Elton John - Peachtree Road (2004)

"You know I'm no longer thirty, these days I'm happy to play one or two hands of cards." Dat Elton wat ouder wordt kun je vooral aan zijn stem horen, want die is op dit album hier en daar wat rafeliger en ook niet meer zo vol. Geen enkel probleem wat mij betreft, want zolang die stem zóveel karakter blijft houden kan hij nog wel een jaar of twintig mee, en bovendien krijgt hij daardoor in nummers als My elusive drug bijna "zwarte" allure. Daarnaast klinkt de piano op dit album (schijnbaar het enige dat hij ooit in z'n eentje heeft geproduceerd) warmer dan op voorganger Songs from the West Coast, en in combinatie met een aantal sterke teksten, de Amerikaanse invalshoek van veel nummers (getuige de vele plaatsnamen waar hier en daar naar verwezen wordt) en de knappe fotografie van het boekje levert dat in ieder geval een zeer sfeervol album op.
        Waar ik helaas wèl een probleem mee heb is het topzware gospelkoor dat de nummers regelmatig opzadelt met een portie drama die de van zichzelf al vrij beeldende muziek niet nodig heeft. Bovendien begint er ongeveer halverwege de plaat een reeks middelmatige nummers die mijn oorspronkelijke enthousiasme grotendeels laat verdampen; de eerste vijf nummers van dit album vind ik echt geweldig (zelfs de country-tranentrekker Turn the lights out when you leave houdt het hoofd ruimschoots boven water dankzij de onverwachte onsentimentele insteek van de tekst), maar They call her the cat is werkelijk te flauw voor woorden, en daarna vind ik eigenlijk alleen de laatste drie nummers nog de moeite waard (zonder dat die het niveau van de eerste vijf halen). En waar de nummers minder interessant zijn (mede dankzij de beperkte input van Davey Johnstone's gitaar) gaat het ook opvallen dat ze vaak te lang duren, en zo duurt eigenlijk de hele plaat dankzij die middelmatige nummers nèt te lang. Ik draai Peachtree Road eigenlijk best vaak vanwege die eerste vijf en laatste drie nummers, maar het tevreden gevoel dat ik na Songs of the West Coast had vanwege de ervaring daarbij van geleverde kwaliteit en ondergane intensiteit mis ik bij dít album toch een beetje.