Frank Zappa - You Are What You Is (1981)

Je raakt nogal eens spullen kwijt? Als je nu eens een mooi cd rek neemt met al je favoriete cd's erin,hoe kun je ze dan nog kwijtraken.

als ik alles zou optellen bij elkaar wat ik in de loop der jaren kwijtgeraakt ben - ook aan ceedees, dan zou ik daar een enorm mooi cd rekje van kunnen kopen, en dan bedoel ik echt een heel heel erg enorm mooi rekje

ik mis deze cd wel

dit is er een om op te zetten en sneihard van begin tot eind af te luisteren en dan ben je ook helemaal gaar van het drukke gedoe en kan je er weer 3 maanden zonder

Zal me nooit gebeuren, een cd van Zappa kwijtraken.
Ik leen niets uit en wie aan m'n Zappa spullen komt heeft een aanzienlijk probleem!!

als het kwijtraken nu kwam van uitlenen, maar nee

Ik heb er ooit 3 uitgeleend, maar iedereen die ik er op aanspreekt ontkent. Dus dat doe ik ook niet meer. Hoop dat er in ieder geval iemand gelukkig is met New York, Joe's garage en Sheik Yerbouti. Ik heb ze maar opnieuw gekocht.

Ik zou het vooral niet over m'n hart kunnen verkrijgen om Zappa uit te lenen, zelfs niet aan m'n dierbaren!

irritant is dat

zo was ik al jaren walls of jericho van helloween kwijt , en ik kwam spontaan die ' vriend' tegen die ik al een aantal jaren niet gezien had

hem ernaar gevraagd, ik wist zeker dat hij de cd had

hij ontkende in alle toonaarden

exit vriend, wel eerlijk blijven maat

verder leen ik zelden iets uit, ik vergeet het namelijk zelf teurg te vragen en d eander komt er nooti zelf mee aankakken

waar deze reeteplaat dan is heengegaan, ik heb geen id, ik denk bij het vuil

(nochtans zal een komende verhuizing uitsluitsel geven, je vind nogal eens wat terug bij een verhuizing;)

tot die tijd maar weer ff illegaal doen

briljante plaat dit!

superdruk maar wel erg lekker

sinister footwear, speelt geen hond meneer Vai na

bijna aant end, man man wat ene plaat is dit toch

ik geloof niet dat ik ooit in ruim een uur zoveel muziek heb gehoord

Die heerlijke uitstraling van hem op de cover...

'Ja, ik neem hierop verscheidene groeperingen vet in de zeik en nee, het kan me geen zak schelen wat je ervan denkt!'

Deze net op vinyl geluisterd. Heerlijke plaat.

Niet alleen op vinyl hoor, ook op cd (zo heb ik hem) is deze plaat erg goed. Vooral Goblin Girl, Dumb All Over, Charlie's Enormous Mouth (wat een titel voor een nummer, typisch Zappa vind ik) en de titeltrack vind ik de 4 hoogtepunten van dit album.

Zoals hier al vaker werd gezegd, een chaotische plaat. Erg veel nadruk op de vocalen, ook in de productie liggen die op de voorgrond, wat ik wel jammer vind aan veel van z'n jaren 80 platen.

Kant A begint leuk met Teen-age Wind, maar wordt al gauw rommelig. Halverwege Doreen ben ik meestal al afgehaakt.

Kant B weet me wel van begin tot eind te boeien. Goede nummers met veel afwisseling en leuke riffs, en - anders dan kant A - met een lijn en een spanningsboog.

Ook kant C is over de hele linie sterk. You Are What You Is is een leuke single uit deze periode en Mudd Club en The Meek... vind ik zowel muzikaal als tekstueel het beste van deze plaat. Ook vanwege hun latere plek binnen het Thing-Fish-verhaal. Dumb All Over vind ik alleen al leuk vanwege die lekkere bas-riff.

Kant D drijft muzikaal iets te veel op clichés. Suicide Chump draait bijvoorbeeld gewoon om een standaard bluesrock-schema. Tekstueel heeft het ook niet de juiste mix van ironie/cynisme/humor/boodschap waar Zappa op betere momenten zo'n ster in is.

Derhalve een half geslaagde plaat. Bij Zappa dan toch nog goed voor een 3,5.

onverwacht een toegankelijke plaat van Zappa
korte nummers ook, en voor de fan , een jonge Steve Vai op gitaar en dat kan je ook al horen

Grappige anekdote over hoe hij bij Zappa terecht kwam: Op jonge leeftijd (18 ofzo) had Vai een aantal technisch vrij ingewikkelde nummers van Zappa uitgeschreven. Zappa was zo onder de indruk dat hij hem uitnodigde om bij zijn band te komen.

Vai spreekt over zn auditie bij Zappa:
http://nl.youtube.com/watch?v=r6cplMM3d_Q

Zeer vermakelijk

Dan nu over op de muziek. Dit is andere koek, de nadruk ligt hier op de vocalen en de teksten. Verder is deze ook erg toegankelijk (al moet je Zappa niet met deze leren kennen, dan wordt namelijk niet goed duidelijk wat hij doet).

Ik moet zeggen dat zijn experimentelere werk mij meer aanspreekt dan zijn kritische kijk op de samenleving. Gelukkig staan er dan ook andere dingen op, bijvoorbeeld Theme From The 3rd Movement en Charlie's Enormous Mouth. Overigens heb ik niet zo'n last van de drukte op deze plaat, het heeft wel wat. Zonder die drukte zou het al snel saai worden denk ik. Je moet hier wat beter zoeken, maar ook hier zijn weer muziekstukken te vinden waarvan je denkt ''wat was die man een geweldige componist.'' En wat een geweldige gitaarsolo's!

Harder Than Your Husband, Theme From 3rd Movement, I'm A Beautiful Guy en Charlie's Enormous Mouth zijn de hoogtepunten van het eerste gedeelte. Het tweede gedeelte vind ik veel sterker, Conehead t/m Suicide Chump vind ik erg goed. Zeker geen meesterwerk, maar genoeg hoogtepunten waardoor ik 4* geef.

Al met al niet mijn favoriete Zappa plaat, maar toch ben ik blij dat ik deze ook heb. Zo kan ik ook een beetje de verschillende Zappa periodes horen (dus misschien ook nog maar wat klassiek werk van hem halen).

Dit is misschien wel Zappa's meest 'vocale'album, maar achter de vele gelaagde stemmen zit fantastische muziek: pop-pastiches, stevige rock-riffs en typische Zappa-notenfestijnen. Veel nummers refereren aan elkaar en zijn onderdeel van langere suites waarin één thema over verschillende liedjes heen gelegd is.

Het is van uiterst belang de juiste geremasterde versie uit 1998 te hebben, alle eerdere CD versies klinken erg slecht. Ze zijn te herkennen aan een langere versie van Dumb All Over met gitaarsolo.

In het boekje staat ook: 'It was digitally remastered for CD in 1998 at UMRK by Spencer Christlu'. Hetzelfde is ook het geval bij Tinseltown Rebellion en ik vind dat het ook bij Them Or Us en Sheik Yerbouti had moeten gebeuren (met dan ook de complete I'm So Cute. Bij de huidige cd versie is er anderhalve minuut van af gehaald).

Deze nu aan het draaien, maar een perfect werkje is dit, en je krijgt geen moment rust. Erg muzikaal en het geluid lijkt wel uit alle hoeken van de kamer weg te komen. Ben erachter dat ik deze een stuk vaker beluister dan ik in eerste instantie dacht.

Mooi omschreven, ricardo, ik heb hem ook nog eens uit de kast getrokken, jawel, het geluid lijkt uit alle hoeken te komen, mooi gezegd.
Het Zappa oeuvre heeft zoveel te bieden, hé, en dan heb ik nog niet eens een derde van wat hij allemaal gemaakt heeft, denk ik... ik heb er een 30-tal, toch al aardig, deze vind ik schitterend, jawel.
Goblin Girl vind ik héérlijk!

mee eens, geweldige,maar zeer drukke plaat met gelukkig wat rustmomenten

produktie is echt fenomenaal, dat kon zappa wel

Met name dat gedeclameer aan het einde is steengoed gedaan. Zo sleog hij twee in vliegen in één klap: Productioneel boven twijfel verheven en gewoon ontzettend grappig.

Geheel onverwacht is Dumb All Over in een fikse herwaarderingsfase aanbeland.

Wat een tof nummer! Een van de weinige nummers die ook buiten de context van deze plaat overeind blijven.

ho ho, ik vind de nummers op zich ook vrij op zichzelf staan, wellicht meer dan ooit op deze plaat

De productie is inderdaad ook echt super, zeker voor 1981. Een erg druk plaatje, maar zeker 1 van zijn besten. Ik beluister deze vaker nog dan toppers als Apostrophe/Over Nite Sensation, Sheik Yerbouti en Jou's Gagage Acts I, II, en III. En dat zegt wat

Deze en Chunga's Revenge draai ik het meeste van de platen van Zappa met zang erin.

Dit album raakt me niet. Te druk, te vermoeiend en te veel vocalen. Volledig dichtgespijkerd met tekst. Ik ben weliswaar een fan van zijn teksten, maar ik snak op een gegeven moment ook naar een rustpunt en die vind je hier niet. Doreen en het titelnummer horen naar mijn mening bij de hoogtepunten.

Niet helemaal waar... de CD die EMI halverwege de jaren tachtig uitbracht wordt door Zappa-freaks gezien als de meest definitieve, net als die van Tinseltown Rebellion en Sheik Yerbouti.

Waarin de EMI cd's verschillen van de Ryko's, is dat ze de lp-masters bevatten en niet geremixed/resequenced zijn door FZ, Spencer Chrislu of Bob Stone. 1:1 versies dus van de masters en alle nummers zoals ze op de lp's stonden. En ze klinken VET. Maar vind ze maar eens... worden zeldzamer met de dag.

De Ryko is prima!! Superstrak geproduceerd en glashelder geluid. Grappig van begin tot eind, thema's van eerdere nummers (en eerdere albums, leather...) kunnen zomaar opeens weer voorbij komen. Geweldig hoe hij met zijn stem speelt in Mudd Club en Dumb all Over. Lekker 80's. Het vliegt meer dan een uur lang alle kanten op, maar verveelt geen seconde. Rollercoaster Drafted Again is helemaal aan het eind een meer dan waardige afsluiter en qua gekte een van de absolute hoogtepunten. Met "zang" van de kleine Zappa's....

Druk? Dichtgespijkerd? Weinig rustmomenten? Zeker!! Maar ik snap het gezeur daarover niet zo goed; Als je rust wilt moet je Dire Straits of Sade opzetten. Pfff....

Met de Ryko's is het bepalend welke versie je daarvan hebt.
Je kunt het, net als bij Tinseltown Rebellion, controleren in het boekje of er 'remastered by Spencer Chrislu' staat. Ik had daar bij deze en TR mazzel mee, want aan de buitenkant zie je het niet.
De oude non-EMI-cd's schijnen namelijk niet best te zijn (inclusief vroege persingen van de '1995'-Rykodisc-cd's).

De nieuwe remasters (uit 2012) schijnen ook de moeite waard te zijn, net als de EMI-cd's gemodelleerd naar de vinyl-versies (dus de solo van Dumb All Over met een fade-out en fade-in), maar ik ben dik tevreden met de Spencer Chrislu-versies.

“Do you know what you are? You are what you is, You is what you am (A cow don't make ham . . . ). You ain't what you're not, So see what you got, You are what you is, An' that's all it 'tis.”

Een sterk pleidooi voor individualiteit en tegen de kuddementaliteit. Frank Zappa is een workaholic, ook in 1981 waar hij vijf albums uitbrengt met Tinsel Town Rebellion, Shut Up 'N Play Yer Guitar, Shut Up 'N Play Yer Guitar Some More, Return Of The Son Of Shut Up 'N Play Yer Guitar en deze You Are What You is.

Een aantal opvallende zaken bij het beluisteren hiervan zijn de snelle opeenvolging van overwegend korte nummers met een diversiteit aan stijlen, een hoog tempo en een toegankelijk karakter. Opnieuw is dit met Steve Vai op “stunt guitar” of “strat abuse”. Dit is een album met heel veel teksten gezongen door verscheidene zangers: Bob Harris, Ray White, Ike Willis en Frank Zappa. Jimmy Carl Black speelt een gastrol op Harder Than Your Husband, The Meek Shall Inherit Nothing, Dumb All Overen Drafted Again. Er staat maar één instrumentaal nummer op met Theme From The 3rd Movement Of Sinister Footwear. Tof album om naartoe te luisteren waarin Frank Zappa in zijn gekende stijl flink van leer trekt tegen onder andere religie (Dumb All Over, Heavenly Bank Account). I’m a Beautiful Guy en Beauty Knows no Pain vind ik iets minder.

Lees je iets over de historie van dit album op Wikipedia, dan ligt dit album inderdaad in het verlengde van Tinseltown Rebellion. Een groot verschil is dat Vinnie Colaiuta niet langer de drumvellen geselt, maar ene David Logeman die het goed doet. Hoogst vermakelijke plaat.