We Were Promised Jetpacks - These Four Walls (2009)

Deze muziek mag je met recht post-punk revival noemen, maar toen ik dit album getipt kreeg had ik dat niet helemaal verwacht. Ik had indierock verwacht in de stijl van The Strokes, Franz Ferdinand of de oude Editors. Ook dat wordt soms post-punk revival genoemd, maar die bands geven toch duidelijk een veel modernere interpretatie aan de jaren ’80 post-punk dan dat We Were Promised Jetpacks hier doet.

Waar de bands die ik net aanhaalde vooral leunen op uptempo, aanstekelijke rocksongs vol catchy riffs laat WWPJ avontuurlijkere composities horen en vooral méér eighties-sfeer. De wat minder recht-toe-recht-aan composities doen me eerder denken aan een band als The Maccabees en de nog goed doorklinkende post-punk van het oude stempel roept vergelijkingen op met recente bands als The Murder Capital of Fontaines D.C. Die bestonden in 2009 nog niet en dus was We Were Promised Jetpacks hun tijd eigenlijk een beetje vooruit met hun rasechte post-punk revival. Elf jaar geleden was ik daar zelf overigens nog niet aan toe, dus het is maar goed ook dat ik ze nu pas ontdek.

Het muzikale landschap is geschetst, nu de liedjes zelf. Die zijn toch het belangrijkst. Met een sound als dit kan het bijna niet misgaan en dat gaat het ook niet. De meeste nummers zijn gewoon ont-zet-tend lekker.
It's Thunder and It's Lightning begint meteen al lekker speels, op-en-top post-punk en met een grootse, stoere climax. Een razend tempo zit erin en dat wordt tijdens Ships with Holes Will Sink (“I think I'll die this time; suffer bullet holes and stab wounds in my side", wat een binnenkomer!) en Roll Up Your Sleeves goed vastgehouden. Een album kan bijna niet vlammender openen.
De grote prijspakker hier is Quiet Little Voices. Niet de beste compositie, maar wel de beste riff van het album, de meest uitbundige vocalen en een geweldige drive. Die stukken zang uit volle borst zijn sowieso een sterk wapen van WWPJ.
Mijn favoriet moet dan nog komen: Moving Clocks Run So Slow, voor mij het nummer waarop de mix van aanstekelijke rocksong en boeiende compositie het beste in balans is en waarin de band zelfs een bepaalde opgewektheid heeft weten te stoppen die het donkere jaren tachtig-geluid helemaal niet bijt.

Dat dit album geen dikke 5 sterren scoort komt doordat de band hier en daar toch wat steekjes laat vallen. Conductor haalt het tempo nét wat te hard naar beneden na het onstuimige openingstrio, A Half Built House is een filler, Short Bursts is wat inspiratieloos in vergelijking met de andere uptempo songs en Keeping Warm is niet het epische stuk dat ik bij de speelduur van dik acht minuten had verwacht, maar hé: nog steeds is het allemaal best wel lekker!

Vergeet de kritiek in die laatste zin maar meteen weer, These Four Walls is gewoon een steengoed album.