Adam and the Ants - Dirk Wears White Søx (1979)

Okee dan: het eerste album van Adam en zijn Ants. Rauw en punky. Duidelijk anders dan de albums die hierna kwamen maar tegelijkertijd ook wel een blaudruk voor dat latere werk.
Opener Cartrouble (Parts 1 & 2) is ook verkrijgbaar in een ietwat andere versie (op zijn Greatest Hits).
Let op dat lekkere puntige gitaartje en de zang. Het lijkt soms verdorie Pixies wel. Dit is post-punk optima forma!
Digital Tenderness klinkt voor Ant-begrippen ook behoorlijk rauw. De gitaren wat naar de voorgrond gemixt en de zang wat naar achteren. Lekker punky.
Bij het intro van Nine Plan Failed verwacht ik elk moment dat Billy Corgan 'Today is the greatest day I've ever known' gaat zingen. Maar nee. Ant zingt een midtempo nummer waar de achtergrondzang al laat horen waar de band later zo bekend mee zou gaan worden: een soortement van indianengehuil.
Day I Met God doet aan allerhande postpunk bands uit die tijd denken. En ze laten hier horen zeker ook tot de top te behoren. Vreemd eigenlijk dat ze nooit als dusdanig erkend zijn.
Tabletalk is behoorlijk zweverig en klinkt nogal mysterieus. Niks lekker meezingbare nummers zoals in latere tijden. Dit is een spannend nummer waar Adam & the Ants hun donkere kant tonen.
Cleopatra is wederom een wat rauwer nummer. Qua zang gaat dat dan weer niet op. Dat klinkt redelijk verzorgd en dat zorgt gelijk ook voor een aparte wisselwerking. Misschien ook de reden dat ze binnen dit genre indertijd niet helemaal voor vol werden aangezien? Ik heb geen idee, maar het zou zomaar kunnen natuurlijk.
Catholic Day opent als een oude, krakende vinylplaat met een of andere trompetmars. Na dit intro horen we een funky punky popmelodietje. Hier herken ik dan wel nummers in die we later als de grote hits leerden kennen.
Never Trust A Man (With Egg On His Face) heeft wederom wat Pixies-achtigs als je het mij vraagt. Maar dat niet alleen: ik hoor er na een minuut juist weer heel erg Blur in. En nu ik dit album zo eens bespreek begin ik toch het vermoeden te krijgen dat Adam Ant wel degelijk van invloed is geweest op andere artiesten (Pixies zal ik niet beweren, maar Damon Albarn moet dit album toch echt wel kennen).
De surfsound van Pixies (Isla de Encanta) hoor ik terug in Animals & Men. En wat klinkt dit aanstekelijk zeg. En na al die jaren toch best nog erg fris.
Family Of Noise is weer meer de Ants sound van latere jaren. Fijne samenzang en aanstekelijke ritmes.
Op The Idea rammelen de gitaren van alle kanten en haalt Ant soms lekker uit. Dit is een nummer dat lekker alle kanten opspat en daardoor zeker een perfecte afsluiter is.
Op de geremasterde versie met bonustracks zijn zeker Zerox, Whip In My Valise, Physical, Friends (let op: iets tragere versie dan op Greatest Hits) en Kick! de moeite waard.
Laat je niet misleiden door de later hits en probeer dit album zeker eens uit. Ik denk namelijk dat hier een veel groter publiek voor is op musicmeter dan nu het geval is. Dit is echt geen Stand and Deliver of Prince Charming, laat staan Puss'n Boots!

Een mij onbekend album van Adam & The Ants, wat me in 1979 en de jaren erna nooit is opgevallen. Toch belandden al in 2006 en '07 hier op MuMe de nodige berichten over Dirk Wears White Sox, waarbij het gesprek ging over de originele hoes en de (oorspronkelijke) bandnaam: Antz of Ants?

Inmiddels is er het gezaghebbende Discogs, dat meldt dat het album op 30 november 1979 verscheen bij het Britse Do It Records met de zwart-witfoto van de dame op de rug gezien en de groepsnaam als 'Ants' gespeld, zie hier. Dit geldt eveneens voor deze variant die op dezelfde dag verscheen en hetzelfde geldt voor hun heruitgaven van 1980 en '81.
In 1983 werd het album door CBS (VK) en Epic (VS) uitgebracht met een foto van de frontman op de hoes, waarbij de naam nog altijd als 'Ants' werd weergegeven. Dat geldt ook voor hun cd-heruitgave van 1992.
Voor de cd-heruitgave van 2004 keerde men terug naar de oorspronkelijke hoes met de dame erop; de groepsnaam opnieuw met een 's' gespeld.
Waar komt dan de hoes vandaan die MuMe toont, waar ik wel degelijk 'Antz' lees? Het is me vooralsnog een raadsel. Gezien de oorspronkelijke uitgaven denk ik dat MuMe er goed aan doet om de groepsnaam ook hier met een 's' te spellen. Tijd om een correctie in te dienen? Iemand die meer weet, wellicht indiener van dit album aERodynamIC?

Over de muziek op dit naar acteur Dirk Bogarde verwijzende album: hier klinkt nog niet de dubbele percussie / Burundi drums waarmee ik de groep via hun hits in 1980 leerde kennen. Wel muziek in de voetsporen van punk, waarmee de voor die jaren gebruikelijke benaming new wave toepasselijk is. Wie het postpunk wil noemen slaat eveneens de spijker hard op den kop.
Zonder uitzondering aardige liedjes, die me evenwel nooit écht pakken. Car Trouble bestaat uit twee delen, Digital Tenderness heeft een fel gitaarriffje, melancholie klinkt in Nine Plan Failed en Siouxsie-achtige gitaren maken The Day I Met God lekker vlot. Mijn favoriet is Catholic Day over de moord op J.F. Kennedy met marsmuziek in het intro, maar de weemoed van Never Trust a Man (With Egg on His Face) mag er ook zijn en de verwijzing in de reggaerock-met-mondharmonica van Family of Noise naar She Loves You van The Beatles is grappig.
Het uptempo The Idea dat de originele plaat afsluit is een fraai voorbeeld van wave ná punk, met een verhaal over een bezoek aan de dierentuin. Frontman en liedschrijver Adam Ant is er zo van onder de indruk dat hij er bijna gelovig van wordt...

Op streaming vinden we de bonussen van de heruitgave van 2004 met de muziek van twee singles en een 12-inch. Hier en daar (koortjes, drukke percussie) klinken vooruitwijzingen naar de hitgroep die Adam & The Ants in 1980 zo plotseling zou worden.
Een amusant album in mijn queste waarin ik, bij mijn afspeellijsten met new wave, de albums achter die afzonderlijke tracks aan het ontdekken ben. Het vorige station was het debuut van het avant-gardistische Cabaret Voltaire en meer in die smaak klinkt op de derde van Throbbing Gristle, enkele dagen na deze van Adam and The Ants verschenen.