Chris Rea - Dancing with Strangers (1987)

Dit was mijn eerste ontmoeting met Chris Rea, eerst was het alleen Windy town wat mij kon bekoren maar na meerdere luisterbeurten helemaal verkocht

Sterke plaat met veel hoogtepunten, I Can(t Dance To That, Windy Town, Let's Dance bijvoorbeeld.

****

Met zijn negende album gaat Chris Rea gewoon door met hetgeen hij het best kan: het afleveren van een mooi schijfje. Het is net geen 'Shamrock Diaries', maar doet niet onder voor 'Water Sign' of 'On The Beach'. De single 'Let's Dance' is zeker niet het beste van het album. Mijn favorieten zijn 'Windy Town' (gedreven en warm nummer) en'Curse of the Traveller' (heerlijk rauwe stem). Ook drie sterke instrumentals hier, met 'Josie's Tune' op kop. Nogmaals 4,5 sterren.

Enorm gehyped destijds die man. Enorme sympathieke knul die erg leuk gitaar kan spelen. Maar helaas. Zingen kan hij niet en al helmaal niet met gevoel, de composities zijn flinterdun en het geeft je werkelijk helemaal niets mee voor later. Dit is een van de allerslechtste CD's die ik heb.

Mooi overzicht.
The curse of the traveller enSeptember blue zijn magistraal.

Chris Rea heeft zich de laatste jaren bekeerd tot de blues. Hierdoor ben ik een groot fan van hem geworden. Echter zijn oude werk kan me slechts sporadisch echt bekoren. Rea heeft zelf meerdere malen toegegeven dat hij is gezwicht voor de commerciele druk van de platenmaatschappijen om radiovriendelijke popliedjes af te leveren. Op "Dancing with Strangers" hoor ik dat terug. Slechts af en toe komt zijn prachtige slide gitaar maar echt tot zijn recht. Verder steunt Rea op zijn warme schuurpapieren stem, maar door de matige liedjes komt zelfs dat onvoldoende uit de verf. Wat mij betreft blijft Rea trouw aan de blues. De enige muziek die hij zelf ook echt wil spelen, dus hou je rug recht Chris!

Aardig album (mooie hoes) maar iets te doorsnee, zeker als ik het vergelijk met Banana skin en Road to hell. Iets meer pop gericht, maar nog steeds prettig om te luisten, maar iets te vlak naar mijn smaak soms.

Erg fijn album van Chris, en eentje waarop het tempo ook ietje hoger ligt (alleen op het eind van het album gaat dat omlaag). De eerste 10 stukken gaan er bij mij in als koek, met vaak prachtig gitaarspel, waarbij ik tracks 2 tot 7 weer helemaal top vind. Goede productie ook.

Volgens mij de eerste CD die ik ooit heb gekocht van Chris Rea. Een heel degelijk album. Geen grote hits volgens mij. Maar heerlijk om zo af en toe te draaien. En dit album heeft mijn interesse in Chris Rea aangewakkerd en behouden. Daar ben ik zeker blij om, zeker gezien zijn laatste jaren. Ondanks ook wat mindere albums, periode's.

Net via YouTube voor het eerst ooit Curse of the Traveller beluisterd. Wat een geweldig nummer. Gelijk gekeken op welk album die stond. Deze dus. En hierop komt ook het sterke Windy Town voor. Maar eens heel snel dit album gaan aanschaffen, da's toch wel de boodschap.

Deze ontbrak nog . Had hem nog ergens op lp , maar daar stuiterde de naald alle kanten overheen. Prettig album van Rea .De loomheid van de composities slaan over op de luisteraar en geheel relaxed onderga ik dus de tweede luisterbeurt. Het stoort niet , maar het is ook niet hemelbestormend .Fijne plaat voor in de nacht te draaien , met een heerlijk glas wijn. 3 en halve ster .

Laatst voor een prikkie in NM staat op vinyl meegenomen. Ik kende Windy town, Let's dance en volgens mij I can't dance to that al. Prima nummers waarin alles wat Rea interessant maakt mooi tot uiting komt. Maar het blijkt dat de plaat nog veel meer moois te bieden heeft. De nogal aparte opener Joys of christmas zet wat dat betreft gelijk de (goede) toon. Het mooie aan Rea vind ik dat zodra de man begint met zingen je in een bepaalde sfeer terecht komt. Hij trekt je een bepaalde bubbel in als het ware. En dat is knap. Zijn slide spel is een andere sterke troef. Heerlijk hoe hij met ogenschijnlijk simpele dingen aan de sfeer van een nummer weet bij te dragen. Nu mis ik alleen On the beach nog op lp geloof ik. Op de één of andere manier heeft dat album me nooit echt aangetrokken. Maar dat deed deze Dancing with strangers ook nooit. Dus tja...

Grappig; in de tijd dat je bij de kringloop nog wel eens interessante LP's in de bakken aantrof - maar die tijd ligt inmiddels geheel achter ons - kwam ik van alle Chris Rea-albums On the beach het vaakst tegen. Samen met Shamrock diaries wellicht. Komt natuurlijk omdat dat - althans in Nederland - zijn grootste kassuccessen waren.

Als je dit album waardeert, kun je je aan On the beach ook geen buil vallen, lijkt mij. Rea's aanpak is - afgezien van zijn bluesperiode - op de meeste albums zo'n beetje hetzelfde. Hooguit is de productie op On the beach nog wat gelikter dan op andere platen. Ik lees hierboven iemand het hebben over 'flinterdunne' composities. Daar ben ik het - uiteraard - niet mee eens. Rea's nummers zijn door de bank genomen redelijk eenvoudig van structuur, dat is waar, maar daarin schuilt de kracht van de meester, in dit geval. Naast natuurlijk de perfecte uitvoering in die gruizige stem van hem, die elk nummer onmiddelijk tot een herkenbaar Chris Rea-nummer maakt. Plus, inderdaad, zijn kwaliteiten als slide-gitarist, die op zijn bekendere popplaten soms wat onderbelicht bleven. En inderdaad: Rea brengt je met elk nummer meteen in een bepaalde lome sfeer, een soort eigen bubbel. Als je dat kunt als artiest, behoor je tot de beteren.

Deze heb ik ook nog op LP (mooie hoes) en CD. Lang niet gedraaid, maar ik weet wel dat ik hem tot een van de betere Rea-albums uit de jaren tachtig reken. Met sterke songs als het hitje Loving you again (ook hier schuilt de kracht in de eenvoud en toegankelijkheid), September blue, Let's dance, Windy town en vooral het absolute hoogtepunt Curse of the traveller.

Nog een grappig detail: in de VS werd dit album uitgebracht op het Motown-label. De enige plaat in de Rea-catalogus waar dit voor geldt. Geen idee hoe dat zo kwam.

In 1988 hoorde ik Dancing With Strangers op een verjaardagsfeestje van mijn schoonzus. Ik had alleen nog maar aandacht voor dit album en met name het basloopje van Joys Of Christmas vond ik gaaf. Zo krachtig van eenvoud. Ik speelde toen zelf bas dus vandaar. Dancing With Strangers is een mooie sfeervolle plaat en een logische opvolger van On The Beach, echter zonder de piano van Max Middleton. Chris Rea vult dat mooi op met zijn (slide) gitaar. Zijn zangstem moet je wel aanspreken. Dancing With Strangers is gewoon een heel fijn album vol goede songs waar ik nog steeds graag naar luister.

Mooi album om in de avonduren te draaien.
Na dit album schakelde Chris over op de blues en ben ik afgehaakt.
Zijn slide gitaar en warme stemgeluid herken je uit duizenden.
Windy Town, Curse Of The Traveller & Loving You Again zijn hier voor mij de prijsnummers.

Dat duurde nog wel even, hoor. Sterker nog: hierna volgden The road to hell en Auberge, die ik als enkele van zijn sterkste albums beschouw. Tot aan King of the beach (2000) maakte Chris Rea albums die min of meer vergelijkbaar zijn met deze, dus er valt nog wel wat te ontdekken voor je. Vermijd alleen The road to hell part 2, want daar gaat-ie nogal driftig in de weer met synthesizers en drumcomputers.

Chris' bluesperiode begon pas met Stony road. Die heb ik nog, net als The blue jukebox. Maar ook voor mij werd zijn muziek daarna minder interessant.

Dank voor de tip Gaucho, in mijn beleving waren Road To Hell & Auberge al blues gerichte platen.
Ik zal ze nogmaals eens gaan beluisteren.
Het viertal Watersign, Wired To The Moon, Shamrock Diaries & On The Beach staan hier in de kast en dat vind ik fijne platen.
Ook deze Dancing With Strangers bevalt wel.

Wat een triestig berichtje uit de oude doos ...
Gehypet? In de jaren 80 ging er toch veel meer aandacht naar Prince, Jackson, Madonna, Dire Straits ...
Persoonlijk vind ik Rea's stem één van de mooiste en gevoeligste die ik ken.
Flinterdunne composities? Ik luister al jaren naar de man.

Hoe meningen toch kunnen verschillen.

Chris Rea was in de jaren '80 redelijk populair maar had lang niet zo'n superstatus als bv. Michael Jackson, Prince of George Michael.
Hoewel er in zijn albums geen echt meesterwerk tussen zit zijn zijn albums tijdloos wegens het ontbreken van die tijdsgebonden jaren '80-productie (gladde synths, syndrums) en hij heeft een herkenbare, relaxte stijl.
Dancing with Strangers vind ik iets minder dan zijn vorige twee maar is nog degelijk.

Mijn favorieten zijn Joys of Christmas, Windy town en Curse of the traveller. Maar eigenlijk staat er geen slecht nummer op.

Nou vooruit, Danielle's breakfast voegt niet veel toe.

Topplaat.

Onovertroffen: Windy Town, Curse of the Traveller en ook: Loving You Again (Motown-sound - jazeker!).
De instrumentale stukken Josie's Tune, Donahue’s Broken Wheel en Danielle’s Breakfast (op mijn CD nummer 13 en14) zijn eigenlijk onder de maat en lijken bij het verlaten van de studio nog even met de achtergebleven sessiemuzikanten ingespeeld. Het overige is aardig, ik denk vooral aan het klein maar fijne September Blue. Een album met een paar zwakkere plekken, dat desondanks nog regelmatig in de CD-lade geschoven wordt ter beluistering. Een handeling, jongelui, die we nog kennen uit een grijs verleden, toen we nog kleine plaatjes kochten voor veel te veel geld.

Ik denk dat je alle tracks na nummer 11 als een soort van bonustracks moet beschouwen. De oorspronkelijke LP heeft elf tracks (tien zelfs in sommige regio's) en die instrumentaaltjes die er op de CD zijn bijgezet, zijn B-kantjes van singles als Loving you again. Ik heb het idee dat Chris zelf ze ook als zodanig ziet. Wat niet wegneemt dat het je goed recht is om de CD-versie op alle geleverde tracks te beoordelen.

Ik ga nóg een stapje verder terug: ik kocht 'm oorspronkelijk op zo'n grote zwarte schijf die je op een draaischijf moest leggen, waarna je er een naald in moest laten zakken terwijl-ie ronddraaide. Klinkt een beetje als een methode uit het Flintstone-tijdperk, maar het werkte wonderwel. Sterker nog: ook jongeren ontdekken deze methode meer en meer...