The Mothers - Over-Nite Sensation (1973)

nog even: wat dachten we van het solo stuk op Fifty-fifty???

Eerst komt George Duke er supervet in op keyboord -- dan knalt Jean Luc Ponty er schijnbaar ongenaakbare overheen alsof Duke zojuist een josti-solo heeft gegeven --- en tot slot maakt de Maestro op gitaar zelf duidelijk wie hier de baas is!

BRILJANT - BRILJANT - BRILJANT

Het is een bootleg-dvd van nogal wanstaltige origine, maar het is zeker de moeite waard, zeker voor de goedkope prijs dat het heeft!


Zappa's muziek valt NOOIT in elkaar!

Ik vind ze anders perfect om achter elkaar aan te draaien Kaztor.

ik heb ze ook op 1 schijf staan en meestal draai ik ze dan ook beide na elkaar. Met een lichte voorkeur voor deze, maar kiezen uit 2 brokken genialiteit is niet simpel, hangt af van de stemming welke ik de beste vind.

ik ook op 1 schijf en ik merk muzikaal geen enkel verschil

die 2 horen gwoon bij elkaar

Dat bedoelde ik anders, Ric!

Ik heb ze nu ook samen op 1 cd.

En vandaag heb ik bij de Free Record Shop de Classic Album-dvd van deze albums gehaald. Dan kom je er achter hoe ingenieus het bedrieglijk simpele materiaal van vooral Over-nite Sensation eigenlijk in elkaar steekt. Elke fan van deze albums moet absoluut die dvd erbij hebben!

de dvd is een must have als je het mij vraagt

het doet enorm veel uit de doeken over, de bonustracks zijn echte bonustracks, er zit materiaal in dat ik nog nooit had gezien, het voegt werkelijk iets toe

je staat opnieuw versteld van deze plaat en je krijgt nog meer bewondering voor heer zappa

ik beluister hem nu weer ff (goeod voor de goeie zin) en het valt me op dat het plaatgeluid echt heel typisch jaren 70 is maar het stoort me voor geen meter, het klinkt niet gedateerd

Dit is m.i. een van de meest toegankelijke Zappa platen.
Met het waanzinnige Fifty-Fifty, Zombie Woof en het dubbelzinnige Dinah-Moe Humm, hmmmm!
Montana is qua sfeer en zang in een woord geweldig en voor Zappa erg relaxed.

Hmm, ik had deze nog niet eens beoordeeld. Ik heb bij dit album altijd het gevoel van "we maken mensen wijs dat dit een mainstream album is, maar stiekem gooien we er genadeloze solo's en jazzy themas in". Ideaal, een plaat die je veilig op kunt zetten als er niet-zappaieten in de buurt zijn, maar waar je zelf volop van kunt genieten. Soort geheim wapen . Fifty-fifty, Zombie Woof en Montana zijn voluit indrukwekkend, muzikaal en in uitvoering (luister ook eens de versie op de Zappa Plays Zappa DVD waar Vai enorm tekeer gaat op Zombie Woof). I'm the Slime is bijna geschikt voor een single, een goede meezinger . En het feit dat 'Camarillo Brillo', 'Dirty Love', en 'Dinah-Moe Hum' duidelijk geen fillers zijn, rechtvaardigt toch wel een 5.0 .

Duidelijk de mindere in vergelijking met zuster-plaatje Apostrophe en geen hoogvlieger in de Zappa-catalogus. Desondanks nog altijd veel beter dan het materiaal van menig ander artiest (we hebben het hier verdomme wel over Zappa) en Fifty-Fifty is een 5-sterren nummer.

Wat, een plaat met 50-50, Zombie Woof, en Montana geen hoogvlieger?



True .

Het album dat ik elke beginner in het Zappa-rijk aan zou raden.

50/50 en Zombie Woof vind ik dan weer niet zo sterk, al begrijp ik de status van dat laatste nummer wel.

Nee, dan liever Camarillo Brillo, I'm The Slime en vooral Montana.

Met Tina & The Ikettes in magistrale topvorm in het achtergrondkoortje.

Dit was het eerste werk wat ik van Zappa in huis had en ik vind het nog steeds een van de betere.
Ik hoorde het nummer fifty-fifty bij een vriend en ik had nog nooit zoiets gehoord, ik was meteen verkocht!
De sound van Zappa uit deze tijd spreekt me erg aan, alleen al dat geluid uit die ouwe Gibson sg van hem, zo hoort voor mij een sg te klinken.
Zoals demayo al in het begin zegt over fifty-fifty; eerst George Duke, dan Jean-Luc Ponty en dan neemt Frank het vlekkeloos over met een een mean solo waarin het geluid vuiler dan vies is.
Ook z'n humor in Dinah Moe Hum is echt zoals Zappa kan zijn!
De zin Ï was born to have adventure, so I just followed up the steps is helemaal Frank vol zelfspot.
Het enige jammere is dat de plaat voor Frank z'n doen behoorlijk kort is.

wederom:

apastrophe dervoor of achteraan plakken

die 2 zijn onafscheidelijk

waarom? omdat 'men' besloten heeft deze 2 20 jaar later samen op 1 CD te zetten? verder hebben die 2 toch niet veel met elkaar van doen?

Gut o gut het jongkje van Nicci moet ook even een duit int zakje doen. Ik ben het met Joy eens, gewoon deze draaien en daarna Apostrophe erachteraan en je kunt ruim een uur genieten van Zappa op topniveau.

Wat een giftige reactie meteen ricardo.

Doe eens even normaal zeg.... waarom meteen nu weer zo'n reactie..

Apostrophe is inderdaad wel een fijne plaat trouwens..

Ikzelf vind ze goed samengaan, maarja, ieder z'n ding natuurlijk!

Weer even wat weggehaald.. over Zappa en deze plaat s.v.p.

(bijna 40 . . . )
Het kwam er misschien wat scherper uit dan ik het bedoelde, hoe dan ook: beide prima platen die wat betreft de lengte ook prima op 1 CD pasten. wat dat betreft sympathiek van de platenmaatschappij, want het scheelt toch weer.

Apostrophe is een super goed album inderdaad, maar wat vind je van dit album dan?

Nicci heeft gelijk. Het zijn gewoon twee aparte albums. Maar als je gewend bent de platen achter elkaar te hebben op een cd, kan ik me voorstellen dat je jeuk in je oren krijgt als Apostrophe afgelopen is en Camarillo Brillo begint maar niet...

Zappa dacht er waarschijnlijk zelf ook zo over (hij heeft dit zelf zo opnieuw uitgebracht toen nog ie leefde).
Ik vind het in ieder geval erg 'kloppen' sinds ik die 2-fer heb met Apostrophe aan het begin. Beiden bijelkaar klinken als een zeer goed dubbelalbum a la Sheik Yerbouti.

Soms denk ik dat het zinvol zou zijn om 2-fers toe te kunnen voegen als zijnde compilatie-cd's, want dan zou er apart over gediscussieerd kunnen worden.

kijk, had zappa toch een goed oor

als je het niet weet dan vloeien beiden prima in elkaar over en zou je er niet bij stilstaan dat het 2 aparte albums waren

Ja, als ze indertijd als dubbellp uitgebracht waren dan zou je niet beter weten.

Ook in het nummer Stinkfoot komt ie weer terug op die poedel waar ie het in dirty love ook al over heeft.

Maar ik vind de hier besproken plaat toch wel beter; maar goed, da's een andere discussie.

Nog even als aanvulling; de eerste keer dat ik I'm The Slime' hoorde dacht ik even wat is dit nu?
Dit was namelijk de eerste keer dat ik een hele lp van Zappa draaide, maar toen ik de tekst hoorde vond ik het al gauw helemaal te gek!

De poedel komt heel erg vaak terug op platen (o.a. ook Cheepnis). Dat is conceptual continuity. Bijna elke plaat zit vol met conceptual continuity clues .

http://wiki.killuglyradio.com/index.php/Category:Conceptual_Continuity
http://wiki.killuglyradio.com/wiki/Dogs_%28CC%29

Persoonlijke aanvallen over en weer verwijderd.

Ik heb de 2 losse albums, en zo zijn ze ook org uitgebracht volgens mij. Ik vind de 2 afzonderlijke albums wel erg kort van speelduur zeker voor Zappa zijn doen. De stijl van beide platen ligt zo in elkaars verlengde dat het misschien wel beter was geweest om Apostrophe en deze als 1 plaat uit te brengen.

dat is ook gebeurd 20 jaar later