Elton John - Peachtree Road (2004)

Erg redelijke popsongs. Elton John is één van de betere muzikantne in het genre en is nog steeds niet uitgeteld , zo blijkt ...

Toch is dit album beetje ontgoochelend na het sterke 'The Big Picture' en 'Songs From the West Coast'.
Het is allemaal wel aardig, kan ook niet anders van een vakman, maar geen uitschieters. Als ik een verzamelaar zou mogen maken van de man met maximum 20 nummers, dan plaats ik geen enkel nummer van dit album erbij. Tof beroep moet dat zijn, verzamelaars mogen maken.

Persoonlijk vind ik dit album veel sterker dan Songs from the West Coast dat zich teveel herhaalde in couplet-couplet-twee a drie herhalingen van het refrein (de twee toppers, I want love en This train don't stop there anymore daargelaten).

Dit album heeft wat mij betreft een heerlijke sfeer, voelt op de een of andere manier erg Zuidelijke Staten aan. Een goed glas Bourbon (om maar even in de drankmetaforen te blijven).

Het viel mij ook wat tegen, ik huurde het eens van de bieb, inderdaad, ik kan je uitstekend volgen, musicboy, je gevoel bij dit plaatje deel ik geheel. Ik kan hier ook niet veel mee, sorry!

**1/2

wat een zwakke cd van elton , na dit gedrocht te hebben beluisterd maar vlug nog eens goodbye yellow brick road opgelegd om de balans te herstellen

Het is inmiddels meer dan twee jaar geleden dat fish hier zijn mening over dit album gaf, maar ik kan me erin vinden.

Integenstelling tot de opvolger krijgt deze verder geen lovende kritieken maar ik vind het een erg mooie plaat.

Nochthans is de muziek van Elton John niet echt mijn ding en ik kocht deze CD voor 1 eurootje om maar weer eens wat van de man te proberen.

Een echte meevaller dus. Knap opgebouwde nummers, Elton goed bij stem zoals bijna altijd eigenlijk en een sterke mooie sfeer over het hele album.

Dat hier geen echte uitschieters (hits) opstaan maar het kwaliteitsniveau dus wel altijd hoog blijft is eerder een pluspunt.

Ik ga me The Captain and the Kid ook maar eens aanschaffen.

Ik weet niet of je dit inmiddels hebt gedaan, Kronos, maar dat moet je dan alsnog zeker doen.
Dat is pas echt weer back to the roots van Reginald Dwight!

Dat is pas een echt prachtalbum.

Deze zal ik ook eens gaan beluisteren.
Eén van de weinige albums van Elton die ik nog nooit heb beluisterd.

Intussen heb ik The Captain and the Kid ook aangeschaft, Poeha. Gevonden in de uitverkoopbakken in de Fnac. Gisteren voor het eerst beluisterd. Dat album klinkt inderdaad weer meer als vanouds. Maar dat doet niets af van Peachtree Road vind ik.

Sterk album, Elton is duidelijk een andere weg in geslagen.
De weg van , "ik hoef niet zonodig meer hits te schrijven maar ik maak wat ik zelf mooi vind".
Gewoon weer basis instrumenten en geen synthesizers meer.
Dit album is later nog een keer in een andere fraaiere verpakking verkocht met 3 extra tracks.

Bijzonder fraai album met stuk voor stuk perfecte songs. Perfect dan niet in de zin van hitgevoeligheid, maar van vakmanschap, productie en kwaliteit. Wat kan die man ook pianospelen!

Inderdaad, hij hoeft niet zo nodig meer te scoren, maar daardoor juist scoort hij op inhoud en integriteit. Een combi (EJ-integriteit) die jaren niet zo vanzelfsprekend was. Dat geldt natuurlijk ook voor tekstschrijver/compagnon Bernie Taupin. Schrijft niet gemakkelijk, wel mooi.

Ieder nummer heeft wel wat, maar ik heb iets speciaals met It's Getting Dark In Here. Dit nummer kan zich moeiteloos meten met zijn beste songs uit begin jaren zeventig.
Album staat in mijn Top 3.

Dit album heeft ook een tweede hoes en op die versie staan drie extra nummers, afkomstig van de film 'Billy Elliot'.

Als ik mijn vorige bericht nalees, dan kan ik hier nog wel grotendeels achter staan, al staat hij al lang niet meer in mijn Top 10.
It's Getting Dark in Here; Weight of the World en My Elusive Drug blijken nog steeds de sterkste bijdragen. Zelf geproduceerd door Elton. Het zit allemaal goed doortimmerd in elkaar. Kwaliteitswerk. Prachtige teksten opnieuw van Taupin.
Toch ga ik hier een half puntje eraf halen. Ik doe dat niet lichtzinnig natuurlijk. Ik heb gewikt en gewogen. En ziedaar, drie redenen:
1. De nummers lijken net een beetje teveel op elkaar. Melodielijntjes zijn een tikje voorspelbaar en veilig en een stevige rocker om de boel op te schudden ontbreekt.
2. De productie. Zelf doen is natuurlijk prachtig. Dan weet je als artiest wat je krijgt. Maar produceren is ook een vak. En soms kun je dat beter uitbesteden. Misschien was het geluid dan ook wat meer sprankelend geweest. Want daar zit ik ook wel mee: het klinkt me net wat te dof en te vlak. Te veel evenwicht kan ook saai klinken.
3. Je kunt dit album goed vergelijken met 's mans beste werk uit de beginjaren '70. Reflectief en niet direct hitgericht. Natuurlijk is Elton John hier 30 jaar ouder en wijzer geworden. En om hits te scoren hoeft hij het al lang niet meer te doen. Toch begrijp ik wel dat het geen groot verkoopsucces werd. Het is teveel een plaat in de marge. Het vuur ontbreekt en het idee dat je dit gehoord móet hebben, komt niet eens in je op. En dat staat dan aan de minkant tegenover al het moois dat er ook is.

Niks mis mee, maar soms is dat ongeveer het ergste wat je kunt zeggen van een album. Het had wel wat gedurfder gekund.

Nou, daar gaat 'ie dan: 4****. Maar dat is dan ook helemaal verdiend voor dit kunstwerkje dat 10 jaar geleden verscheen.

Prima vervolg op Songs From The West Coast . Ook dit album is sober van opzet met oog voor de liedjes. Die zijn iets minder sterk dan zijn voorganger maar het mag er allemaal best zijn. Elton John is weer op de weg terug na wat magere jaren . 4 sterren voor deze .

"You know I'm no longer thirty, these days I'm happy to play one or two hands of cards." Dat Elton wat ouder wordt kun je vooral aan zijn stem horen, want die is op dit album hier en daar wat rafeliger en ook niet meer zo vol. Geen enkel probleem wat mij betreft, want zolang die stem zóveel karakter blijft houden kan hij nog wel een jaar of twintig mee, en bovendien krijgt hij daardoor in nummers als My elusive drug bijna "zwarte" allure. Daarnaast klinkt de piano op dit album (schijnbaar het enige dat hij ooit in z'n eentje heeft geproduceerd) warmer dan op voorganger Songs from the West Coast, en in combinatie met een aantal sterke teksten, de Amerikaanse invalshoek van veel nummers (getuige de vele plaatsnamen waar hier en daar naar verwezen wordt) en de knappe fotografie van het boekje levert dat in ieder geval een zeer sfeervol album op.
        Waar ik helaas wèl een probleem mee heb is het topzware gospelkoor dat de nummers regelmatig opzadelt met een portie drama die de van zichzelf al vrij beeldende muziek niet nodig heeft. Bovendien begint er ongeveer halverwege de plaat een reeks middelmatige nummers die mijn oorspronkelijke enthousiasme grotendeels laat verdampen; de eerste vijf nummers van dit album vind ik echt geweldig (zelfs de country-tranentrekker Turn the lights out when you leave houdt het hoofd ruimschoots boven water dankzij de onverwachte onsentimentele insteek van de tekst), maar They call her the cat is werkelijk te flauw voor woorden, en daarna vind ik eigenlijk alleen de laatste drie nummers nog de moeite waard (zonder dat die het niveau van de eerste vijf halen). En waar de nummers minder interessant zijn (mede dankzij de beperkte input van Davey Johnstone's gitaar) gaat het ook opvallen dat ze vaak te lang duren, en zo duurt eigenlijk de hele plaat dankzij die middelmatige nummers nèt te lang. Ik draai Peachtree Road eigenlijk best vaak vanwege die eerste vijf en laatste drie nummers, maar het tevreden gevoel dat ik na Songs of the West Coast had vanwege de ervaring daarbij van geleverde kwaliteit en ondergane intensiteit mis ik bij dít album toch een beetje.