Sarah Vaughan - Sarah Vaughan (1955)

Deze dame stond / staat niet zo hoog aangeschreven als Billie Holiday en is minder populair dan Ella Fitzgerald. Niet dat ze daarom geen status heeft: want die heeft ze wel degelijk ! Ze opereert in het zelfde genre, vandaar dat ze meestal vergeleken is met deze jazz-diva's.
Is het ook terecht dat ze een klein treetje lager staat qua aanzien ? Daar kan natuurlijk niemand een echt antwoord op geven: het blijft nu eenmaal een kwestie van smaak.
Zelf vind ik dat Vaughan een goede zangers is die zeker niet onderdoet voor Holiday of Fitzgerald. Maar ik moet daarbij gelijk zeggen dat ik geen grote kennis bezit als het om jazz gaat. Voor mij gaat dan meer op of ik het aangenaam vind om naar te luisteren. En als ik dan naar dit album luister kan ik dat met een volmondig ja beantwoorden.

Ze doet zeker niet onder voor Ella of Billie, ze is alleen van een iets latere generatie, daarom werd ze altijd gemeten aan die twee.

Dit is inderdaad een hele mooie warme plaat! Vette aanrader!

****1/2

Ik kan dit best waarderen, al ben ik helemaal niet zo van de jazz. Ik kwam een Sarah Vaughan CD'tje tegen in een bluesbox, en heb die maar gewoon eens opgezet. Een erg aparte stem had deze vrouw, erg laag voor een vrouw, maar toch ook vaak op een meer normale hoogte. Schitterend hoe ze die langere uithalen doet.

Niet echt mijn ding, maar op z'n tijd best leuk

Dit is nou ideale leermuziek. Erg fijn op de achtergrond, het dringt zich niet op, maar luistert heerlijk weg. Muziek heeft bij mij snel dat het m'n aandacht nogal trekt. Hier luister ik graag naar, maar toch trekt het niet m'n aandacht weg. Wat echter vaak het probleem is bij dergelijke achtergrondmuziek, is dat het door de mand valt als je er echt naar gaat luisteren. Zo niet bij dit album.

Sarah Vaughan heeft een erg aangename stem om naar te luisteren. Ze heeft wat mij betreft een warme stem. Ook de liedjes zijn prima uitgekozen, en de instrumentatie is erg fijn en past prima bij haar stem. Zo zingt Sarah 9 jazz-liedjes, soms mooie ballads, soms wat meer up-tempo. Heel bijzonder wordt het niet, en het is verre van een meesterwerk, maar erg fijn is het absoluut. Toch zeker 3,5* waard!

Sarah Vaughan wordt op dit album bijgestaan door Clifford Brown, die ook Helen Merrill begeleid heeft. Muzikaal is er niet veel op aan te merken; lekker lome instrumentaties die je doen wegdromen. Dat doet de stem van Vaughan ook, al geef ik nog net de voorkeur aan Merrill; het is maar wat je smaak is, natuurlijk. Dat ze een mooie, aparte stem had, dat staat buiten kijf.

Dan zal Helen Merrill mij ook wel bevallen, denk ik. Bedankt voor de tip, AOVV!

Ik kon dit album eerst niet vinden hier op MuMe, want het is natuurlijk beter bekend onder de naam van de latere uitgaves: Sarah Vaughan With Clifford Brown. De (naamloze) titel is dus wel correct, maar de afgebeelde hoes (met de vermelding "with Clifford Brown") is dan weer die van de latere uitgaves. De eerste release was ook niet onder het PolyGram label. Ik heb dus maar wat correcties doorgestuurd.
Om de verwarring helemaal compleet te maken: Er bestaat ook nog een cd met bijna dezelfde hoes, het is een samenvoeging van twee LP's en heeft als titel Sarah Vaughan Featuring Clifford Brown .

Schitterende plaat dit. Voor mij een van de grootste female jazz-stemmen ooit, en hier gewoonweg fantastisch begeleid. Je voelt hem al komen: Een heus meesterwerk!

Nog nooit van deze dame gehoord, maar ik ben blij dat ik het nu heb ontdekt. Vaughan heeft een stemgeluid dat direct aangenaam klinkt. Al moet ik wel zeggen dat haar vibrato soms tegen het randje aanzit. Bij dit vermoeiende late herfstweer is dit nochtans echt een plaat waarbij een mens zijn hart bij op kan halen. Prettige oubollige kneuterigheid.

Bij mij zit de vibrato van Vaughan juist net over het randje. Mijn hemel; geen zin kan voorbij gaan zonder dat ze eindigt met vibrato. Sterker nog, zelfs het begin van iedere zin gaat gepaard met een sterke dosis vibrato van madame. Elk lied wordt haast met melismatisch gezang voorgedragen. In klassieke muziek of liturgieën kan ik dat kennelijk beter hebben. Of het moet erdoor komen dat hier zo de nadruk wordt gelegd op de stem van Vaughan als solo-instrument. Op zich ben ik best een liefhebber van haar stemgeluid (uniek zeker), maar haar techniek en melismes staan mij niet zozeer aan. Gelukkig is Clifford Brown aanwezig. Ik kan, zoals zo vaak, niet meer dan de loftrompet (ha!) over hem steken. Muzikaal wil het soms ook wat te traag en - afgezaagd argument, maar ik gebruik het toch - oubollig overkomen. Dit zal waarschijnlijk dus niet een favoriete vocal jazzplaat in mijn huis worden, maar wie weet wat de toekomst brengt.

Ik vind Sarah Vaughan een fantastische zangeres maar zij pakt me niet zoals een Billie Holiday of Ella dat doet. Maar inderdaad: Clifford Brown wat een geweldenaar is dat toch!

Ja, ik kan wel begrijpen hoe de schrijver van het essay in mijn CD-boekje zó lyrisch wordt dat hij superlatieven te kort komt voor Vaughans "wine-dark voice" met haar "subtle variations of timbre" waardoor ze je het ene moment kan benaderen "ingratiatingly like a politician in need of a vote" en het andere moment kan klinken "like a basso in the heat of his imagined romance." De begeleiding van het pianotrio en de drie blazers is gepast sfeervol en ondersteunend zoals dat hoort bij een stem en een repertoire van dit kaliber, maar omdat ik af en toe wel eens melig kan worden van hun subtiliteit en ingetogenheid is de afwisseling van ballades en up-tempo-nummers meer dan welkom – naast het superbe Embraceable you vind ik Vaughan eigenlijk ook wel uitblinken in vrolijke nummers als He's my guy en It's crazy. Van haar vibrato heb ik geen last, en de geluidskwaliteit van mijn CD-re-release uit 2000 op Verve is werkelijk subliem, dus ik begin dit steeds meer te waarderen. Qua genre zit een jazzzangeres (even onthouden voor mijn volgende galgjewoord) als Vaughan niet zo in mijn straatje, maar dit album smaakt toch naar meer.

Lang geleden dat ik deze nog eens had beluisterd, maar songs als April in Paris, Jim en September Song (en vooruit dan maar: al de rest ook!) blijven een streling voor het oor. Sarah Vaughan heeft een nogal donkere, karaktervolle stem die toch ook best warm kan klinken; een boel sensaties weet zij dus naar boven te laten komen - de vergelijking met een goeie wijn in het bericht hierboven is treffend.

Naast Vaughan zelf schittert natuurlijk ook Clifford Brown op trompet, heerlijk melancholisch op z'n best. Ook Herbie Mann op fluit valt in positieve zin op; hij heeft met zijn passages vaak wat extra cachet aan zo'n song; als de aandacht dan toch wat zou verslappen, weet hij haar moeiteloos weer te vangen.

(dikke) 4 sterren

Ik ben niet zo gek op zang, maar dit is wel buitencategorie. Sowieso is de stem van Vaughan erg goed, maar dat hier een echt goede band meespeelt zorgt wat mij betreft voor de meerwaarde.

Langere songs ook, met mooie solo's van Clifford. En op deze manier valt me op hoe leuk de teksten ook zijn. Eindelijk een vocal jazzplaat die mij echt ligt. Er zijn er meer hoor; bijvoorbeeld Billy Holliday en Cassandra Wilson.

En Nancy Wilson? (Niet die van Heart natuurlijk).

Oh ja ook. En ook die van Heart. Er is meer goede zang dan ik besef soms.