The Serenes - Barefoot and Pregnant (1990)

Op het moment van schrijven kijk ik uit mijn raam en zie dat de herfst in de lucht hangt: laaghangende zon, de bladeren al wat aan het verkleuren, schittering op het water........ en opeens is er zin om deze cd op te zetten.
Ik weet nog goed dat ik eind jaren '80, begin jaren '90 telkens als eerste met de nieuwste bandjes wilde aankomen bij mijn vrienden. Dat lukte over het algemeen prima, maar soms wisten zij mij weer voor te zijn.
Dit album van The Serenes was er zo eentje. 'Nooit van gehoord' was mijn eerste reactie. 'Komt uit Nederland en het is geweldig' was het antwoord. En geweldig was het zeker. Dromerige muziek van eigen bodem die je niet vaak tegenkwam. Dit soort muziek werd gemaakt door bands uit de jaren '80. Ik denk daarbij aan b.v. The Church of zo. Maar in Nederland werd dit toch niet gemaakt..... wel dus en ik vergeet niet de triomfantelijke grijns van degene die mij dit album toen liet horen. Zo, daar kon ik het even mee doen. Jij altijd met je nieuwe bandjes, nu ik.
Terug naar 2008: het intreden van de herfst dus..........
Niks is mooier dan Voodoo Economics door je boxen te horen galmen terwijl het water er zo rustig bij ligt en de laaghangende zon zo duidelijk afscheid van de zomer aan het nemen is (je kunt je afvragen welke zomer natuurlijk). Je ruikt het gewoon en muzikaal gezien vormt deze muziek daarbij het perfecte decor.
Het wordt nog mooier als de vogels erbij gaan fluiten op het sprankelende Beneath the Canopy. Alsof de herfst met nog hogere snelheid zijn entree wil doen.
Abiding Place klinkt heel subtiel, liefkozend komen de tonen mijn speakers uit rollen en weten me daarna rustig aan in beweging te zetten: wiegend van links naar rechts met een glimlach als bijgevolg. Simpele dingen kunnen o zo mooi zijn.
Wayland Smithy klatert bij de eerste tonen op mij als luisteraar neer en vervolgens zorgt het gitaarspel verder voor een pakkend nummer waar een bandje als R.E.M. zich absoluut niet voor zou hoeven schamen.
Follow the Rural Coast is het nummer dat me altijd het meest bij is gebleven. Het pakte me indertijd ook al heel snel en als ik het dan nu herbeluister doet het dat weer. Dit klinkt zo oerhollands en tegelijkertijd zo werelds en dat maakt dit album zo wonderschoon en vooral bijzonder. Kippenvel (of slaat de melancholie nu gewoon wat door? is het de combinatie van natuurpracht en muziek die zijn werk doet?).
The World Is a Woman's Breast is wederom categorie sprankelende gitaarpop. Eenvoudig, bescheiden en misschien daardoor wel zo sprekend.
Het hierop volgende nummer Rebecca (You're Gonna Be Allright) doet me ook heerlijk wegzweven. Hoe sterk zitten de nummers van deze band toch in elkaar. Hoe verder het album vordert hoe verder ook mijn bewondering weer stijgt.
Mermaid Mystery..... tja, eigenlijk weet ik al niet meer wat ik er over moet gaan zeggen zonder in herhaling te vallen. Pure schoonheid. Meer valt hier toch niet van te maken?!
Good Missionary heeft een hoop in zich: fluisterend en oorstrelend van start gaan om vervolgens langzaam opbouwend te verworden tot een bijna meedeinende pop/rock song.
Trip Down Memorystreet is qua titel een goede omschrijving voor wat betreft mijn herbeleving van dit album tijdens deze schitterende 3 kwartier die nu achter me liggen. Het nummer zelf is misschien het meest 'ruige' te noemen alsof die opkomende herfst al met een knipoog laat zien dat hij als seizoen ook flinke vegen uit de pan kan geven als het moet en dat dat ook vast nog op het programma staat naarmate het meer greep krijgt in ons landje, datzelfde landje waar het weer alle kanten op kan stuiteren en dat wel degelijk mooie muziek kan voortbrengen.
The Serenes lijkt een wat vergeten band maar niet bij mij in elk geval!

Minder magistraal dan dit album maar enigszins in dezelfde lijn ligt een andere Nederlandse band Blue Guitars met hun album Shellfish.

Waarom deze plaat geen algemeen geaccepteerd nationaal cultuurerfgoed is, is me werkelijk een raadsel. Een van de beste pure popplaten die ik ken. Klinkt een tikje dromerig en past qua manier van arrangeren precies op het randje van de jaren tachtig en negentig. Grappig dat Johan hier ooit dit schreef:



Want ik ben het van harte niét eens met zijn opmerking over de eerste vier nummers. Missers staan hier geenszins op, maar ik vind het veelgeroemde Abiding Place nu juist een van de minste liederen van de plaat. Het refreintje is zelfs vrij matig en doet me ergens aan Live denken. Juist in het zwijmeliger segment doet de band het wat mij betreft stukken beter, en dan doel ik met name op Follow the Rural Coast en Rebecca. Het wat steviger Good Missionary is voor mij trouwens ook een van de betere, waaruit dus automatisch volgt dat ik eerder voor de laatste vijf ga dan voor de eerste vier .