Frank Zappa - Ship Arriving Too Late to Save a Drowning Witch (1982)

Ik heb me er maar eens aan gewaagd... Maar echt kapot ben ik er niet van. No Not Now en Valley Girl zijn prima nummers, I Come From Nowhere gaat nog wel maar daarna vind ik de plaat niet meer zo interessant. Drowning Witch zit muzikaal gezien heel goed in elkaar, maar het raakt mij niet. Ten slotte vind ik Teen-Age Prostitute echt een verschrikkelijk irritante zanglijn hebben.
Wat ik wel mooi gedaan vind van het album is dat de nummers een geheel vormen (er zitten namelijk geen pauzes/stiltes tussen de nummers). Maarja, de muziek hierop raakt mij niet, en daar gaat het nou net om. Ik ga mij nog eens wagen aan Sheik Yerbouti, al denk ik niet dat Frank Zappa echt mijn ding is/wordt...

Mijn waardering stijgt per draaibeurt. Binnenkomer No Not Now is heerlijk, I Come From Nowhere had zo op Joe's Garage gepast en is een geweldige opmaat naar prijsnummer Drowning Witch, waarin uptempo gitaarsolo's en rustmomenten elkaar heel mooi en geleidelijk afwisselen. De geluidskwaliteit is inderdaad puik, zoals anderen ook vermeld hebben. Respect alweer! En 'n halfje erbij. Jammer dat ie zo kort duurt... Lather er maar achteraan draaien om te compenseren...

“It’s like barf me out…. Gag me with a spoon.”

Was 1981 een heel creatief jaar met vijf albums, kwam er in 1982 maar één album uit met deze Ship Arriving Too Late to Save a Drowning Witch. Is hier een reden voor? Het album bestaat uit twee delen, deel 1 is studiowerk, deel 2 is livewerk, hoewel je met de Snor nooit helemaal zeker weet.

Wellicht gaan een aantal mensen hier mij uitlachen maar het heeft mij veel tijd gekost om de link te begrijpen tussen albumtitel en albumhoes, ik bleef er maar anderen dingen in zien, namelijk de letters die de naam “Zappa” vormen. Knap gedaan van de hoesartiest.

Er valt weinig verkeerd te zeggen over de eerste drie nummers, mooie toegankelijke popachtige dingen met Valley Girl als “hit” en zijn dochter Moon op zang. Roy Estrada doet de vreemde haast irritante zang op het gejaagde I Come From Nowhere, gelukkig hoeft hij hierop niet veel te zingen en kan men lekker zijn gang gaan op de gitaar. De volgende drie nummers zijn andere koek, iets minder makkelijk in het oor liggend. Het lange Drowning Witch kost moeite maar loont dan ook de moeite. Envelopes gaat zo aan mij voorbij. Teenage Prostitute bevat weer de voor hem “normale gekte” met flinke gitaar.

Veel stijlbreuken met 1981, veel minder teksten, veel minder samenzang. Het klinkt als een streep onder een tijdperk. Ik ben nog altijd onzeker wat mijn gevoel is bij dit album.