Adam and the Ants - Dirk Wears White Søx (1979)

Jammer dat dit album zo laag gewaardeerd wordt. dit is juist een lekker rauw album van Adam en zijn Ants.

Ik vraag me zowiezo al af of het album nog wel verkrijgbaar is.
Op de verzamelaar "Antics in the forbidden zone" van Adam Ant + the Ants die ik in het bezit heb staan in ieder geval 4 nummers van dit debuut album.
Te weten: Car trouble, Kick, Zerox, en Whip in my valise.
Ik vind dit inderdaad geweldige nummers die zeker lekker rauw klinken.
Buiten "Kings of the wild frontier" en "Prince charming" om lijkt het wel of dit album nooit echt heeft bestaan want het is eigenlijk altijd buiten de publiciteit gehouden.
Ook ik ken buiten de 4 eerder genoemde nummers het hele album niet, en ik denk de overgrote meerderheid niet. Vandaar dat ik dit album eigenlijk ook niet kan beoordelen en velen met mij, omdat het dus vrij onbekend is.

Ik heb hem zelf in de originele hoes. http://www.answers.com/topi...

Met de hoes zoals hier op MuMe is het album gewoon te krijgen. (heb net even gekeken bij een leverancier)

Het is het debuut van Adam and the Ants en de punk-invloeden zijn duidelijk hoorbaar.

Fantastisch album dit. Laat je alleen niet misleiden door de nummers 'Cartrouble, Kick, Whip in my valise, Zerox'.
Dit album stamt van origine uit 1979 onder het vergane
'Do it'-label. De muziek is wat donker en veel minder commercieel vergeleken zijn latere werk. Een funky/jazzy/punkachtig album dat onder de fans gewoon 'Antmusic' heet. Op CBS is het album met andere hoes opnieuw uitgebracht waar deze nummers wel aan zijn toegevoegd (op CD kreeg het weer z'n originele hoes). Deze nummers stammen dan ook wel uit het oude Ant-tijdperk maar werden onder CBS in een nieuw jasje gestoken. Daardoor klinken deze nummers echt heel anders dan de originelen van 'Dirk'. Toch al vind ik nummers als Zerox helemaal geweldig, mijns inziens zijn de andere nummers veel geraffineerder en origineler.
Ik moest 'Dirk' echt leren luisteren, het is een soort punk dat je niet elders horen zal. Volgens mij wel het enige echt tijdloze album in 'Antmusic'.

Wat mij betreft mag die er dan op hoor

Het album er maar weer eens bijgepakt. Lange tijd een beetje genegeerd (te druk met hits als Prince Charming, Stand and Deliver etc. denk ik).
Het blijkt dat ie nu eigenlijk veel beter aanslaat dan in de jaren '80, de jaren dat ik Adam Ant ontdekte door zijn hits.
Typisch een artiest die ik weer helemaal aan het her-ontdekken ben

Okee dan: het eerste album van Adam en zijn Ants. Rauw en punky. Duidelijk anders dan de albums die hierna kwamen maar tegelijkertijd ook wel een blaudruk voor dat latere werk.
Opener Cartrouble (Parts 1 & 2) is ook verkrijgbaar in een ietwat andere versie (op zijn Greatest Hits).
Let op dat lekkere puntige gitaartje en de zang. Het lijkt soms verdorie Pixies wel. Dit is post-punk optima forma!
Digital Tenderness klinkt voor Ant-begrippen ook behoorlijk rauw. De gitaren wat naar de voorgrond gemixt en de zang wat naar achteren. Lekker punky.
Bij het intro van Nine Plan Failed verwacht ik elk moment dat Billy Corgan 'Today is the greatest day I've ever known' gaat zingen. Maar nee. Ant zingt een midtempo nummer waar de achtergrondzang al laat horen waar de band later zo bekend mee zou gaan worden: een soortement van indianengehuil.
Day I Met God doet aan allerhande postpunk bands uit die tijd denken. En ze laten hier horen zeker ook tot de top te behoren. Vreemd eigenlijk dat ze nooit als dusdanig erkend zijn.
Tabletalk is behoorlijk zweverig en klinkt nogal mysterieus. Niks lekker meezingbare nummers zoals in latere tijden. Dit is een spannend nummer waar Adam & the Ants hun donkere kant tonen.
Cleopatra is wederom een wat rauwer nummer. Qua zang gaat dat dan weer niet op. Dat klinkt redelijk verzorgd en dat zorgt gelijk ook voor een aparte wisselwerking. Misschien ook de reden dat ze binnen dit genre indertijd niet helemaal voor vol werden aangezien? Ik heb geen idee, maar het zou zomaar kunnen natuurlijk.
Catholic Day opent als een oude, krakende vinylplaat met een of andere trompetmars. Na dit intro horen we een funky punky popmelodietje. Hier herken ik dan wel nummers in die we later als de grote hits leerden kennen.
Never Trust A Man (With Egg On His Face) heeft wederom wat Pixies-achtigs als je het mij vraagt. Maar dat niet alleen: ik hoor er na een minuut juist weer heel erg Blur in. En nu ik dit album zo eens bespreek begin ik toch het vermoeden te krijgen dat Adam Ant wel degelijk van invloed is geweest op andere artiesten (Pixies zal ik niet beweren, maar Damon Albarn moet dit album toch echt wel kennen).
De surfsound van Pixies (Isla de Encanta) hoor ik terug in Animals & Men. En wat klinkt dit aanstekelijk zeg. En na al die jaren toch best nog erg fris.
Family Of Noise is weer meer de Ants sound van latere jaren. Fijne samenzang en aanstekelijke ritmes.
Op The Idea rammelen de gitaren van alle kanten en haalt Ant soms lekker uit. Dit is een nummer dat lekker alle kanten opspat en daardoor zeker een perfecte afsluiter is.
Op de geremasterde versie met bonustracks zijn zeker Zerox, Whip In My Valise, Physical, Friends (let op: iets tragere versie dan op Greatest Hits) en Kick! de moeite waard.
Laat je niet misleiden door de later hits en probeer dit album zeker eens uit. Ik denk namelijk dat hier een veel groter publiek voor is op musicmeter dan nu het geval is. Dit is echt geen Stand and Deliver of Prince Charming, laat staan Puss'n Boots!

............Eindelijk vat ik 'm. Digital tenderness lijkt iets weg te hebben van een protestsong tegen liefde. Ik kon dat nooit 'grijpen' zeg maar. Het enige excuus dat ik had om me in het nummer te kunnen vinden is de regel waarin hij zingt dat hij niets moet hebben van liefde als woord op zich.
Nu heb ik onlangs zijn autobiografie gelezen waaruit blijkt dat hij is grootgebracht onder veelal dreigende omstandigheden en waaruit hij een moraal ontwikkelde waarin hij, zoals hij schrijft, werkelijk niets met liefde te maken wilde hebben. Bij het lezen pasten ineens al de puzzelstukjes: hij dacht dat mensen elkaar lief hadden op basis van het woord liefde, als soort gewoonte, en niet zozeer om de liefde zelf. Met deze als insteek zag hij liefde als slechte gewoonte.
Zoals ' Aero ' reeds schreef over het krakende L.P.-geluid met de trompetmars: het is een parademars zoals die veel wordt gebruikt in de V.S, Het nummer is Adam's interpretatie over de schijnheiligheid in Amerika met de moord op J.F.K. bij wijze van metafoor :,, .....I see the chickens have come home to roost".
Klasse album. Enig minpuntje vind ik de op deze de uiteindelijke versie van 'Animals & men'. Het nummer hierop is een punky rocksong met een jazzy baslijn erin. Leuk, maar de oorspronkelijke versie (Peelsession) die met enorme snelheid voorbij raast met een heerlijk rauw gitaargeluid bevalt me werkelijk beter.
Wat hij in zijn song 'Cleopatra' zag heb ik nooit begrepen. Die is herhaaldelijk opnieuw gespeeld en geproduceerd, en deze uiteindelijke versie vind ik net zo weinig aan als al de andere ervoor. Het zal wel goed wezen. Hetzelfde verhaal voor 'Zerox' en 'Physical'. Dezen zijn echter op dit album wèl de beste versies te noemen.
Met 'whip in my valise' zingt hij zijn liefde voor sex en S.M., waarin hij (zo lijkt uit zijn boek gehaald te worden) zijn vervanging voor liefde vinden kon.

Produktie kan beter, maar leuke nummers met ironische teksten.

Single versie van Cartrouble is echt geweldig.

Grote held van vroeger, dit is trouwens naar mijn idee de originele hoes.
Vriendje van vroeger had hem al in deze versie!
Zonder bonus tracks nat. maar met een streep door de o.
Prijsnummer: Digital Tenderness.

Moet erbij zeggen dat de 5 sterren bedoeld zijn voor de 1983 uitgave.
Nummers 4, 7 weg en de single versie van "Cartrouble"op 1 en" Whip In My Valise" erbij in de tracklist!
DAN is deze cd 5 sterren waard!

4 & 7 moeten helemaal niet weg. Die stonden op de originele LP, evenals Cartrouble parts 1 & 2.
Op de remastered edition staan die ook allemaal, PLUS de singles Cartrouble, Zerox en hun B-kanten. En dan heb je nog de drie nummers van de Antmusic EP. Lekker compleet, zoals het hoort.

echt enorm creatieve plaat van een muzikale vernieuwer. later gevangen in het net van commercie en megalomanie, maar hier puur en onderzoekend. mooi!

Net deze van Adam & the Antz (later Ants) gedraaid

Deze plaat werd net nog door de "punkers" gepikt maar bij Kings of the Wild Frontiers waren de meningen al verdeeld.

Dat nam niet weg dat ik (lees wij) op 15 mei 1981 naar de Meervaart in Osdorp toog. Samen met ons eigen bandje kwamen wij al enigzins beschonken aan en dat werd eigenlijk nog erger door de "blonde maroc" Echter dat nam niet weg dat ik diep onder de indruk was. Adam was zeker een podiumbeest en goed bij stem Het Indianen/piraten image was best indrukwekkend in die tijd. Ik had nog nooit eerder live een concert gezien met twee drummers, vooral prachtig tijdens de Burundi ritmes.

Wat mij vooral bij gebleven is het prachtige gitaarwerk van Marco Pironi (speelde op een Gretsch 6120, welke hij later schonk aan Brian Setzer van de Stray Cats)

Toch ook maar weer eens Kings of the Wild Frontier opzetten.

"Antz" met een Z is gewoon onbegrip. Die hoes hierboven is een remake. De oorspronkelijke heeft een omgekeerde Z (dus een strak getrokken S, zeg maar) en een streepje door de O. Dat zijn stylistiche elementen, net zoals de omgekeerde D, die Adam nog jaren heeft gebruikt. Het is nooit Antz geweest, altijd Ants. Adam is van origine een grafisch designer, dus die deed dat heel bewust.

Zie hier de originele hoes:
https://m.media-amazon.com/images/I/61PymcGY6jL._SS500_.jpg

Dank voor de info.

Helaas heb ik destijds alleen de heruitgave kunnen bemachtigen. Had graag bovenstaand origineel gehad. Wat een prachtige hoes. Ik heb de Ants leren kennen met de in een 'new wave' jasje gestoken hits. Voor de 7" van 'Stand & Deliver speciaal naar de platenwinkel getogen en als een kind zo blij. De plaat KOTWF vind ik ook erg fijn maar valt toch in het niets bij Dirk. Als de band al in een new wave categorie zou passen vind ik Dirk meer Dark wave en punky. (Dirk wave??) Graag had ik gezien dat de band verder zou hebben geborduurd op nummers als 'nine plan failed' of 'family of noise' maar ja dan had ik ze wellicht nooit gekend...De Antz of Ants...

Oh ja. Luister als u wilt eens na Dirk naar 'In the flat field' van Bauhaus. Ben benieuwd of jullie hier net als ik ook 'Antmusic! horen

Ik ken In The Flat Field heel goed, maar heb dat nooit aan Antmusic gekoppeld.

Van de CD zijn overigens meerdere heruitgaven geweest. De meest uitgebreide heeft de originele hoes en alle nummers van het oorspronkelijke album, plus heruitgave, plus de singles.

Love and Rockets, de vervolgband van Ash en de Haskins broers, heeft wel een cover van Physical gedaan....

[quote]Aazhyd schreef:
Ik ken In The Flat Field heel goed, maar heb dat nooit aan Antmusic gekoppeld.

Ik krijg een enorme ants vibe bij bijvoorbeeld God in an alcove. Het gebruik van de (rauwe gitaren) en ook de delen waarin de stem de hoogte in gaat...wat vind je? Het kan een persoonlijk gevoel zijn natuurlijk en als je het eens hoort blijf je het horen;)

Dat wist ik niet... Ken de band wel.

Nine Inch Nails heeft een cover gedaan van Physical. En die hebben ze ook live gespeeld met Adam en Marco erbij. Andere nummers die ze daar deden waren Red Scab en Beat My Guest (allemaal nummers uit de vroege periode, later opnieuw opgenomen en als B-kant uitgebracht).

De Ants hebben echt heel veel nummers geschreven en opgenomen in die vroege periode, nog voor Dirk.

Een mij onbekend album van Adam & The Ants, wat me in 1979 en de jaren erna nooit is opgevallen. Toch belandden al in 2006 en '07 hier op MuMe de nodige berichten over Dirk Wears White Sox, waarbij het gesprek ging over de originele hoes en de (oorspronkelijke) bandnaam: Antz of Ants?

Inmiddels is er het gezaghebbende Discogs, dat meldt dat het album op 30 november 1979 verscheen bij het Britse Do It Records met de zwart-witfoto van de dame op de rug gezien en de groepsnaam als 'Ants' gespeld, zie hier. Dit geldt eveneens voor deze variant die op dezelfde dag verscheen en hetzelfde geldt voor hun heruitgaven van 1980 en '81.
In 1983 werd het album door CBS (VK) en Epic (VS) uitgebracht met een foto van de frontman op de hoes, waarbij de naam nog altijd als 'Ants' werd weergegeven. Dat geldt ook voor hun cd-heruitgave van 1992.
Voor de cd-heruitgave van 2004 keerde men terug naar de oorspronkelijke hoes met de dame erop; de groepsnaam opnieuw met een 's' gespeld.
Waar komt dan de hoes vandaan die MuMe toont, waar ik wel degelijk 'Antz' lees? Het is me vooralsnog een raadsel. Gezien de oorspronkelijke uitgaven denk ik dat MuMe er goed aan doet om de groepsnaam ook hier met een 's' te spellen. Tijd om een correctie in te dienen? Iemand die meer weet, wellicht indiener van dit album aERodynamIC?

Over de muziek op dit naar acteur Dirk Bogarde verwijzende album: hier klinkt nog niet de dubbele percussie / Burundi drums waarmee ik de groep via hun hits in 1980 leerde kennen. Wel muziek in de voetsporen van punk, waarmee de voor die jaren gebruikelijke benaming new wave toepasselijk is. Wie het postpunk wil noemen slaat eveneens de spijker hard op den kop.
Zonder uitzondering aardige liedjes, die me evenwel nooit écht pakken. Car Trouble bestaat uit twee delen, Digital Tenderness heeft een fel gitaarriffje, melancholie klinkt in Nine Plan Failed en Siouxsie-achtige gitaren maken The Day I Met God lekker vlot. Mijn favoriet is Catholic Day over de moord op J.F. Kennedy met marsmuziek in het intro, maar de weemoed van Never Trust a Man (With Egg on His Face) mag er ook zijn en de verwijzing in de reggaerock-met-mondharmonica van Family of Noise naar She Loves You van The Beatles is grappig.
Het uptempo The Idea dat de originele plaat afsluit is een fraai voorbeeld van wave ná punk, met een verhaal over een bezoek aan de dierentuin. Frontman en liedschrijver Adam Ant is er zo van onder de indruk dat hij er bijna gelovig van wordt...

Op streaming vinden we de bonussen van de heruitgave van 2004 met de muziek van twee singles en een 12-inch. Hier en daar (koortjes, drukke percussie) klinken vooruitwijzingen naar de hitgroep die Adam & The Ants in 1980 zo plotseling zou worden.
Een amusant album in mijn queste waarin ik, bij mijn afspeellijsten met new wave, de albums achter die afzonderlijke tracks aan het ontdekken ben. Het vorige station was het debuut van het avant-gardistische Cabaret Voltaire en meer in die smaak klinkt op de derde van Throbbing Gristle, enkele dagen na deze van Adam and The Ants verschenen.

Jeetje, deze toevoeging is inmiddels 21 jaar geleden gedaan (en in de tussentijd zijn volgens mij alle afbeeldingen een soort van automatisch vervangen, dus ik weet niet eens of deze afbeelding van mij afkomstig is)

Ongetwijfeld dat de schrijfwijze op de hoes gewenst was waardoor er Antz staat?! Iets te lang geleden om nog te weten hoe dat gegaan is.

Misschien helpt dit? Dirk Wears White Sox - adam-ant.net

Overigens moet de hoes sowieso aangepast worden naar de versie met Søx (i.p.v. Sox). Is op mijn lp uit die tijd ook zo

ChatGPT zegt dit:

The band Adam and the Antz (later renamed Adam and the Ants) initially spelled their name with a “z” because it reflected the punk aesthetic and attitude of the late 1970s, which often embraced nonconformity and rebellion, even in spelling and language. The use of “z” instead of “s” gave the name a more distinctive, edgy, and anarchic feel, aligning with the punk movement’s tendency to challenge norms.

The band’s name evolved over time, with the “z” being replaced by the more conventional “s” as their music shifted from punk roots to a more mainstream new wave and post-punk sound. This change coincided with the band’s rise in popularity and their refined image under Adam Ant’s leadership.

Ook weer wat geleerd Maar de hoes moet sowieso aangepast worden naar de Søx versie (correctie onderweg).

De site die je noemt is zeker handig én overzichtelijk! Fijn dat een correctie onderweg is, dank!

Ik zie de versie met Søx nu. En het is een gestileerde S, een omgekeerde Z. Dat is een typografisch grapje. Het is toch echt Adam and the Ants met een S, volgens mij. Staat ook zo op de officiele site (adam-ant.net).

Overigens is de versie zonder de typografische grapjes ook een tijdje verkrijgbaar geweest als reissue. Maar echte fans vinden dat natuurlijk verschrikkelijk.