Soulsavers - Broken (2009)

Het is idd een echt goed album, maar mijn inziens net iets te lang ....

Als er zoiets als een hemel bestaat dan staat daar some misunderstanding op repeat. Wat een heerlijk nummer

Woooooooooooooooow!!!!!
Volgens mij doe ik hier een ontdekking...
Zelden werd ik bij de eerste luisterbeurt al zo gegrepen door een band/zanger...

Ik had deze tip uit het blaadje van Plato...
Dat wordt dus weer een zoektochtje - verzamel project van deze Mr Lanegan...

Kan iemand mij meer vertellen over deze man en of band...?

Mark Lanegan heeft verschillende solo albums gemaakt, en in het verleden bij Screaming Trees gespeeld.
Ook heeft hij met Isobel Campbell van Belle & Sebastian albums gemaakt, zo ook met Greg Dulli van Afghan Whigs onder de naam The Twilight Singers en The Gutter Twins.
Bij een groter publiek is hij bekend vanwege zijn bijdrage bij Queens Of The Stone Age.

Persoonlijke aanraders:

Mark Lanegan Band - Bubblegum
The Gutter Twins - Saturnalia
Queens of the Stone Age - Songs for the Deaf
Mad Season - Above
Soulsavers - It's Not How Far You Fall, It's The Way You Land
Screaming Trees - Sweet Oblivion

Mad Season is trouwens een project met leden van Alice In Chains en Pearl Jam

Toch wel degelijk een mooi palmares

De een hoort er Pink Floyd in, de ander Tom Waits.

Ik moest vooral aan de latere Johnny Cash denken.

Mij moeten ze toch eens de vergelijking met Pink Floyd uitleggen, ik probeer het te horen maar hoor het voorals nog niet...

Ik hoor gewoon Mark Lanegan...

Inderdaad een erg sterk album, ik denk dat hij ook bij mij nog gaat groeien, maar voorlopig een 3,5.
En aangezien iedereen hier aan het vergelijken is: ''Shadows Fall'' doet mij ergens aan de Spaghetti-western muziek van Ennio Morricone denken en op gegeven moment tijdens ''All the Way Down'' dacht ik dat ik naar Elbow aan het luisteren was.

Ik kan inderdaad het verband met Pink Floyd niet begrijpen.

Ook ik kan de vergelijking met Pink Floyd niet echt plaatsen. Ok, een zware stem en soms een (gierende) gitaar en regelmatig een wat lager tempo. Maar ja, dan lijkt er wel erg veel op PF.

Ik vind de muziek op dit album erg mooi. Dat slome, gedragene en dan aangevuld met strijkers, piano en meer. Erg fraai. Een mooi voorbeeld vind ik Wise Blood: wow, wat mooi zeg!
Ik heb echter helaas wat moeite met de stem van Mark Lanegan. En aangezien hij nogal wat nummers zingt..... zonde is dat.

Overigens staat er een fout bij de groepsleden van Soulsavers: ook Mark Lanegan staat erbij, maar volgens de hoes hoort hij niet bij de groep. Hij is één van de gastmuzikanten (wel de belangrijkste). Wel: Special Thanks to ML

Holy fuck, wat een album is dit zeg. Had eerlijk gezegd nog nooit serieus van deze band/project gehoord, maar wat is dit mooi. Itt tot West vindt ik Mark Lanegan ook hier weer koning. Deze man heeft toch een neus als het gaat om interessante projecten. Belangrijke deelnemer voor de Boris1 'plaat van het jaar' verkiezing.

Ik snap de vergelijking met Pink Floyd wel. Het is echter heel nihil; de eerste 10 seconden van 'Shadows Fall' lijken heel erg op het begin van 'Comfortably Numb'.

Ha: 10 seconden!
Ja, dan kunnen we nog veel meer links leggen. Toch?

Ik hoor heel erg Pink Floyd in 'Some Misunderstanding".
Onmiskenbaar...en natuurlijk niet qua stemmen maar qua sound en song opbouw...

Hij wordt steeds beter trouwens...

En ik ga die Lanegan eens verder ontdekken...

Mark Lanegan is zeker de moeite om te ontdekken als je deze plaat graag hoort.... De man drukt bij al zijn nevenprojecten toch wel duidelijk zijn stempel door;..

allemachtig wat een lekkere cd is dit weer zeg...
de goddelijke stem is terug!

Erg sterk album! Alleen ook ik vind 'm wat aan de lange kant. De cover van You Will Miss Me When I Burn vind ik erg goed geslaagd trouwens! En dat wil wat zeggen, aangezien ik het orgineel daarvan ook erg mooi vind! En wat een stem heeft die Mark Lanegan toch! 4*

Klopt, naar het einde toe, krijg je wat het gevoel dat het een hele lange rit is, maar echt erg vind ik het niet, meer nog naar mijn mening is het één van de beste plaatjes van het jaar!

Mooie plaat hoor, ben benieuwd wat er van de band overeind blijft als ze straks in voorprogramma spelen van Depeche Mode in Ahoy , ben bang dat het verzuipt, maar ik zal het zien

Dit is wel een heel erg mooi album, kippevel bij Some Misunderstanding

Soulsavers pas onlangs ontdekt en het album moet als geheel zich nog een beetje settlen in mijn hoofd, maar 'Some Misunderstanding' alleen al maakt deze plaat de moeite waard !

Wat een schitterend nummer is dat...het heeft alles om tijdloos door het leven te gaan en zou wel wat meer aandacht verdienen. Zalig dat er nog muzikanten zijn die de moeite nemen om een klassieker in elkaar te draaien van meer dan 8 minuten. Meer van dat !

Je weet dat het een nummer uit 1974 is, van Gene Clark?
Zie alhier: Gene Clark - No Other (1974)

Yes...een van de beste platen van het jaar...en inderdaad eind november naar de Melkweg! Ben benieuwd of dit legendarisch zou kunnen worden...ben wel weer eens toe aan een stunning, flabbergasting, kippevelling optreden!

tot dan mensen!

Dat wist ik dus niet, nee...Zelfs z'n naam doet geen belletje rinkelen. Maar goed, Ik was toen ongeveer 1 jaar, dus neem het mij niet kwalijk

Het is bij deze dan wel meteen bewezen dat het om een tijdloos nummer gaat ! Ik zal het werk van Gene Clark eens proberen te traceren, die zal zeker nog meer mooie muziek geschreven hebben.

Zoveel mooier dan de eerste met Lanegan....die was ook heel aardig, maar zooo depressief dat ik hem niet trok. Deze is echt fantastisch, afwisselend, spannend, bloedmooi enne..... wat een strot.

2009 is voor mij toch wel het jaar van de ontdekking van Soulsavers. Nadat de voorganger mij al had betoverd (zie quote aldaar), doet 'Broken' er nog een schepje bovenop. Onaards mooi. Die samenzang van Lanegan met de dames in 'Unbalanced Pieces', de Will Oldham-song 'You Will Miss Me When I Burn' op een melancholische piano en meehuilende viool. Het rockgeluid van 'Death Bells'. Intens. Voor mij de plaat van 2009.

Ondanks de covers toch een zeer geslaagd album. Het wordt nog dringen in min top-10
De eerste 10 nummers zijn heerlijk, de laatste 3 hadden van mij niet gehoeven. Een instrumentele outro na track 10 en het album was top geweest.

Probeer White Light (1971) van Gene Clark maar eens.

Of nog beter: No Other.