Air - Love 2 (2009)

Mijn Air-avontuur begon met Moon Safari. Ik weet nog goed dat ik er iets over las en dat sprak me aan. Dus ik naar de cd-winkel (pindakazen was er nog niet bij in die tijd). Na er zappend doorheen gegaan te zijn concludeerde ik dat het de moeite niet waard was.
Toch bleef er iets hangen want heel snel daarna kreeg ik er spijt van. Dit was puur gevoel. Ik dus terug, cd gekocht en vervolgens verslaafd geraakt aan dat album. Nog steeds mag ik het graag opzetten.
10,000 Hz Legend Was dan ook een album om naar uit te kijken; ik waardeerde het feit dat ze wat gingen experimenteren en toch hun sound wisten te behouden. Maar zo als ik opging in Moon Safari was er niet meer bij en dat verhaal gold ook wel voor Talkie Walkie. Ook The Virgin Suicides beviel me maar matig en Premiers Symptomes deed het dan wel weer aardig maar was toch een soort opwarmertje voor Moon Safari.
Pocket Symphony heb ik lange tijd ronduit saai gevonden en het leek een beetje einde oefening voor Air.
Je kunt dus wel stellen dat ik aanvankelijk niet zo erg warm liep voor Love 2, maar opener Do the Joy zorgde er voor dat ik eigenlijk best wel zin had in een nieuwe Air.
En het moet gezegd: het valt me niet eens tegen. Okee, de heren zouden de vocalen weer eens wat vaker uit handen mogen geven (op Love 2 doen ze het helemaal zelf en het blijft niet bepaald hun sterkste kant) maar ik hoor hier niet het voortkabbelende geneuzel van Pocket Symphony. Dit neigt toch wel iets meer naar 10,000 Hz Legend en Talkie Walkie. Het is een mengeling van rustige nummers en wat meer up-tempo Air, voor zover de term up-tempo de lading dekt natuurlijk.
Het is allemaal redelijk luchtig en poppy en ik denk dat dit niet eens zo'n slechte zet is geweest. Be a Bee zou zo in een Tarantino film gebruikt kunnen worden.
Heb je Air in het verleden nooit wat gevonden dan ga je dat nu zeker ook niet doen, was je van plan af te haken na hun vorige album dan is het misschien raadzaam om ze toch nog een kans te geven.
Voor mij is Love 2 een behoorlijke meevaller (sterker: ik vind het momenteel erg leuk en daarom een best hoge waardering).

Aardig album. Veel aardiger van Pocket Symphony zelfs. Ik ben geen kenner, maar ik weet wel dat dit vertrouwd klinkt, zoals vroeger Hoewel Air voor mij altijd een beetje van plastic blijft is dit toch Klaas Vaak die uit de verpakking komt; luchtig, soms wat dromerig maar vooral relaxt. Misschien muziek voor een nieuwe James Bond film. Voor mij gewoon een avondplaatje.

drie komma vijf

AIR als antidepressiva

Het nieuwe album van AIR was mij geluidloos voorbijgegaan als een oude (muziek)vriend mij er niet nadrukkelijk op attendeerde. En ja, na een aantal keren luisteren, blijkt het mij toch weer vrolijk te stemmen.

"The eagerly anticipated fifth album came to life in the band's newly built recording studio located in a quiet backstreet of Paris. ‘Love 2' was written and produced by the band themselves and completed along with the assistance of drummer Joey Waronker and Paris music scene aficionado Stephena “Alf” Briat". (Bron: aircheology.com)

Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel zijn al weer ruim tien geleden als AIR (Amour, Imagination, Rêve) bekend geworden met hun album Moon Safari (1998). Het Franse duo maakt retro futuristische antieke synthesizerpop dat regelmatig doet denken aan de psychedelische rock van Pink Floyd. Verder herleeft vooral de tijd van Jean Michel Jarre, Vangelis en Francis Lai, maar dan in een eigen, ietsje moderner, AIR-jasje.

Na het ijzersterke Moon Safari konden de heren het wat mij betreft niet waarmaken met hun opvolgers en ik haakte dan ook af. Walkie Talkie verscheen nog wel even op mijn iPod als gevolg van een AIR-nummer dat opdook in de geweldige speelfilm Lost In Translation (2003).

Mijn eerder genoemde (muziek)vriend kon echter niet wachten tot de nieuwe AIR zou uitkomen en was ook zeer opgetogen over het nieuwe product. Volgens hem zijn ze met Love 2 weer terug waar ze begonnen zijn. Muziek dat past bij ieder humeur en je (weer) vrolijk en blij maakt. De rustige elektronische muziek bouwt een aangename spanning op die je naar meer doet verlangen. Alles lijkt te kloppen. Tot zover de woorden van een groot fan.

Ikzelf ben vooral gegrepen door het nummer Sing, Sang, Sung, maar vind de gehele cd toch achterblijven bij Moon Safari. Waarschijnlijk komt dit ook omdat die cd uit 1998 vastgeklonken zit aan herinneringen van fijne weekenden bij mijn grote liefde thuis, tweehoog achter in Amsterdam West.

Tekst overgenomen van mij blog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Nicolas Godin and Jean-Benoît Dunckel uit Versailles vormen al vijftien jaar Air, een van de beste en meest invloedrijke acts van de electronische popmuziek. Hun tweede plaat, Moon Safari uit 1998, staat bekend als een mijlpaal; een plaat die als voorbeeld heeft gediend en vermoedelijk zal blijven dienen voor vele artiesten in het genre. De kenmerkende dromerig-erotische mix van lounge, lichte jazz, easy-listening en filmmuziek is niet meer weg te denken uit het muzikale landschap. Het Franse duo onderscheidde zich op dit album echter van zijn tijdgenoten en volgelingen doordat het op de eerste plaats zulke beklijvende popliedjes schreef, denk maar aan Kelly Watch The Stars en All I Need. Air was te emotioneel gelaagd, te menselijk, om tot het vlakke escapisme van de lounge-trend van eind jaren negentig gerekend te kunnen worden. Toch lijkt Air voor altijd min of meer geassocieerd te worden met dit soort veredelde muzak. Een nieuwe Air wordt in recensies steevast met Moon Safari vergeleken, alsof dat hun enige echt goede plaat zou zijn. Persoonlijk heb ik juist veel meer met het werk van na dat al dan niet terecht zo bejubelde meesterwerk. De soundtrack voor Sofia Coppola's The Virgin Suicides uit 2000 is ontroerend mooi, het album 10.000 Hz Legend uit 2001 doet in meeslepende epiek niet onder voor Radiohead en Pink Floyd (het wordt niet voor niets weleens 'de Dark Side of The Moon van de electronica' genoemd) en mijn favoriete Air-plaat Talkie Walkie uit 2004 is een van de allerfijnste drugs-platen ooit gemaakt. In 2007 probeerde Air op Pocket Symphony haar twee kanten (de relaxtheid van het oudere werk en de intensiteit van de latere albums) te verenigen en naar mijn smaak resulteerde dit in vleesch noch visch. Op het vorige week verschenen Love 2 wordt de hybride doorgezet, maar komt deze vele malen beter uit de verf dan op zijn voorganger. Menigeen zal blij zijn om te merken dat Air op deze plaat meer dan ooit teruggrijpt naar de sound van Moon Safari. De prettige lulligheid is helemaal terug, luister maar naar die grappige valse blokfluitjes op het broeierige Tropical Disease en het kinderlijke niks-aan-de-handa van Sing Sang Sung. Tegelijk is bijvoorbeeld opener Do The Joy zeer psychedelisch en Be A Bee kan zelfs onheilspellende rock 'n' roll genoemd worden (en doet sterk denken aan Pink Floyd's Lucifer Sam). Love 2 (stomme titel trouwens) is te onsamenhangend om als geheel te kunnen beklijven, maar telt wel uitsluitend sterke tracks en is een mooie toevoeging aan het oeuvre van deze eigenzinnige Fransozen. Goede koptelefoon-muziek voor in een nachttrein, of op een intieme after-party.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Na een paar luisterbeurten toch mijn mening gegeven een 3.5. Voor Air moet je tenslotte even zitten aangezien het geen simpele popdeuntjes zijn.

Het eerste nummer is echt vreselijk daarna begint het allemaal lekker vetrouwd air te klinken. Zitten zelfs nummers in die in mijn oren geniaal zijn, maar helaas zakken de nummers in het midden van de cd wat af maar de laatste nummer zijn weer lekker dromerig, om er weer een goed gevoel van te krijgen. Lekker cd'je air!! Mijn favoriet '' love'' '' be a bee'' en '' african velvet''.

Ook ik ben al een jaar of 10 jaar afgehaakt bij deze Fransozen maar besloot recentelijk toch Love 2 eens een verlate kans te geven. Een enkele song kan ik hierbij nog wel waarderen (Love en Tropical Disease met name) maar die heerlijke lome sound op Moon Safari komt gewoon nooit meer terug. Gewoon niet zo mijn kopje thee, deze Air.