Nick Lowe - Jesus of Cool (1978)

Nick Lowe had al de nodige sporen verdiend als bassist in Brinsley Schwarz, producer (Graham Parker, The Damned, Dr. Feelgood, Elvis Costello) én hij is degene die de eerste single voor het kersverse label Stiff uitbracht.
Opgericht door twee managers uit de pubrockscene, actief voor de groepen Brinsley Schwarz en Dr. Feelgood, leent zanger Lee Brilleaux van de laatste band hen geld om het label te starten. En zo staan ze aan de wieg van dit kleine maar invloedrijke platenbedrijf, zo belangrijk voor Britse punk en new wave. Eerste single is Nick Lowes So It Goes, dat twee jaar later op dit Jesus of Cool landt onder de vlag van het eveneens nieuwe Radarlabel. Het is de opener van de B-kant en blijkt één van de sterkere nummers met een melodielijn en dictie die lijken geleend van Thin Lizzy's Philip Lynott.

Verder is dit is een enigszins vreemd plaatje: het lijkt wel een verzamelaar met zijn diverse stijlen en productiesferen. Mogelijk het gevolg van soms jarenlang opgespaarde composities.
De plaat begint met vierkante rock in Music for Money, dat de industrie achter de glitter en glamour beschrijft. Daarna mijn eerste kennismaking met Lowe: single I Love the Sound of Breaking Glass haalde in april 1978 #17 in de Nationale Hitparade maar stond veel hoger in mijn persoonlijke lijst met favoliedjes, wekelijks in een oude agenda genoteerd.
Belangrijk hier is de ritmesectie, bestaande uit de twee van Graham Parkers begeleidingsgroep The Rumour. Bassist Andrew Bodnar en drummer Steve Goulding zijn co-componisten. Bij Little Hitler is het alsof je middle of the road (het genre) hoort met zijn grootse koortjes. Shake and Pop bevat stevige pubrock en Tonight is weer zo'n liedje met koortjes en bovendien een fraaie akoestische gitaarsolo.

Na So It Goes vervolgt kant 2 met No Reason, waarop het is alsof ik Elvis Costello & The Attractions luister. Geen wonder, want hier doet weer die ritmesectie van eerder mee. Hetzelfde geluid klinkt op 36 Inches High, waarna Marie Provost de sfeer van de jaren '60 ademt.
De variatie was al groot en met Nutted by Reality wordt dat groter met de funkinvloeden in dit strakke popliedje met een opvallende thema- en tempowisseling op 1'12". Lekker raar. Slotnummer is het live opgenomen Heart of the City. Het combineert de energie van punk met Lowes kalme stem.
De muzikanten verschillen dus per nummer en dat hoor je. Andere bekende namen uit de pubrockscene zijn die van gitarist Martin Belmont (Ducks Deluxe) en toetsenist Bob Andrews (The Rumour), gitaristen Larry Wallis (The Pink Fairies, Motörhead) en Dave Edmunds. Ook Steve Naive/Nieve van Elvis Costello & The Attractions duikt op.

Gelijktijdig in de Verenigde Staten verschenen als Pure Pop for Now People met iets andere tracklist en volgorde, in 2008 weer als Jesus of Cool in uitgebreide versie met veel bonussen en voor Record Store Day 2022 als Wireless World. Iedere keer weer met andere nummervolgorde en afwijkende liedjes.

Ik kom hier omdat ik op streaming lijstjes maakte met new wave en punk, inclusief de voorlopers en randgevallen van deze genres/stromingen. Ben bezig de albums achter de liedjes te (her)ontdekken. Hiervoor luisterde ik naar The 101'ers met Joe Strummer, op naar de derde single op Stiff: New Rose van The Damned uit oktober 1976. Punk barst los.

Nog altijd een lekker, vrij pretentieloos plaatje. De subtitel "Pure Pop for Now People" is eigenlijk een minibeschrijving van de muziek op dit album. Al moet je dat natuurlijk wel in de tijd zien.

het live opgenomen Heart of the City valt wat mij betreft een beetje uit de toon. Niet echt storend, maar van mij had niet gehoeven.