The Temptations - Psychedelic Soul (2003)

Zeer goede verzamelaar, ik kocht hem en had helemaal niet door dat het een verzamelaar was. Maar is wel een verzamelaar die het meeste uit hun beste periode samenbrengt op een dubbel verzamel album. Kijk maar naar nummers als Psychedelic Shack, War en Papa Was A Rollin Stone. Een nummer als cloud nine is ook veel meer sociaal getint dan ik had verwacht. 4 sterren voor een prachtige verzamelaar, een van de weinige die ik echt apprecieer!

Precies, en dat maakt dit album zo uitzonderlijk dat ik er graag de volle mep aan toeken (hoewel ik dat zelden doe met verzamelaars).
Onder invloed van de tijdgeest van toen kenden de Temps een heuse psychedelische periode, zo'n beetje van 1968 tot 1973. Een tijd waarin de befaamde Motown-producer Norman Whitfield druk aan het experimenteren sloeg met allerlei spacey geluidjes, veel echo's en andere effecten en vooral heel lange nummers met lange instrumentale passages.
Dat laatste leidde er uiteindelijk toe dat de Temptations de samenwerking verbraken na het album Masterpiece, omdat ze vonden dat ze als vocale soulgroep teveel het vehikel voor Whitfields producties waren geworden. Ga maar na: in nummers als Masterpiece en Papa was a rollin' stone kwamen ze maar op hooguit een derde van de totale songlengte aan het woord.

Probleem is alleen dat die afzonderlijke albums ook nummers kenden die de meer traditionele Temptations lieten horen. Dus dat voelde altijd wat ongemakkelijk bij het beluisteren van die platen.
Het mooie is dat deze dubbel-cd al die zwaar psychedelische tracks samenbrengt, en omdat het gaat om allemaal nummers uit een relatief korte tijdsspanne en opgenomen door dezelfde producer, klinkt het echt als een eenheid.
Binnen het concept is dan ook nog eens voldoende variatie aangebracht (venijnige funk, ballads, rockgitaarwerk en veel zweverigheid), terwijl het album een perfecte geluidskwaliteit heeft. Zowel de oorspronkelijke opname als de mastering zijn dik in orde. Hoogtepunten zijn naast die singles uit die tijd ook albumtracks als Take a stroll through your mind, Smiling faces sometimes en Plastic man.

Mooi dat iemand bij Motown op dit idee is gekomen. Hulde voor deze compilatie. Ik zet 'm nog eens op.

Wat een lekkere dikke verzamelaar van deze groep. De titel dekt de lading volledig. Ik hoor ook vaak in de nummers invloeden die ik bij Rare Earth ook hoor. Vooral als ze geproduceerd werden door dezelfde producer.

Daarnaast heb ik de Anthology verzamelaar, omdat deze ook alles dekt voor 1968 en de single edits toch ook weer anders zijn.

Bijzonder speciale verzamelalbum zoals geweldig door gaucho hierboven gezegd. 2,5 uur aan topmateriaal.

Ben nooit zo'n liefhebber geweest van deze band. Maar dit klinkt toch wel erg geinig.