Wild Beasts - Two Dancers (2009)

Maanden geleden raadde een vriend mij het album Two Dancers van de Britse band Wild Beasts aan. Het zou echt iets voor mij zijn, maar waarschijnlijk kende ik het al. Wel, ik had weleens van de band gehoord, maar je kan natuurlijk niet alles kennen. Ik beluisterde Two Dancers een keer en toen nog een keer en toen legde ik het weer weg. Het klonk niet als iets waar ik wat mee kon, ik werd er niet bepaald koud of warm van zogezegd. Bovendien was er nog genoeg andere muziek te beluisteren. Natuurlijk zou ik het album wel nog eens een kans geven, maar voorlopig even niet. Op dinsdagavond geef ik een filosofiecursus in Dordrecht en als ik dan met de trein terug naar Amsterdam door het donker heenreis luister ik graag muziek op mijn koptelefoon die ik nog niet zo goed ken. Zo was ik gisteren door mijn iPod aan het scrollen en kwam daarop weer die Wild Beasts tegen. Ik had er helemaal geen idee meer van hoe deze band nou ook alweer klonk, was dus eigenlijk wel erg nieuwsgierig. Daarom zette ik het op. En daarna nog een keer en toen nog een keer. Het is niet zo'n lang album en ik had een trein gepakt die een niet bepaald voor de hand liggende route reed, vandaar. Het vreemde is dat ik me helemaal niet kon herinneren deze muziek eerder gehoord te hebben, het klonkt aboluut nieuw in mijn oren. Al helemaal kon ik mij niet voorstellen dat deze muziek mij eerder zo weinig had gedaan, want nu werd ik juist meteen diep geraakt. Maar ja, zo werkt dat nou eenmaal soms met muziek, daar is geen pijl op te trekken. Ben nu helemaal verslaafd aan deze plaat, heb hem vanmorgen ook nog twee keer gedraaid en nu staat het weer voor een derde keer op. Wat is er dan zo goed aan? Wel, ten eerste de vocalen. Wild Beasts kent twee zangers, waarvan de ene klinkt als een kruising tussen Bryan Ferry en Antony Hegarty en de andere als de falsetto van Sparks met een vleugje Morrissey. Maar ook Grace Jones, Boy George, David Byrne, Kate Bush en Jeff Buckley zijn nooit ver weg. Het zijn stemmen die drenken in de melancholie, maar tegelijk juist iets heel erg sensueels hebben. De muziek is een soort indie-wave-disco-artrock die steeds nét niet dansbaar is, maar je wel het dwingende gevoel geeft dat je de deur uit zou moeten gaan. Wat ik meekrijg van de teksten is behoorlijk duister en agressief in alle bevreemdende associaties, zoals in de tegelijk opzwepende en beklemmende single Hooting & Howling: ''Carry me hooting and howling to the river to wash of my hands of the hot blood, the sweat and the sand. Any rivel who goes for our girls will be left thumb sucking in terror and bereft of all coffin bearers.'' Qua sfeer doet Two Dancers me ook vaak denken aan de platen die David Bowie eind jaren zeventig met Brian Eno in Berlijn maakte, in dat het enerzijds heel erg luchtig en poppy is en aan de andere kant haast verstikkend emotioneel geladen. Two Dancers van Wild Beasts is een van de meest atmosferische en indringende popplaten van het jaar en hoogst aan te bevelen voor nachtelijke treinritten of andere baarmoederlijke momenten.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Doordat de Antony-link redelijk makkelijk gemaakt kan worden is het niet vreemd om ook gelijk aan Hercules and Love Affair te denken.
Sprankelende, alternatieve pop met bijzondere vocalen; doet het altijd goed bij mij.
Toch ben ik vooralsnog niet voor de volle 100% overtuigd. Ik weet niet goed waar dat aan ligt eigenlijk (met het debuut heb ik dat niet).
Gelukkig is er voldoende klik om te spreken over een album dat me aanspreekt en niet elk album kan nu eenmaal het predikaat 'favorietje' meekrijgen.
Two Dancers is gewoon een uiterst boeiende cd met een zeer eigen geluid en waarbij het smullen is wat aan gaat de vocalen en dan vooral op We Still Got the Taste Dancing on Our Tongues, wat een werelds nummer is dat zeg!