Billy Joel - Storm Front (1989)

Schitterende plaat van Joel wat toch wel tot zijn betere behoort. Een andere sound dan zijn oude werk, wat minder groovy en meer beladen, maar daar is niks mis mee. Leningrad blijft een prachtig nummer over de verhoudingen oost-west in de koude oorlog. (en veel beter dan zeg een Nikita van muzikaal genoot Elton John) And so it Goes vind ik één van zijn meest emotionele ballads die de man heeft uitgebracht.

over understatements gesproken

Leningrad!

?
nooit begrepen dit. Wat een zeikerd.
maar ja, van elton john snap ik ook geen flikker.

Wat een met zorg bedachte zin weer, fastpulseboy

We Didn't Start the Fire vind ik nog steeds een prima popsong. Maar omdat het een bekend nummer is (lees: hit), wordt het minder gewaardeerd. Onzin natuurlijk. Leningrad is er een van zeldzame schoonheid. De rest ken ik niet van dit album.

Een album uit de herfst van zijn carriere en daardoor al automatisch niet zo goed als zijn topalbums.

Zes nummers kunnen gevoegelijk overgeslagen worden. Deze zijn totaal oninteressant. Dan blijven over de vier singles (wellicht dat er een vijfde was, maar dan ken ik hem niet)

We Didn't Start the Fire is een aardig nummer maar dat was het al in de uitvoering van Fischer Z. Alleen heette het toen Perfect Day en stonden de credits niet op naam van Billy Joel.

I Go to Extremes is een aardige rocker maar ook niet meer dan dat. The Downeaster Alexa is een aardige zeemansmeedeiner maar ook niet meer dan dat.

Blijft over Leningrad. Wat een parel, waar komt die opeens vandaan. Een werkelijk prachtige gevoelige ballade. Het bleek meteen het laatste hoogtepunt van Billy Joel, want het album hierna was ronduit k*t.

Gelukkig hebben we nog zijn jaren 70 platen.

ik sta bekend om mijn subtilieit

Ik ben ook helemaal niet kapot van deze en jawel, gelukkig hebben we zijn tijdloos seventies materiaal, deze hier is om vlug te vergeten, wat ik dan ook doe.
Leningrad en I go to Extremes zijn nog best ok-songs.

**

Billy Joel was goed in de jaren zeventig (en "The Stranger" is voor mij zelfs een geweldig album), maar dit is afgrijselijk. Vooral 'I Go To Extremes' vind ik vreselijk. Ik denk dat dit de slechtste CD is in mijn collectie, vooral nu ik "Purple Rain" van Prince aan mijn broertje heb gegeven.

ik ken het album niet maar Lenningrad is een prachtig nummer die volgens mij tot Joel's beste werk hoort. Maar ik ga het album niet kopen, daarvoor staan er te veel slechte nummers op, zoals I go to extremes.

The Downeaster Alexa - werkelijk schitterend. Evenals Leningrad en And So It Goes. Voor mij zijn laatste goede album.

Misschien niet Joel's beste werk, maar Stormfront is zeker geen slechte plaat. Een tikkeltje onevenwichtig misschien, en zeker minder dan zijn 70's werk. Hoewel The Nylon Curtain uit ''82'' zeker tot zijn toppers behoort.
De opener That's Not Her Style hakt er gelijk lekker in, en We didn't Start The Fire is met name tekstueel heel knap inelkaar gezet.
The Downeaster Alexa is 1 van de hoogtepunten. Fraai dragend gespeeld en ook tekstueel weer prima.
Het middenstuk is grillig en ook het minste gedeelte van de plaat.
Het voortreffelijke Leningrad komt als geroepen, en dan hobbelt de plaat toch naar een bevredigend einde toe. In de afsluiter So It Goes horen we Billy Joel, zoals we hem kennen uit vroegere tijden.
Met weinig middelen(piano en stem) een fraai emotioneel nummer brengen.
Hoe dan ook toch een wat onderschat artiest.

Lang gewild dat And So It Goes op mijn begrafenis gespeeld zou worden. Prachtnummer!!!!! Gelukkig leef ik nog en steeds moet ik die laatste wens bijstellen.

WOW, van Leningrad krijg ik nog altijd kippevel!

Aardige plaat van Joel,al staan er toch ook nog wel wat mindere composities op.4 nummers zijn ondermaats voor Joel's kunnen (I Go To Extremes,Shameless,State Of Grace en When In Rome)Wat overblijft is prima,met als prachtsong Leningrad.Ook The Downeaster "Alexa" is een prachtig statement en een hart onder de riem voor de visserij.And So It Goes is een mooie ,sobere afsluiter,waarin Joel beschouwend de gevoelige snaar raakt.Redelijk album,wat iets beter zou zijn geweest als de obligate rockers achterwege zouden zijn gelaten.

Heb altijd een zwak gehad voor deze plaat, met Leningrad als topper.

Eigenlijk doet Joel hier precies waar jij goed in is, én waar hij niet goed in is.

Goed is hij, en dan bedoel ik ook écht goed, in het schrijven van memorabele en verhalende liedjes met een snik (zoals hier Leningrad, The Downeater Alexa en And So It Goes).

Wat hij dan niet kan? Dat is een album aflveren dat van begin tot einde blijft boeien. En We Didn't Start The Fire vind ik een matige single.

hele mooie plaat van Billy, met idd 3 meer dan geweldige nummers, nl Alexa, Leningrad en And So It Goes.

Soms snap je niet, dat Billy Joel niet meer waardering heeft gekregen voor zijn cd's. Zeker hier op Mume wordt hij, gezien de lage scores voor zijn albums imo ondergewaardeerd.

Joel werd in de 70er jaren goed ontvangen , maar ik vermoed dat zijn beduidend lichtvoetigere en hitparade gerichte periode halverwege de 80 er jaren , hem een beetje tegen is gaan werken .
Zijn Singer / Songwriter status stond ineens ter discussie en hij werd ineens geschaart onder gladde Amerikaanse middle of the road pop . Gezien zijn singles uit die tijd niet helemaal onterecht overigens .
Misschien heeft hij uiteindelijk niet alles uit de kast gehaald , maar Billy Joel heeft voor mij het voordeel van de twijfel .
Een prima componist / musicus / vocalist , ondanks zijn wisselvalligheid met name na The Nylon Curtain (1982)

Matig album. Teveel clichématige poprocknummers die Billy Joel onwaardig zijn. Deze sound past niet bij de man. Toch is het niet een en al ellende op deze plaat. Niet het album om mee te starten als je deze man wil gaan waarderen.

Helemaal mee eens....

Net als met de latere albums van Elton John heb ik hetzelfde probleem met de latere Billy Joel-albums : zo'n 4 of 5 uitstekende nummers en de rest doet mij weinig tot niets.
We Didn't Start the Fire met dat stukje geschiedenisles vind ik briljant net als de ballad Leningrad, zonder twijfel één van zijn mooiste nummers. The Downeaster "Alexa" en And So It Goes zijn eveneens fraaie songs, I Go to Extremes is een redelijke rocker maar ook niet meer. De rest is clichématig en ondermaats voor Joels doen.

Deze plaat hervalt inderdaad telkens weer in clichés van pianoballads zoals Elton John het deed maar ook bijvoorbeeld Joshua Cadison.

Hebben we wel naar dezelfde plaat geluistert Barret ?

Ik vind hier weinig pianoballad repertoire opstaan . Wat je ook mag vinden van Stormfront , het is een afwisselend geheel .
De ballads hebben zeker niet de overhand . Integendeel zelfs .

Dan heb ik het msh op een andere plaat van Billy Joel, ik dacht dat het deze was hij zat nog in mijn lader bij deze zal ik hem nog eens opleggen...

Dit is sterke powerpop van Joel.
Goede popsongs met krachtige arrangementen en voor mij zijn beste uit de jaren 80.

Met dit deel van je recensie kan ik het alleen maar volledig eens zijn, al tilt de pianosolo het nummer 'I Go to Extremes' toch boven een standaard rocker uit vind ik.
'The Downeaster "Alexa"', 'And So it Goes' en vooral 'Leningrad' behoren voor mij tot de beste nummers uit zijn euvre. Van de tekst van 'Leningrad' krijg ik nog steeds kippenvel.

Hier ben ik het maar deels mee eens.
'That's Not Her Style' is een heerlijke binnenkomer met leuke tekst, 'Shameless' is een goed midtempo nummer en ook 'Storm Front' is sterk, vooral het refrein.

De 2 mindere nummers zijn 'State of Grace' en vooral 'When in Rome'. Beide nummers doen wat geforceerd aan en zijn inderdaad wat LucM zegt "clichématig en ondermaats voor Joels doen."

Het album was voor mij destijds de eerste échte kennismaking met Billy Joel en ik had dus niet het 'probleem' dat ik het ging vergelijken met eerder werk. Van 'We Didn't Start the Fire' heb ik zelfs het vinyl singletje. Ook de vette productie van het album vind ik erg lekker.
Voor mij dus alles bij elkaar een sterk album met 3 absolute uitschieters!

Ik vind de tekst van "Leningrad" toch wel erg sentimenteel hoor, dat maakt het voor mij een wat minder nummer.

^ Och ja, ik ben een sentimentele jongen

Er wordt gehakt van gemaakt door de critici, maar dat vind ik, net als bij de voorganger, geheel onterecht.
Een afwisselende plaat met een lekkere, naturelle productie (kom daar maar eens om in 1989) dat over de gehele linie weet te overtuigen.
Een stuk beter eigenlijk dan publieksfavoriet An Innocent Man.

Overigens van harte aan te bevelen:
De twee Original Album Classics-setjes van deze man.
Koop daarbij de Deluxe-versies van Piano Man en The Stranger en de remasters van The Bridge, The River Of Dreams en An Innocent Man en je hebt zowat al z'n studio-werk.