Danger Mouse and Sparklehorse - Dark Night of the Soul (2010)

Dit album komt uit op een blanco CD-R.
Het bevat wel een boek met meer dan 100 foto's van David Lynch.

Daar zal je veel aan hebben

Ben er wel benieuwd naar. Een zeer indrukwekkende lijst aan gastartiesten en een producer die het beste in een artiest naar boven kan halen (zijn rol op Beck's Modern Guilt is moeilijk te onderschatten). Valt trouwens ook op hoeveel albums er dit jaar uitkomen met een dergelijke lijst aan gastartiesten, zoals recentelijk N.A.S.A en The BPA.

Op het oog een nogal (over?)ambitieus samenraapsel! Ben wel erg benieuwd naar wat dit mengsel zal opleveren.

Hmmm Danger Mouse, ik ben meer beniewd naar zijn samenwerking met Fennesz, weet iemand wanneer die plaat uitkomt ?

Deze is al bijna een maand online te beluisteren. Bijvoorbeeld hier. De muziek zelf wordt niet uitgebracht wegens een conflict met EMI, alleen een cd-hoes met artwork en teksten met een lege cd-r erin (zie ook de eerste post ) De aard van het conflict is trouwens niet duidelijk (klik), dus het zou me niks verbazen als het gewoon een publiciteitsstuntje is..

Op het eerste gehoor klinkt het album redelijk goed, maar minder goed dan je van zo'n project zou verwachten. Je hoort veel meer de hand van Brian dan van Mark er in, wat wel jammer is eigenlijk.

@ Slowgaze:
Als ik het goed begrepen heb heeft Brian het geproduceerd en schreef Mark alle nummers. Ik hoor laatstgenoemde dan ook overduidelijk terug in zo goed als alle tracks.

Ik vind zeker de klankkleur nogal erg naar Brians werk neigen, vandaar. De zangers hebben trouwens zelf aan de nummers meegeschreven, voor zover ik heb begrepen. Ik bedoel meer, ik hoor niet zo heel erg Sparklehorse in. Misschien qua geluidsethiek en zo, maar niet de mooie verknipte kinderlijke muziek van dat prachtdebuut bijvoorbeeld.

Begin dit jaar verscheen er een mooi verzamel-album waar een hele zooi indie-artiesten zijn medewerking aan had verleend, getiteld Dark Was The Night (lees mijn bespreking daarvan hier terug). Nu is er een nieuw album met een waslijst aan briljante artiesten en dat heet Dark Night Of The Soul. Veel hebben deze twee platen niet met elkaar te maken, maar verwarrend is het natuurlijk wel met die titels. Dark Night Of The Soul is een project van producer Brian Burton, beter bekend als Danger Mouse (werkte mee aan platen van onder andere Gnarls Barkley, Gorillaz en Beck) en Mark Linkous, zanger/multi-instrumentalist en songschrijver van de geniale lo-fi-band Sparklehorse. Ze hadden zichzelf dus ook voor de gelegenheid Dangerhorse of Sparklemouse kunnen noemen, maar goed. Dan is de legendarische film-maker David Lynch (Twin Peaks, Blue Velvet, Mulholland Drive en vele andere cinematografische hoogstandjes vol waanzin, bevreemding en sensualiteit) ook nog eens bij dit project betrokken. Niet alleen neemt hij de vocalen van twee liedjes voor zijn rekening - en zeker niet onverdienstelijk moet gezegd worden, zijn stem hangt ergens tussen Daniel Johnston en Tom Waits in - ook neemt hij het visuele deel voor zijn rekening. Dark Night Of The Soul is namelijk opgezet als conceptueel kunstwerk, met een filmposter en een fotoboek die de muziek moeten begeleiden.

Linkous en Burton componeerden en produceerden samen dertien liedjes, die naast Lynch en Linkous zelf worden ingezongen door de volgende imponerende bonte stoet aan artiesten: Iggy Pop, Frank Black/Black Francis (Pixies), Nina Persson (Cardigans), Julian Casablancas (The Strokes), James Mercer (The Shins), Jason Lytle (Grandaddy), Gruff Rhys (Super Furry Animals), Wayne Coyne (The Flaming Lips), Vic Chesnutt en Suzanne Vega. Op de site staat bovendien vermeld: 'these singers also had a hand in composing and producing the work'. Dit klinkt dus in alles als een potentieel meesterwerk dat je meteen zou moeten kopen! Dat kán echter niet. Burton, Linkous en Lynch wilden hun plaat in eigen behoor uitbrengen, maar werden tegengehouden door de platenmaatschappijen van de verschillende artiesten in verband met copyright-kwesties. Hoe het precies zit is nog onduidelijk, maar het resultaat is als volgt: je kan via de site het fotoboek van Lynch bestellen en krijgt daar dan een lege cd bij kado, met het bijschrift: 'For Legal Reasons, enclosed CD-R contains no music. Use it as you will.' Wel, of die pop-juristen nou echt zo vervelend hebben zitten doen, of dat het hier - natuurlijk ook zeer goed voorstelbaar - een creatieve publiciteitsstunt van het trio Dangerhorse, Sparklemouse en Lynch betreft, daar zullen we wel nooit achter komen. Het album staat nu hierdoor hoe dan ook volop in de aandacht en is natuurlijk gewoon via het internet te beluisteren en down te loaden. En dat is dus volstrekt legaal, aangezien er voorlopig geen andere mogelijkheid is om aan de muziek te komen. Of ik dat fotoboek van Lynch ga kopen, om vervolgens de liedjes op bijgeleverde schijf te kunnen branden, weet ik zo net nog niet. Het lijkt me maar een hoop gedoe, al zullen die kiekjes zeker mooi-lynchiaans zijn en zal dit vreemde pakket wel tot een bizar collectors-item-hebbedingetje uitgroeien. Wel kan ik stellen dat de muziek al een aantal weken op repeat door mijn iPod schalt en het een van de mooiste platen van dit jaar genoemd mag worden.

De kwaliteit van deze plaat is op z'n minst wat je mag verwachten van zoveel talent bij elkaar. Een allegaartje is het zeker niet, de nummers vormen samen juist een mooi geheel. De liedjes gezongen door Coyne en Lytle klinken als typische Linkous-composities, wat niet zo verwonderlijk mag zijn aangezien hun stemgeluid en muziekstijl dicht tegen de zijne aanliggen. Ook de nummers met Rhys, Mercer en Persson (met wie Linkous ooit een relatie had en vaker samenwerkte) zijn wat je mag verwachten: bedwelmende filmische beatlesque popsongs die flonkerend en grillig tegelijk zijn. Het nummer met Casablancas, van wiens band The Strokes we al een tijdje niets meer vernomen hebben, mag absoluut verrassend genoemd worden. Een lekker zeurend liedje met een loom zonnig sfeertje en neurotisch-electronische ondertoon. Dit is een typische Danger Mouse-productie: kleurige details verpakt in een gortdroog geluid. Uit wiens koker de liedjes voor Black en Iggy komen is mij een raadsel, maar het is de lompe rock die perfect bij hun intonaties past. Eigenlijk klopt deze hele plaat. De opbouw werkt perfect: de eerste paar liedjes zijn heerlijk bombastisch en meeslepend, dan volgen een paar ruigere songs, vervolgens wat gevoelige popparels en de laatste paar tracks hebben een fijn gruizig sfeertje. Hoe vaker je dit album beluistert, hoe meer liedjes als 'klassiekers' aan gaan voelen.

Dark Night Of The Soul is een van de meest melodieuze en sfeervolle albums die ik in tijden gehoord heb en ook nog eens uitermate geschikt voor een popquiz onder indie-nerds ('wie zingt dit, wie zingt dat, wie zingt dit nou weer?'). Misschien wel het beste album dat in ieders collectie zou moeten ontbreken! Gelukkig hebben we de foto's nog.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Dat inderdaad niet, maar het sluit toch wel heel duidelijk aan bij zijn laatste twee albums? Liedjes als 'Revenge' en 'Star Eyes' klinken althans als typisch Sparklehorse in mijn oren! Maar Linkous heeft dan ook een ontwikkeling doorgemaakt, want zijn eerste twee albums klinken vrij anders dan zijn laatste twee. Dus als ik het heb over 'typisch Sparklehorse', heb ik het over zijn latere werk. En er valt toch niet te ontkennen dat de melodieën op deze plaat daar heel erg op aansluiten?

Eerlijk gezegd ken ik van de op een na laatst geen enkel nummer, van de laatst het prachtige Knives of Summertime, Don't Take My Sunshine Away en het titelnummer. Er zit inderdaad wel wat van in, als ik het zo overweeg.

Zoveel verschillende artiesten en toch zo'n eenheid weten te creeren. Chapeau! Zeker een geslaagd album.

Wow vet, heb je hier meer info over?

Dit kon nog wel eens hoge ogen gaan gooien op mijn eindejaarslijstje

Ook op vinyl verschenen. Mét muziek erop
Maar dan wel weer zónder artwork

Ik weet niet hoe oud het nummer met Vic Chesnutt is, maar voor mij voelt het als een laatste liedje van de man...

Goed nieuws dat het album toch uitgebracht gaat worden!

Berichten verplaatst naar Muziek > Nieuws > R.I.P.

Tja, en dat geldt dus inmiddels ook voor de liedjes van Linkous.

Gaan er nog meer doden vallen op deze plaat?

Dit album is werkelijk grandioos. Alhoewel hij (nog) niet in de winkel ligt heb ik 'm nu ook op schijf. Het is beslist geen verzamelaar met artiesten die nummers spelen van o.a. Mark Linkous, maar brengt je in een zeer speciale sfeer. Aan de 2 reakties van Kaaasgaaf heb ik eigenlijk niks toe te voegen. Daar staat voldoende info omtrent dit album en ik heb daar niks aan toe te voegen. Fantastisch album, een absolute aanrader!!!!! Voorlopig dus maar gewoon downloaden, als je niet kunt wachten op een officiële release door EMI.

Na meerdere keren beluisterd te hebben, kan ik dus echt conluderen dat dat dit album fantastisch is!!!!!!!!!!!! Ben er op dit moment aan verslaafd! Dikke ver 5* en mijn beste aanwinst van 2010, tot nu toe!!! Bekijk het lijstje van gastspelers en zangers nog maar eens. Je doet jezelf echt tekort als je dit album nu niet beluistert en gelijk gratis download.

Zit er nou een sample van een Vivadixiesubmarinetransmissionplot-track in Daddy's Gone? (Aan het eind hoor ik hem duidelijk.) Dat krassende geluid aan het eind van eerstgenoemde nummer toch?

Ik heb het even vergeleken, maar ik geloof niet dat hij een sample van Homecoming Queen (het eerste nummer) heeft gebruikt voor Daddy's Gone. Ik heb het even beluisterd, maar ik hoor het niet. Het is wel zo dat Mark Linkous wel meer van die "krakende" en electronische geluiden toepaste bij zijn eigen werk onder de naam Sparklehorse.

Dat klopt wel ja. Ik denk aan 850 Double Pumper Holly, maar dat is hem ook niet helemaal.

kogel door de kerk releasedate 12 juli...

Wist niet dat hij al gelekt was... ga nu nog even doorbijten en op 12 juli dubbel genieten...

Hier kijk ik naar uit!

toch maar is checken! zal waarschijnlijk toch een beetje het laatste van sparklehorse worden

Op het eerste gehoor een teleurstelling. Ik vind het een onsamenhangende plaat die moeilijk beklijft. Op zich niet erg, maar het lijkt erop dat ik er weinig moeite voor wil doen.

Mooie recensie Kaaasgaaf (die van Menno Pot was teleurstellend ) Ik vind het eerste nummer Revenge al meteen inslaan naar mijn hart : hier hoor je duidelijk de geest van Mark en onsamenhangend ? wat wil je met zo'n scala aan namen.. gaat hoog eindigen in mijn jaarlijst

en ook hier ook wijlen Vic