Nick Lowe - Jesus of Cool (1978)

I Love the Sound of Breaking Glass is een wereld nummer, wat me erg aan David Bowie doet denken!

Dit is voor mij het beste album van Nick Lowe en ook mijn eerste kennismaking met Nick Lowe. Ik zag hem toen bij Top Pop met 'I love the sound of breaking glass' dat inderdaad erg op 'Sound and vision' van Bowie lijkt. Bowie had in die tijd zijn album 'Low' (dus zonder e) uitgebracht. Nick Lowe nam revenge door een e.p. uit te brengen met de titel 'Bowi' (dus ook zonder e). Ik vind de tekst van het nummer 'Marie Provost', dat over een stomme film actrice gaat vreselijk. Tja, honden moeten toch ook aan hun voedsel komen.

Nick Lowe vind je ook op behoorlijk veel Dave Edmunds platen/cd's zowel solo als ook op Rockpile. Zijn echte aanrader! Rockpile iets minder but that's another story.

Edit: met Rockpile bedoelde ik Rockpile - Seconds of Pleasure (1980) en niet zijn 1972 release Rockpile.

Een klassieker van formaat, dit album. Potdorie, ik heb een vijftal albums van deze beste man, laat dit er nou net niet tussenzitten, gewoon nog niet tegengekomen, ik zal toch eens moeten via internet platen inslaan, me dunkt!

Mààr, ik kèn het album gelukkig wel!

Zijn werk met Kippington Lodge, Brinsley Schwarz en Rockpile is ook heel erg interessant.
In Brinsley Schwarz zat ook de zanger/gitarist Ian Gomm die ook een aantal goede albums afgeleverd heeft en hij is vooral bekend door de hit 'Hold on'.
Dave Edmunds coverde ook onwijs veel rock songs, nam veel op in zijn eigen Rockfield Studio en produceerde heel veel goede albums met zijn 'wall of sound'.
Een andere link met Lowe is Elvis Costello, de Buddy Holly van de jaren 70 en 80.
Nick Lowe is inmiddels net zo wit als albino-rocker Johnny Winter.
Als je de 4 CD-set 'Nick Lowe: The doings (The solo years)' van het Edsel-label aanschaft, heb je meteen in een keer het beste werk van Lowe in huis, maar met de verzamelaar 'Basher - The best of Nick Lowe' van Demon kom je al aardig in de goede richting.
Volgens presentator Roel Bentz van den Berg van het VPRO-radioprogramma 'Boogie nights' schijnt zijn nieuwste album 'At my age' ook heel goed te zijn.

jesus of cool is uit op cd in een speciale versie met een hoop bonusnummers en het blijft een leuk plaatje vol jeugdsentiment , niks meer niks min.

Dat Bowi-verhaal kende ik, maar de link met Low zonder E en Bowi zonder E had ik nog niet gelegd. Dank je.

Ik ken Nick Lowe helaas alleen nog maar bij naam; maar uit de reacties kan ik opmaken dat dit een goed album is om mee te starten en hopelijk niet te eindigen. Ga hier vanavond maar eens goed voor zitten.

11 (op mijn exemplaar ontbreken de laatste 2 nummers) goede tot uitstekende pop nummers

zweeft ergens tussen de 3,5 en 4*

Hoogtepunten: i love the sound of breaking glass, little hitler, so it goes

Ter info: de re-issue voor de Amerikaanse markt van dit album (met de titel Pure Pop for Now People) die op de site stond is verwijderd, aangezien we op MusicMeter van elk album alleen de eerste uitgave weergeven.

Goede plaat, maar ook wel een beetje vermoeiend door dat consequente ironische toontje en de vele grappige stijlcitaten en verwijzingen naar andere bands/artiesten. Het neigt af en toe naar cabaret, vind ik.
Ik vind Lowe sterker als hij zijn neiging tot persliferen kan onderdrukken, zoals op zijn Brentford Trilogy.

Mijn mening komt vrijwel geheel overeen met Philipstown hierboven. Nick Lowe kan prima liedjes schrijven, en ik hou van zijn melodiën hier (als die verdwijnen, zoals op de opvolger, blijft er vrij weinig over), maar het feit dat je hem nooit serieus kan nemen omdat elk nummer een flauwe parodie lijkt te zijn is soms wel storend.

Favorieten: No Reason, 36 Inches High en Little Hitler. Die liedjes zitten heel slim en sterk in elkaar.

Jammer trouwens dat Rollers Show hier niet opstaat, dat nummer is hilarisch.

In OOR's Popencyclopedie werd toen opgemerkt dat de albums van Nick Lowe nogal wisselvallig zijn en dat je beter een verzamel-CD zoals Basher kan kopen.
Ik vind dat best meevallen. Jesus of Cool heb ik in ieder geval helemaal grijsgedraaid.
De clip van I Love The Sound of Breaking Glass werd bij Top Pop regelmatig vertoond en iedereen had het toen over Sound and Vision van David Bowie. Het b-kantje They Called It Rock is op Jesus of Cool terug te vinden met het Shake and Pop refrein.
Waarom voor de live-versie van Heart of the City is gekozen en niet voor de studio-versie is mij onbekend.
Nadat ik de 4 CD-box The Doings gekocht had heb ik Jesus of Cool bijna niet meer gedraaid.
Ik zie hierboven fraaie bonus tracks staan. Zo te zien, mis ik er nog 4 van.

Aardig plaatje, maar niet meer dat.
Pubrocker Nick Lowe werd ook enigszins door de opkomende punk/new wave golf opgenomen, al heeft de muziek daar natuurlijk weinig mee te maken.

Op deze plaat staan leuke nummers, maar ook genoeg die het niet hebben, of net niet hebben.
Verder waait het stilistisch nogal uiteen, al is de basis uiteindelijk wel poprock.
Het hitje Breaking Glass kent iedereen en is een klassiekertje.
Verder vind ik Tonight, So It Goes en Nutted By Reality nog hele aardige nummers.
De rest is niet onaardig, maar beklijft dan ook weer niet echt, behalve Music For Money en Little Hitler dan. Waarvan de laatste natuurlijk ook weer een grapje is.
Heart Of The City live rockt dan wel weer behoorlijk.
Toch een leuk jeugdsentiment-elpeetje.

Wereldplaat, zijn beste en 1 van mijn favoriete album uit de late jaren 70. Een paar jaar geleden is dit album deluxe opnieuw uitgebracht, schaf deze klassieker (opnieuw) aan, je zult er geen spijt van krijgen. Van de bonus tracks tip ik de studio uitvoering van Heart of the city.

Ik geniet altijd liever van een orgineel top album van voor na achter dan een generieke best of, zoveel meer satisfaction. Pure pop for now people van ome Nick, de Jesus of cool !

Roept bij mij altijd wisselende ervaringen op, (van geniaal tot moet dat nou) ligt het aan de pub-rock, die ik soms wat melig vind? Consitentie? Aan Lowe, oveigens een prima muzikant. Of aan mijn eigen smaak of muziekbeleving? Al die vragen, maken het ook weer boeiend.

bedoel je pubrock als melig genre? of slaat je opmerking alleen op deze plaat van lowe?

kuifenco laat ik het zo zeggen, ik vind deze plaat niet echt representatief voor de goeie onvervalste pub-rock, Lowe maakt er een pastiche van.

zo gezegd, kan ik me daar goed in vinden. mooi woord trouwens, pastiche. lang niet gehoord/gelezen.

fijne muzikant, die nick lowe. ik heb hem tweemaal live meegemaakt. een relativerend soort flegma straalt hij uit als hij op het podium staat. dat meen ik ook te horen in zijn songs. hij heeft bovendien nogal wat britse muzikanten de weg gewezen. en niet de minsten. zijn vroegere albums zijn idd niet consistent goed. wel altijd een paar glimmende songs per plaat. mooi compact samengevat staan die op de verzamelaar 'basher'. de hier besproken plaat vond ik een ironische verademing tussen het punkgerag en de kunstrock.

Nick Lowe had al de nodige sporen verdiend als bassist in Brinsley Schwarz, producer (Graham Parker, The Damned, Dr. Feelgood, Elvis Costello) én hij is degene die de eerste single voor het kersverse label Stiff uitbracht.
Opgericht door twee managers uit de pubrockscene, actief voor de groepen Brinsley Schwarz en Dr. Feelgood, leent zanger Lee Brilleaux van de laatste band hen geld om het label te starten. En zo staan ze aan de wieg van dit kleine maar invloedrijke platenbedrijf, zo belangrijk voor Britse punk en new wave. Eerste single is Nick Lowes So It Goes, dat twee jaar later op dit Jesus of Cool landt onder de vlag van het eveneens nieuwe Radarlabel. Het is de opener van de B-kant en blijkt één van de sterkere nummers met een melodielijn en dictie die lijken geleend van Thin Lizzy's Philip Lynott.

Verder is dit is een enigszins vreemd plaatje: het lijkt wel een verzamelaar met zijn diverse stijlen en productiesferen. Mogelijk het gevolg van soms jarenlang opgespaarde composities.
De plaat begint met vierkante rock in Music for Money, dat de industrie achter de glitter en glamour beschrijft. Daarna mijn eerste kennismaking met Lowe: single I Love the Sound of Breaking Glass haalde in april 1978 #17 in de Nationale Hitparade maar stond veel hoger in mijn persoonlijke lijst met favoliedjes, wekelijks in een oude agenda genoteerd.
Belangrijk hier is de ritmesectie, bestaande uit de twee van Graham Parkers begeleidingsgroep The Rumour. Bassist Andrew Bodnar en drummer Steve Goulding zijn co-componisten. Bij Little Hitler is het alsof je middle of the road (het genre) hoort met zijn grootse koortjes. Shake and Pop bevat stevige pubrock en Tonight is weer zo'n liedje met koortjes en bovendien een fraaie akoestische gitaarsolo.

Na So It Goes vervolgt kant 2 met No Reason, waarop het is alsof ik Elvis Costello & The Attractions luister. Geen wonder, want hier doet weer die ritmesectie van eerder mee. Hetzelfde geluid klinkt op 36 Inches High, waarna Marie Provost de sfeer van de jaren '60 ademt.
De variatie was al groot en met Nutted by Reality wordt dat groter met de funkinvloeden in dit strakke popliedje met een opvallende thema- en tempowisseling op 1'12". Lekker raar. Slotnummer is het live opgenomen Heart of the City. Het combineert de energie van punk met Lowes kalme stem.
De muzikanten verschillen dus per nummer en dat hoor je. Andere bekende namen uit de pubrockscene zijn die van gitarist Martin Belmont (Ducks Deluxe) en toetsenist Bob Andrews (The Rumour), gitaristen Larry Wallis (The Pink Fairies, Motörhead) en Dave Edmunds. Ook Steve Naive/Nieve van Elvis Costello & The Attractions duikt op.

Gelijktijdig in de Verenigde Staten verschenen als Pure Pop for Now People met iets andere tracklist en volgorde, in 2008 weer als Jesus of Cool in uitgebreide versie met veel bonussen en voor Record Store Day 2022 als Wireless World. Iedere keer weer met andere nummervolgorde en afwijkende liedjes.

Ik kom hier omdat ik op streaming lijstjes maakte met new wave en punk, inclusief de voorlopers en randgevallen van deze genres/stromingen. Ben bezig de albums achter de liedjes te (her)ontdekken. Hiervoor luisterde ik naar The 101'ers met Joe Strummer, op naar de derde single op Stiff: New Rose van The Damned uit oktober 1976. Punk barst los.

Nog altijd een lekker, vrij pretentieloos plaatje. De subtitel "Pure Pop for Now People" is eigenlijk een minibeschrijving van de muziek op dit album. Al moet je dat natuurlijk wel in de tijd zien.

het live opgenomen Heart of the City valt wat mij betreft een beetje uit de toon. Niet echt storend, maar van mij had niet gehoeven.