The Paul Butterfield Blues Band - East-West (1966)

Inderdaad vreemd dat dit zo onbekend is. Ik vind het nochtans net iets beter dan 'Bluesbreakers with Eric Clapton' dat uit diezelfde periode en zelfde stijl is. Waarschijnlijk dankzij Eric Clapton dat dat album meer bekendheid geniet. 'East-West' zelf is zo geweldig, hoe dat voortdurend opbouwt, terug stil valt om opnieuw op te bouwen naar een nieuwe solo.

"East-West" is een album uit dezelfde periode als "Bluesbreakers with Eric Clapton" van John Mayall. Zowel Paul Butterfield als John Mayall en zijn Bluesbreakers zijn ongelooflijk belangrijk geweest voor de toenmalige bluesscene. Het voordeel van John Mayall is dat hij in Eric Clapton een bekende en legendarische gitarist in de gelederen had en dat eigenlijke elke lead gitarist bij John Mayall wel een zekere status heeft bereikt (bijvoorbeeld Peter Green, Mick Taylor, Walter Trout, etc.). Toch doet de Paul Butterfield Blues Band nauwelijks onder voor John Mayall en zijn kornuiten. Je zou zelfs kunnen zeggen dat Butterfield en zijn muzikanten, waarbij gitaristen Mike Bloomfield en Elvin Bishop de hoofdrol opeisen, experimenteler en gedurfder zijn. "East-West" is daar een goed voorbeeld van. De blues is doorspekt met invloeden uit de jazz en op de instrumentale lange jamtracks "Work Song" en de titeltrack "East-West" zijn zelfs Oosterse invloeden te horen. Daarnaast komen ook traditionele bluessongs voorbij als "I Got a Mind to Give Up Living". "East-West" is een uitstekende bluesplaat al is het niet mijn favoriet van Paul Butterfield en zijn band. Die eer gaat naar "The Resurrection of Pigboy Crabshaw". Desondanks is "East-West" een hoogtepunt uit de bluesscene van de jaren 60.