Sarah Vaughan - Sarah Vaughan (1955)

Bij mij zit de vibrato van Vaughan juist net over het randje. Mijn hemel; geen zin kan voorbij gaan zonder dat ze eindigt met vibrato. Sterker nog, zelfs het begin van iedere zin gaat gepaard met een sterke dosis vibrato van madame. Elk lied wordt haast met melismatisch gezang voorgedragen. In klassieke muziek of liturgieën kan ik dat kennelijk beter hebben. Of het moet erdoor komen dat hier zo de nadruk wordt gelegd op de stem van Vaughan als solo-instrument. Op zich ben ik best een liefhebber van haar stemgeluid (uniek zeker), maar haar techniek en melismes staan mij niet zozeer aan. Gelukkig is Clifford Brown aanwezig. Ik kan, zoals zo vaak, niet meer dan de loftrompet (ha!) over hem steken. Muzikaal wil het soms ook wat te traag en - afgezaagd argument, maar ik gebruik het toch - oubollig overkomen. Dit zal waarschijnlijk dus niet een favoriete vocal jazzplaat in mijn huis worden, maar wie weet wat de toekomst brengt.

Ja, ik kan wel begrijpen hoe de schrijver van het essay in mijn CD-boekje zó lyrisch wordt dat hij superlatieven te kort komt voor Vaughans "wine-dark voice" met haar "subtle variations of timbre" waardoor ze je het ene moment kan benaderen "ingratiatingly like a politician in need of a vote" en het andere moment kan klinken "like a basso in the heat of his imagined romance." De begeleiding van het pianotrio en de drie blazers is gepast sfeervol en ondersteunend zoals dat hoort bij een stem en een repertoire van dit kaliber, maar omdat ik af en toe wel eens melig kan worden van hun subtiliteit en ingetogenheid is de afwisseling van ballades en up-tempo-nummers meer dan welkom – naast het superbe Embraceable you vind ik Vaughan eigenlijk ook wel uitblinken in vrolijke nummers als He's my guy en It's crazy. Van haar vibrato heb ik geen last, en de geluidskwaliteit van mijn CD-re-release uit 2000 op Verve is werkelijk subliem, dus ik begin dit steeds meer te waarderen. Qua genre zit een jazzzangeres (even onthouden voor mijn volgende galgjewoord) als Vaughan niet zo in mijn straatje, maar dit album smaakt toch naar meer.