Throbbing Gristle - 20 Jazz Funk Greats (1979)

Meest toegankelijke album van de weirdo's uit Engeland.

Als dit het meest toegankelijke album van hen is ..ben net voor de eerste keer dit aan het luisteren...
Heel erg in de trant van Cabaret Voltaire en ook in die van Suicide (althans de gelijknamige plaat)

Jellorum mag hier graag naar luisteren....

Tijdje terug eindelijk op vinyl kunnen scoren voor niet al te veel.
Bleek veel rustiger en minder noisy dan ik had verwacht.

Vind het erg op Flying Lizards ten tijde van Fourth Wall lijken.
Da's ook een erg vette plaat!

Vaag en engmakend.

I like it en toegankelijk is hierbij wel een heel erg groot woord .

Tamelijk sombere en naargeestige muziek. Werd door een Brits magazine ooit als een invloedrijk album bij de vorming van dance gezien.

Als dit het meest toegankelijke is dan ben ik ook benieuwd hoe de rest wel niet moet klinken.

Toch is het echt waar. Redelijk makkelijk in het gehoor liggend album voor iets uit de TG/PTV/C-stal. Maar daarom niet minder. Nog steeds een topper. Second Annual Report is ook erg goed.

oh wat is dit goed. eerste paar nummers zijn zo-zo. maar vanaf Convincing People breekt de hel los. What A Day en vooral Discipline is het geluid van een mentale meltdown.

Volgens mij is hij trouwens opnieuw uitgebracht. Zag hem in de winkel liggen bij nieuwe uitgaven.

Klopt, ik hoorde in 'de platenzaak' inderdaad dat er een hele serie Throbbing Gristle opnieuw is uitgebracht.

Winkel? Platenzaak?

De Grief-mailing lijst had het er ook over. Alle oude platen zijn opnieuw uitgebracht. De meningen erover zijn verdeeld.

Ik zag hem bij Boudisque in Utrecht liggen.

Waarom zijn de meningen verdeeld? Niets mis mee om dit beter toegankelijk te maken voor nieuwe luisteraars toch?

Gaat met name om de hoezen en afwerking enzo. Schijnt niet heel denderend te zijn.
Van horen zeggen, ik heb ze zelf natuurlijk al lang en ik hoef al die heruitgaves niet.

Andere albums zijn inderdaad stukken minder toegankelijk. Hoe ontoegankelijk? nou, minder toegankelijk dan de einsturzende neubauten ))

Ja, dit is uiterst toegankelijk. Vergeleken met andere werken van dit gezelschap zijn dit bijna popsongs . Niet voor niets heet dit album 20 Greats. Het zijn bijna allemaal korte gestruktureerde tracks die eigenlijk nergens uit de bocht vliegen (en die, qua tijdsduur, zo op de radio kunnen). Alle tracks zijn ook anders en samen vormen ze eigelijk een soort staalkaart van apparte stijlen, electronic, avantgarde, industrial, new wave, exp), die eind jaren 70 de ronde maakten in het alternatieve circuit.
En zie ze daar staan op de hoes, in hun beste zondagskledij. Mamma zal blij geweest zijn.

Er moeten toen toch wel wat mensen geweest zijn die zich rot schrokken toen ze dit werkje thuis oplegden. Neen dit was niet de (keurige) Jazz die ze dachten te gaan horen.

Hier weer eens aan gewaagd, Cabaret Voltare en Suicide werden genoemd, maar daar heb ik veel meer mee, ongelofelijk dat hier Coil en Chris & Cosey uit voort komen, die vind ik stukken beter.
Waarschijnlijk moet ik mij niet aan hun andere werk wagen.
Ik heb toch vaak het idee dat door het geniale werk van Coil, men 20 Jazz Funk Greats met terugwerkende kracht ook goed hoort te vinden.
Hot On The Heels Of Love klinkt wel goed, zit voor mijn gevoel meer in de richting van het latere Front 242, maar dan had de beat wat vetter en gevarieerder mogen klinken.

Synth Britannia - YouTube Een hele mooie docu van de BBC. Er word ook met deze band gesproken.

En zoveel meer uit die tijd.
Begint al met New Life van Depeche Mode.
Mooie tip!!

Throbbing Gristle is een muziekcollectief dat de basis vormde voor acts die - hoewel underground gebleven in veel gevallen - toegankelijker klonken, pakkender wellicht. Maar voor het zwarte hart van hun inspiratiebron - met "muziek" die veel en veel verontrustender is dan de door u aangehaalde voorbeelden - moet u toch echt bij Throbbing Gristle zijn.
Check Hamburger Lady van hun derde worp. Veel akeliger kun je je muziek niet opgediend krijgen.

Einstürzende Neubauten is geweldig! Maar ik zou ze, ook in hun begindagen, zeker niet ontoegankelijk willen noemen. Voor het geoefende oor weliswaar maar toch.

Uiteraard direct Hamburger Lady opgezocht. Dat is veel meer mijn ding, hoor nu zeker de inspiratiebron voor het latere Coil terug.
Past ook veel meer in het minder toegankelijke werk van de eerste Swans albums, al heeft Throbbing Gristle geen oorverdovende noise nodig. Het lugubere van de latere Scott Walker is tevens hoorbaar.

Vandaag een eerste kennismaking met een compleet album van de band, die ik eigenlijk alleen van naam ken.

Pas bij What a Day doet dit denken aan de Industrial die ik associeer met acts als Einstürzende Neubauten. Dan lees ik op Discogs dat het genre Industrial zijn naam te danken heeft aan het label waarop deze band zijn album uitbracht.

Maar voor mij klinkt dit album vooral experimenteel en dichter bij Avant-garde en Free Jazz maar dan met synths / drummachine waardoor het ook wat op Synthpop lijkt. Maar deze nummer klinken te organisch, bij wat ik als Industrial herken is dat juist abstracter / ontmenselijkt / agressiever. Dit klinkt als hippies die met elektronische instrumenten aan de gang zijn gegaan.

Het is interessant om een keertje te horen maar ik hoop dat hun andere albums iets meer pit hebben.

Ik kan je verzekeren dat hun andere albums weer heel anders klinken. Deze is het meest toegankelijk.

Stelletje leugenaars.

Juul1998B misschien ook wat voor jou?

Ik zal t soon eens een kans geven! Ty

Slecht is het zeker niet en het blijkt het begin te zijn van de industrial sound volgens wat zoekwerk op internet. Het voelt een beetje futuristisch aan met de aparte geluidjes en soundwaves. Er zitten ook veel lagen op wat het interessant maakt.
Toch kan het mij niet genoeg boeien als geheel om dit hoger uit te laten komen dan 3,5 sterren.

De vier van Throbbing Gristle zijn degenen die eigenhandig het genre industrial uitvonden en in 1977 op vinyl debuteerden met het grauwe, zware The Second Annual Report, een jaar later gevolgd door het al even avant-gardistische D.o.A. The Third and Final Report , waarop werd begonnen met de mogelijkheden van elektronica te verkennen.
De soundscapes / composities / experimenten zijn ernstig van aard en meestal een aardige aanslag op de trommelvliezen dankzij de nodige zware geluiden. Industrial! Dat het viertal niet van humor is gespeend, bewijst het met de hoes en titel van 20 Funk Jazz Greats, waarop ze misleidend staan afgebeeld als was dit een folk-/zanggroep á la The (New) Seekers.

Desondanks is dit album uit december 1979 hun meest toegankelijke tot dan toe. Deze keer richten ze zich volop op digitale, elektronische geluiden, als was dit het laboratorium van namen als Brian Eno, Giorgio Moroder, Gary Numan, The Human League en Orchestral Manoeuvres in the Dark. Bovendien houden ze de nummers kort, met Persuasion als lange uitschieter.
Soms is het tot dromerig toe zoals in Exotica en Walkabout; op Hot on Heels of Love is het dankzij een sequencer zelfs dansbaar, zij het vrij monotoon. Op What a Day en Six Six Sixties wint de rauwheid het dan weer, dankzij geschreeuwde vocalen of vervormde synths.

De live-opvolger Heathen Earth uit 1980 bevat meer zwaardere kost. Maar aan dat album van het kloppende kraakbeen ben ik nog niet toe tijdens mijn reis door new wave en aanverwanten: Ik was bij het debuut van Adam and the Ants en vervolg bij de debuutsingle van Mo-dettes, later als bonustrack verschenen op hun enige album.