Dali's Dilemma - Manifesto for Futurism (1999)

Wat een geinige bandnaam en een werkelijk prachtige hoes.

In de tijd dat ik helemaal gek was van dream theater stond dit album vaak op. Daar kan je het dan ook wel het beste mee vergelijken. Maar nog meer ritme wisselingen, geniale loopjes. voor de prog fan een aanrader.

Geen idee meer hoe ik bij dat album gekomen ben (moet iets met Dream Theater te maken hebben), maar na de eerste paar nummers gepindakaast te hebben, dacht ik: ik moet de rest van het album ook checken.

Laten de eerste nummers in mijn beleving dan ook meteen de beste zijn. Ergens in het midden van de cd is Dali's Dilemma mijn aandacht al helemaal kwijt en dan komt er ook nog zo'n tenenkrommende ballad doorheen. Verder klinkt de zanger (net als haast alle progzangers) vreselijk standaard en doet het gepriegel me niet altijd evenveel.

Conclusie: ik houd het bij Dream Theater en laat dit bandje verder links liggen. Nu vind ik het album ook weer niet zo slecht dat ik een voldoende moet geven, alleen zijn er in het genre veel betere alternatieven: 3*

Een album uit mijn top 10 !

De Dream Theater verwijzingen zijn toch schaars vind ik.

De zanger vind ik trouwens uniek. Hij heeft zoiets hees of wat dan ook in zijn stem dat echt iets emotioneels/droevig heeft.

De gitaarsound en riffs zijn zalig en Matt Guillory op keyboards is fenomenaal. De composities zijn simpelweg orgasmisch Zeer ritmisch progressief, veel meer dan Dream Theater het doet.

Heavy maar toch gevoelig !

4,5/5

Ik heb gisteren tijdens de rit van Tilburg naar Antwerpen/Mechelen dit album mogen smaken, en dat was pure kick.... schiitterende muziek: ik ga me dit album zéker aanschaffen/...
Hm... Standaardzanger??? neee!!! Ik vind de stem nu net zo geweldig !!!

De keys zijn lichtjes fantastisch......
Jaja, deze CD MOET ik écht zo snel mogelijk in mijn bezit krijgen !

Even wat rechtzetten: het is vooral de zanger waar ik me aan blijk te ergeren. De muziek is alleraardigst. Halve * omhoog.

Geweldig debuut van deze heren uit de USA, maar helaas ook het laatste officiële wapenfeit.
Na 1999 bleef en blijft het angstvallig stil.
Matt Guillory zien en vooral horen we nog terug op de solo albums van James Labrie (Dream Theater), Jeremy Colsen heeft nog gedrumd met Steve Vai met zijn Sound Theories World Tour en ook de rest schijnt nog min of meer in de b-circuit actief bezig te zijn maar waarom de band na dit cd niet verder is gegaan om een vervolg op te nemen, is mij een raadsel.

Het neem wel, althans voor mij, een cultstatus in.
Qua productie is de cd niet al te best maar dat kunnen we van meer Magna Carta releases zeggen.
Gevoelige progmetal, ja daar kan ik wel wat mee.
Een beetje Dream Theater gemixt met wat Shadow Gallery en de tegenwoordigheid van Seventh Wonder.

Mensen, als jullie de kans hebben om deze cd aan te schaffen, aarzel dan niet!

Geloof mij.

Muzikaal een uitstekend album van dit progcollectief. Alle instrumentalisten beheersen hun instrument zeer bovengemiddeld, met als kers op de taart het spel van Matt Guillory. Het stemgeluid van de zanger kan ik minder waarderen.

De vergelijking met Dream Theater die ik hier lees is begrijpelijk en niet onterecht - ik moet af en toe ook denken aan het werk van Henning Pauly, Chain en Frameshift) - maar daarmee wordt de band ook tekort gedaan aangezien de composities genoeg eigenheid kennen. 'Hills of Memory' is een draak van een nummer maar verder valt er veel te genieten op deze CD.

3,5* (met een betere zanger was dit zeker een 4* geworden)

Instrumentaal inderdaad een enorme scheut Dream Theater maar de zanger doet me af en toe aan Bono denken.
Wel goeie nummers!