The Spencer Davis Group - Eight Gigs a Week (1996)
Alternatieve titel: The Steve Winwood Years
mijn stem
5 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Island
-
Dimples (2:19)
-
I Can't Stand It (2:09)
-
Jump Back (1:43)
-
Here Right Now (3:12)
-
Searchin' (2:38)
-
Midnight Train (2:40)
-
It's Gonna Work Out Fine (3:03)
-
My Babe (2:38)
-
Kansas City (4:18)
-
Every Little Bit Hurts (3:27)
-
Sittin' & Thinkin' (2:57)
-
I'm Blue (Gong Gong Song) (2:40)
-
She Put the Hurt on Me (2:40)
-
I'll Drown in My Own Tears (4:27)
-
I'm Getting Better (2:11)
-
Goodbye Stevie (2:22)
-
Strong Love (2:14)
-
Georgia on My Mind (4:39)
-
It Hurts Me So (2:54)
-
Oh! Pretty Woman (3:20)
-
Look Away (2:41)
-
This Hammer (2:15)
-
Please Do Something (2:23)
-
Keep on Running (2:46)
-
Let Me Down Easy (3:00)
-
Somebody Help Me (2:01)
-
Watch Your Step (2:52)
-
Nobody Knows You When You're Down and Out (3:52)
-
Midnight Special (2:13)
-
When I Come Home (1:57)
-
High Time Baby (2:41)
-
Hey Darling (4:46)
-
I Washed My Hands in Muddy Water (2:35)
-
You Must Believe Me (2:44)
-
Trampoline (2:27)
-
Since I Met You Baby (3:27)
-
Mean Woman Blues (3:13)
-
Dust My Blues (2:37)
-
When a Man Loves a Woman (3:09)
-
Neighbour Neighbour (3:19)
-
On the Green Light (3:05)
-
Stevie's Blues (3:47)
-
Take This Hurt Off Me (2:45)
-
Stevie's Groove (2:45)
-
I Can't Get Enough of It (3:43)
-
Waltz for Lumumba (4:19)
-
Together Till the End of Time (2:51)
-
Gimme Some Lovin' (2:58)
-
Back into My Life Again (2:25)
-
I'm a Man (2:56)
-
Blues in F (3:27)
0
geplaatst: 8 december 2020, 15:51 uur
Nou ja, naast die Amerikaanse mix van Gimme some lovin' ontbreekt er dan ook nog een nummer waar in het boekje gewag van wordt gemaakt, Det war in Schöneburg, een Duitse traditional die ze omstreeks 1967 in Hamburg opnamen om de Duitse markt (èn docent Duits Spencer Davis zelf) te plezieren – wie het aandurft kan het op YouTube vinden. Gelukkig staat hier verder heel veel moois op (en, eerlijk is eerlijk, ook wel wat onbenulligs), want naast de 36 nummers van de drie elpees staan er nog 13 B-kantjes, live-opnames en nummers van EP's op, plus natuurlijk de twee briljante maar nooit op de studioplaten verschenen singles Gimme some lovin' en I'm a man.
Twee dingen die me storen. Ten eerste : waarom staat alles hier niet normaal in chronologische volgorde op? Ik kan het nog begrijpen wanneer een compilatie begint met de belangrijkste hit(s), maar van de vijf grote hits van deze band staat er één aan het begin van CD2, één op plaats vijf en drie helemaal achteraan een CD, en verder kun je de drie studioalbums wel een beetje op volgorde vinden maar staan de nummers ervan allemaal dwars door elkaar. Een echt goede chronologische volgorde had juist mooi doen uitkomen hoe Steve Winwood binnen korte tijd evolueerde van een veelbelovende jonge zanger naar een gouden strot dat zelfs aan middelmatige nummers nog een grote meerwaarde kon geven, maar ook had je zo kunnen horen hoe de band als geheel ook steeds sterker en "losser" wordt, zodat zelfs een redelijk niemendalletje als Back into my life again een onweerstaanbare groove meekrijgt (en natuurlijk culmineerde die groei in die geweldige laatste twee singles).
En verder hoor ik af en toe geluidjes die ik niet anders dan als vinyltikken kan interpreteren, bijvoorbeeld op Here right now voordat na ongeveer 10 seconden de gitaar invalt, en gedurende de laatste seconden van de piano-fadeout van It hurts me so. Heel vreemd, ik kan me niet voorstellen dat dit echt zo is, maar wanneer ik ze op mijn WAV-editor duidelijk zie (en ze daarmee ook kan wegpoetsen) weet ik toch niet wat ik hiervan moet denken.
Twee dingen die me storen. Ten eerste : waarom staat alles hier niet normaal in chronologische volgorde op? Ik kan het nog begrijpen wanneer een compilatie begint met de belangrijkste hit(s), maar van de vijf grote hits van deze band staat er één aan het begin van CD2, één op plaats vijf en drie helemaal achteraan een CD, en verder kun je de drie studioalbums wel een beetje op volgorde vinden maar staan de nummers ervan allemaal dwars door elkaar. Een echt goede chronologische volgorde had juist mooi doen uitkomen hoe Steve Winwood binnen korte tijd evolueerde van een veelbelovende jonge zanger naar een gouden strot dat zelfs aan middelmatige nummers nog een grote meerwaarde kon geven, maar ook had je zo kunnen horen hoe de band als geheel ook steeds sterker en "losser" wordt, zodat zelfs een redelijk niemendalletje als Back into my life again een onweerstaanbare groove meekrijgt (en natuurlijk culmineerde die groei in die geweldige laatste twee singles).
En verder hoor ik af en toe geluidjes die ik niet anders dan als vinyltikken kan interpreteren, bijvoorbeeld op Here right now voordat na ongeveer 10 seconden de gitaar invalt, en gedurende de laatste seconden van de piano-fadeout van It hurts me so. Heel vreemd, ik kan me niet voorstellen dat dit echt zo is, maar wanneer ik ze op mijn WAV-editor duidelijk zie (en ze daarmee ook kan wegpoetsen) weet ik toch niet wat ik hiervan moet denken.
* denotes required fields.
* denotes required fields.