van plan, al is het maar om het charisma in de stem van James Mercer, volgens zijn pagina op MuMe toch lid van The Shins, correct me if I'm wrong! Beste nummer op de plaat!

'Daddy's Gone' doet aan The Beatles denken. Altijd een goed teken, als je 't mij vraagt. Het is dan ook gewoon een meer dan prima popnummer. Mooie samenzang tussen Linkous en Nina Persson.

Het nummer met Suzanne Vega is ook mooi, maar net iets minder dan de twee vorige nummers.

De twee laatste nummers vind ik niet zo bijzonder; gewoon prima nummers, maar het beste hebben we dan toch al gehad.

Het merendeel van de songs zijn dus zonder twijfel goed te noemen, met enkele sterkere nummers, maar het klinkt eerder als een verzameling songs dan als een plaat.. Jammer. Maar dus toch een ruime voldoende!

3 sterren

De 8 nummers die ik hierboven noem blijf ik maar draaien, ze zijn van een heel hoog niveau, de rest sla ik over. Ik heb echt nooit wat gehad met de flims van David Lynch, dat blijkt nu ook muzikaal.

Lijkt inderdaad een beetje op een verzamelaar.
Zitten wel erg streke nummers tussen.
Voor mij zijn die van Jason Lytle top

Danger Mouse ken ik van zijn Grey Album en deze komt me af en toe ook wat beatle-esc over.
Zowel de films, als ook de beeldende kunst van David Lynch vind ik zeer tof. Ook zijn inbreng hier kan ik goed waarderen.
Grappig ook om Suzanne Vega weer eens te horen, en dan nog in een productie als deze.
Iggy zingt mooi diep en ingetogen wat me een beetje terug doet denken aan The Idiot.

Bindende factor van deze CD is de titel: Dark Night of the Soul; Elk nummer past daar tekstueel en muzikaal perfect bij.

Als de herfst vordert, de winter zich gaat aandienen, en mijn ziel in alle donkerte op zoek is naar gelijk gestemde gezelschap, ga ik deze nog eens wat beter beluisteren.
Eerst volgende week de Griekse zon opzoeken met een lading Bossa Nova op mijn MP3 speler

voor nu: 3.5*

Mwah, na twee luisterbeurten ben ik licht teleurgesteld eigenlijk. Staan zeer puike nummers op, die helaas weer afgewisseld worden door beduidend mindere.. Dit plus het gegeven dat er na elk nummer weer een nieuwe stem binnenvalt wil ook niet echt bijdragen aan het geheel. Wellicht dat de stukjes na enkele luisterbeurten wel in elkaar vallen. Voorlopig hou ik het echter bij 3*

Vanwege de vele echt mooie nummers zet ik deze gevoelsmatig toch op 4,0*. Rationeel komt dit ook omdat je de mindere tracks overslaat en alleen al het moois over je heen komt. En dat is dan ook gelijk vaak echt mooi.

david lynch, altijd.

David Lynch _0_

Wel jammer dat er niet echt plaats is geweest voor hiphop, had best gekund zonder dat het een Gorillaz-achtige toestand op zou leveren.

Bokito?

Wat een mooi nummer Dark Night Of The Soul. Lekker donker en heel beklemmend. Maar die sfeer straalt het hele album eigenlijk af.

Voor de andere twee mensen die "Grim Augury" als beste nummer aan hebben gemerkt, hier de akoestische versie van Vic solo: YouTube - ‪Vic Chesnutt - Grim Augury‬‏

Hoezo? Bij mijn weten heeft Sparklehorse niet veel met hip-hop te maken en Dangermouse heeft inderdaad wel wat hip-hop platen geproduceerd, maar ook platen daar buiten (zoals dit, maar ook een folk plaat bijvoorbeeld en meer). Zie niet echt in waarom hier hip-hop zou moeten staan. Tenzij het erg bij de muziek zou passen, heb het album nooit gehoord dus kan daar niet over oordelen.

Laten we wel zijn, Danger Mouse heeft ondanks zijn platenkast waarin hij o.a. het verzamelde werk van Journey heeft staan, toch wel een status van hiphopproducer, of is in elk geval wel zo begonnen. Uitstapjes naar rockplaten (als we even gaan generaliseren, maar generaliseren is zoo vreselijk heerlijk) mogen we natuurlijk prijzen als mooie horizonsverbredingen.

Overigens, stalk je me, Nielsch?

Op Rome had ik ook geen hip-hop verwacht. Ik denk dat Danger Mouse wel bewezen heeft meer dan 'alleen' een hip-hop producer te zijn. Maar goed. Nee, ik stalk je niet, sorry, zag dit toevallig toen ik eens op 'updates' klikte

Volgens mij heeft hij ondertussen al meer geen hiphop geproduceert dan wel...

Nielsch, dat zegt iedereen, dat ie geen stalker is. Zelfs ik zeg dat.
Maar soit, ik moet Ataloona ook wel gelijk geven, maar nu kom ik er zelf ook niet meer uit. Hè, verdorie.

Tuurlijk, nou en? Ik zie niet in waarom hij dan op een rock album met een artiest die totaal niets met hip-hop te maken heeft, hip-hop zou maken als hij al eerder platen gemaakt heeft zonder ook maar één element van hip-hop. Maar ik vind het een beetje een nutteloze discussie worden

Slowgaze, als jij dat graag wilt ga ik je stalken.

Dat zeg ik ook niet, ik ga in op Slowgaze zijn mening, en ik zeg nu precies hetzelfde als wat jij in een lang verhaal zegt

Las je zin trouwens verkeerd... Dus laat mijn reactie maar zitten.

Hehe, dat dacht ik al

Revenge vanaf 03:25... heerlijk!

Revenge...

Rare, donkere- en dan weer bedriegelijk opgetogen album. Horror met een intens lieflijk, maar vuil sausje.
In eerste instantie onsamenhangend, maar nu zo vaak geluisterd dat al de verschillende bijdragen steeds dichter naar elkaar toegroeien door hierboven omschreven leidmotiv.
I love it en de geest van Sparklehorse waart mee.

Eigenlijk allemaal goede songs maar het geheel is te vol gesmeerd, te druk. Er is geen ruimte. Dat heb ik wel vaker met Danger Mouse. Had gehoopt dat Mark m hierin meer zou helpen. Leuk plaatje dus maar er had meer in gezeten. Grappig hoeveel Linkous en Jason Lytle op elkaar lijken eigenlijk. Valt me helemaal niet op bij hun eigen platen.