Gregory Alan Isakov - This Empty Northern Hemisphere (2009)

Heerlijke plaat! Zeker een aanrader voor mensen die van Bon Iver en dergelijke kunnen genieten. Dit is wel wat rijkelijker georkestreerd dan Bon Iver, maar dit is nooit te overheersend

heb t geprobeerd echter net niet goed genoeg. mij te saai

Wie is die vrouwelijk zangeres die meezingt?

Dank voor deze tip, inderdaad een prachtige plaat. Ik laat hem voorlopig goed op me inwerken, maar dit zou best wel eens hét folkpareltje sinds For Emma kunnen worden.

"This record was recorded in many different locations. a closed down bookshop, my apartment, the studio and our friend Brandi Carlile's house, who sang on a couple of songs."

Voortreffelijke cd van deze zuidafrikaanse singersongwriter. Er staat tussen de eigen nummers ook nog een leuke cover van Leonard Cohen's "One of us cannot be wrong".

Vreemd genoeg heeft het vier albums moeten duren voordat ik in contact kwam met deze geboren Zuid-Afrikaan die opgroeide in Philadelphia. Net zoals de vorige drie is ook dit album in eigen beheer en op diverse locaties opgenomen. Isakov wordt bijgestaan door zijn band The Freight: Jen Gilleran (drums), Jeb Bows (viool) en Phil Parker (cello). Zelf speelt Isakov gitaar, banjo, piano en harmonica. Zangeres Brandi Carlile neemt op vijf nummers de achtergrondvocalen voor haar rekening. Alle nummers zijn door Isakov zelf geschreven, met uitzondering van Leonard Cohen's "One of Us Cannot Be Wrong" een duet tussen Isakov en Carlile.

Isakov noemt zichzelf een folkartiest en wordt vergeleken met zijn voorbeelden Bruce Springsteen, Kelly Joe Phelps, Iron & Wine en Nick Drake. Zijn verstilde en kale nummers hebben bij tijd en wijle echter ook veel weg van artiesten zoals Belle and Sebastian of Bright Eyes. De muziek klinkt zoals de hoesfoto doet vermoeden; authentiek, kristalhelder maar toch erg intiem. De meeste nummers zijn erg minimaal en worden enkel aangevuld met subtiele strijker arrangementen. De albumtitel "This Empty Northern Hemisphere" ("Dit Lege Noordelijk Halfrond") is dan ook erg toepasselijk.

groeibriljantje! zeer sterke plaat, ik begin op 4 * maar kijk naar boven

Briljante plaat. Heb hem leren kennen omdat een liedje van hem in de serie Californication gedraaid werd.

Dat was If I'm Go, I'm Goin

Net terug van Gregory's optreden in de Bosuil (Weert)
Jammer dat hij Dandelion Wine en Big Black Car niet in de setlist had.
Na afloop dit album op vinyl gekocht.
Kan ik eindelijk nog meer van deze mooie muziek genieten!

Erg mooi album. De titelsong en het openingsnummer zijn goed maar helemaal schitterend vind ik Light Year en Master & a Hound. Het folk genre gaat met steeds meer bevallen, en Gregory Alan Isakov is een blijvertje.

Wat ik tot nog toe gehoord heb van dit album valt me toch een beetje tegen op basis van de score hier. Toegegeven, het is pas mijn tweede luisterbeurt en meestal heb ik ongeveer drie keer nodig voordat ik een beetje weet of ik iets echt goed vind.

Maar toch, ik ben een 'folkie' en kan dit soort muziek meestal vrij snel waarderen. Zal hem tenminste nog een derde kans geven, maar ik ben zeker niet van mijn sokken geblazen op dit moment. 30 anderen in ieder geval wel, dus er is nog hoop

Het refrein van 'That Moon Song'... Mijn hemel, wat ga ik daar goed op.

De eerste vier nummers vind ik sowieso prachtig. Daarna wordt het misschien iets minder, alhoewel ik 'Idaho' en 'If I go, I'm going' ook prachtig vind. Eigenlijk vind ik deze hele schijf goed, met moeite ga ik hier (net) niet met 5 sterren strooien.

Wederom een mooi album van deze symphatieke zanger. Jl. een concert van hem mogen meemaken in een 'intieme' setting. Alleen begeleid met een acoustische gitaar en subtiele ondersteuning van een zingende zaag en wasbord, wist Gregory een aantal liedjes neer te zetten die mij wel wisten te overtuigen. Prachtige ingetogen stem en liedjes die je mee weten te voeren, de last van je over te nemen en je daarvoor in de plaats rust geven. Ik kan mij een beroerdere ruil voorstellen. Zijn vorige album is wat rustiger en ietwat kleiner van opzet, maar is geenszins een minpunt bij deze Hemisphere. Met een opener als Dandelion Wine weet je dat het ook nu weer goed gaat komen. Virginia May heeft dat meeslepende waar ook een Hiatt een handje van heeft. This Empty Northern Hemisphere doet juist datgeen wat de titel aangeeft, een wijdse ruimte, waarin je zelf de leegte kunt vullen met je gedachtes van dat moment. If I Go, I'm Going, is naast ook het prachtige Idaho een geheel eigen nummer dat er uit weet te springen en bij mij een willekeurig vergelijking oproept met If I Should Fall Behind van Springsteen, wat tevens ook voor Isakov een belangrijke bron is voor zijn muziek. Tijdens het live concert speelde Isakov ook One of Us Cannot Be Wrong van een andere grootmeester nl. Leonard Cohen. Heel sterk gedaan en een van de mooiste covers gedaan van Cohen. Na het concert hem daar ook voor bedankt en dat hij het heel eigen heeft gedaan en toch de wiegende hypnotiserende sfeer van Cohen heeft weten te bewaren. Geweldig dat het nummer hier op staat. Yep, het wordt tijd voor een nieuw album van Gregory Allen Isakov.

Van al zijn albums, kan dit derde en op dit moment laatste album van Gregory Alan Isakov gezien worden als zijn meest evenwichtige en mede daarom ook zijn beste album. Zwakke nummers zijn schaars, hoewel gezegd moet worden dat geen van deze nummers is uitgegroeid tot 5*-nummers. Dit wil echter niet zeggen dat dit voorkomt dat ik dit album nog steeds met grote regelmaat draai.

Nummers als Evelyn, Virginia May en het schitterende Idaho zijn wat lichter van toon en worden perfect afgewisseld door de meer sfeervolle en tragere nummers, waarbij het titelnummer en Light Year behoren tot zijn beste werk. Enige minpuntjes zijn wat mij betreft Fire Escape en het slotnummer, maar zoals gezegd zijn dit maar kleine minpuntjes.

Luister hem nu, zal snel reactie posten

Vijf keer beluisterd, het eerste album wat ik heb geluisterd is zijn meest recente, weatherman mijn voorkeur gaat op dit moment wat meer uit naar die plaat, amsterdam is echt een uitschieter daarop, dit album is allemaal wat meer in dezelfde versnelling. Ik vind de samenzang met de dame wel erg mooi.

Iets sterker dan de opvolger The Weatherman. Hoogtepunten zijn voor mijn Moon Song en If I Go, I'm Going. Samen met Kevin Morby de ontdekking van het jaar voor mij.

Voor mij steken 'Big Black Car' en met name de titelsong er duidelijk bovenuit. Briljante nummers. Tracks die de vier sterren afgetekend overstijgen. Maar goed, met 'Evelyn' staat er ook een ongekend flutnummer op deze plaat. De uitzonderlijke aantrekkingskracht van 'If I Go, I'm Going' is me overigens onduidelijk. Dat is op dit album een gemiddelde song wat mij betreft, waarbij aangetekend moet worden dat dat gemiddelde gelukkig ver verwijderd blijft van de negatieve uitzondering: het eerder genoemde auditieve gedrocht 'Evelyn'.

Hij zou over een paar weken naar Tivoli komen. Daar komt om bekende redenen niets van. Ondertussen doe ik het nog even met de opnames op YouTube: If I Go, I'm Goin - Gregory Alan Isakov with Aoife O'Donovan & Chris Thile | Live from Here - YouTube

Als je hiervan nog niet overtuigd raakt...

aangespoord door de positieve commentaren hier, besloot ik onlangs dit album aan te schaffen. mijn eerste kennismaking met 's mans muziek. ben liefhebber van folk/roots/americana muziek. opgegroeid in de seventies met muziek van Van Morrison, Neil Young, John HIatt, Townes Van Zandt, John Prine, Steve Earle etc. wellicht daardoor wat "verwend" of bevooroordeeld met de muziek van relatieve nieuwkomers zoals deze singer/songwriter Gregory Alan Isakov. een goede songsmid gezegend met een prachtige stem.
dacht bij de eerste luisterbeurten een miskoop te hebben. ik hoorde van alles in zijn muziek en vond de muziek geen eigen "smoel" hebben, maar inmiddels heb ik dit album wel een keer 7 beluisterd en het gaat me steeds beter bevallen. er staan vele song pareltjes op dit album. mooie, veelal verstilde muziek in een "klein" gehouden productie. de duet vocals met Brandi Carlisle op tracks 1,3,5, 12 en 13 zijn schitterend en geven een meerwaarde aan dit album. hoor verder wel wat kruisbestuivingen met de muziek van mensen als Bonnie "Prince" Billy, Iron & Wine (Sam Beam), Damien Jurado en inderdaad ook Bon Iver. "Evelyn" deed mij denken aan het vroege werk van Mumford & Sons maar dan zonder banjo. alles is inmiddels wel eens eerder maar niet perse beter gedaan, maar als de muziek op zo'n smaakvolle manier wordt uitgevoerd mag er ook wel eens wat "gejat" worden, en dat bedoel ik positief. wellicht niet toevalligerwijs sluit dit album af met de geweldige cover van "One of Us Cannot Be Wrong" van Leonard Cohen. kennelijk weet de man aan wie hij schatplichtig is en dat siert hem. de tijd zal leren of dit album wil beklijven, maar ben inmiddels zeer benieuwd naar het overige werk van deze artiest.

Wat klinkt big black car prachtig zeg! Morgen even de tijd vinden om dit albums eens goed in zijn volledigheid te luisteren