Tricky - Maxinquaye (1995)

Tricky - Maxinquaye is echt een album waar je niet echt een label op kan plakken. Trip-hop zou wel het dichtst in de buurt komen denk ik, maar ja trip-hop alleen al als genreaanduiding is al twijfelachtig natuurlijk. In ieder geval wil dit wel zeggen dat dit album ongelooflijk goed is alleen al door de diversiteit.

Het eerste nummer zet al gelijk sfeer van het album neer. Duister en somber zijn de eerste woorden die mij te binnen schieten. Ponderosa vervolgens is gewoon fantastisch. Heerlijke aparte beat, Martina die het niet helemaal zuiver zingt (wat eigenlijk juist nog gaver klinkt ). Overigens zei iemand eerder dat ze een hele sexy stem heeft en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Ook dat pianogepingel in dit nummer is erg leuk. Vervolgens een PE-cover. Black Steel wordt in een rockjasje gestoken. Erg gedurfd maar het klinkt ontzettend goed. Vervolgens Hell Is Round The Corner, erg lekker loom en trippy. Pumpkin is weer erg duister met een goede gastbijdrage van Goldfrapp. Aftermath vervolgens is het langste en het beste nummer van het album. Echt dat nummer had dubbel zo lang mogen duren van mij. Die beat blijft bijna 8 minuten lang lekker. Schoolvoorbeeld van goede trip-hop. Abbaon Fat Tracks heeft een beetje merkwaardige tekst maar dat nemen we maar even voor lief. Brand New You're Retro is dan het nummer dat het meest hiphopinvloeden bevat denk ik. Scratches, PE samples, erg chaotisch. Tip: volume omhoog doen!!! Suffocated Love klinkt weer lekker paranoide. Lome beat met een lekker zware bas. You Don't klinkt bijna vrolijk op het eerste gehoor maar de aparte beat neemt dat gevoel toch wel weg. Ook wel reggae invloeden in dit nummer. Weer over paranoide gesproken: Strugglin'. Je moet wel een beetje vreemd zijn om op zo'n nummer te komen maar wat een sfeer zit er in. De cd begon duister en sluit duister af met Feed Me waarin Martina nog eens laat horen hoe goed ze kan zingen.

Verwacht geen vrolijke muziek op Maxinquaye. Maar het is wel ontzettend gevarieerd en sfeervol. Een donkere en broeierige sfeer dat wel maar als je in de mood bent...heerlijke cd gewoon.

Favoriete nummers:
Black Steel
Brand New You're Retro
Aftermath


4,5 ster

jemig goede cd! En al zo oud en nog nooit gehoord! Vandaag aangenaam verrast

Een waanzinnig goed album. Tricky slaat hier vernieuwende en spannende wegen in. Een mooi geheel en nog steeds zijn beste. *4,5.

Binnenkort komt deze plaat uit als deluxe editie met veel extra tracks, leuk (behalve de prijs, maar ja moet hem toch hebben)

Wat houdt de deluxe edition nog meer in dan?
Wel tof, ga hem zeker kopen.

Vermoedelijk de b-sides en wat remixes? Wat ik ervan gehoord heb vond ik nou niet zo speciaal... Houd het wel gewoon bij de reguliere release.

She Devil [Rough Monitor Mix]/2. Ponderosa [Dobie's Rub Part 1]/3. Slick 66 [Commercial 12" Mix]/4. Overcome
[Bungle Mix]/5. Brand New You're Retro [Alex Reece Remix]/6. Black Steel [Been Caught Steeling Mix]/7. Aftermath
[Version 1]/8. Just For The Hate Of It [Rough Monitor Mix]/9. Karma Coma [Accapella Mix]/10. Black Steel [Accapella
Mix]/11. Overcome [2009 Remix]/12. Hell Is Round The Corner [2009 Remix]/13. Black Steel [2009 Remix]

Toch wel interessant die nieuwe versies en accappela's. Bedankt voor de info, Arend.

Graag gedaan, denk ook wel dat-ie leuk wordt, maar moet ook eerst horen hoor

Veel goede kwalificaties van deze plaat gelezen: broeierig, geil, sexy, aangenaam loom. Ik vind alleen 'Brand New You're Retro' wat detoneren op dit album. Geen vervelend nummer, maar een heel andere stijl dan de overige nummers, die meer een geheel vormen. Wel een fijne ontdekking, deze plaat van Tricky. Een mooie aanvulling op het triphop-spectrum, dat ik toch vooral associeer met Portishead en Massive Attack.

en ja, Tricky heeft ook nog een tijdje bij Massive Attack gezeten(in beginperiode) dus die associatie is niet zo gek niet

Triphop met een gemixt met allerlei stijlen. Wel heeft Maxinquaye een heel beklemmende sfeer. Ik kan het niet altijd opzetten. Ik moet er voor in de 'mood' zijn maar dan is het ook echt genieten geblazen.
Mijn favoriete nummer is wel Brand New You're Retro (die Public Enemy sample is gaaf!!!) maar het hele album is gewoon heerlijk

Moddervet debuut van Tricky.

De cover van Black steel is geniaal. Zeker om het Martina Topley Bird te laten zingen. Geweldig opbouw "I'n not a fugitive on the run!"

Verder allemaal broeierig, zweterig en een tikje pervers. Heerlijke cd.

Black steel is inderdaad een geweldige track, en ook zeker in deze uitvoering! Verder staat er voor mij slechts één minder nummer op, aftermath. De rest is heerlijk...

"I roll the blue bills, I snort the cheap thrills!"

Je hebt natuurlijk wel lef om met dezelfde sampler te gebruiken als Glory Box van Portishead in Hell is Round the Corner.
Je hebt wel lef om als stoere hiphopper te poseren in een bruidsjurk.
Je hebt wel lef om van een hiphopklassieker als Black Steel van Public Enemy juist een rockversie te maken.

Is het lef, of is het gewoon tricky.

Als je leerschool bestaat uit Massive Attack, waar hij uiteindelijk besloot om niet het vierde lid te worden, dan heb je al genoeg bagage om het alleen te proberen.
Pluk je dan ergens van een middelbare school een talentvol zangeresje Martina Topley-Bird; dan heb je helemaal mazzel.

Mag het resultaat er uiteindelijk wezen?

Ja, hier staat toch wel een artiest die dan minder genoemd wordt als Portishead en Massive Attack, maar die hier wel een waardig debuut af levert.
Wat velen niet weten is dat hij hier ook op samen werkt met Alison Goldfrapp in het nummer Pumpkin. Zij zal zich vanaf 1999 ontwikkelen als frontvrouw van het ook niet misselijke Goldfrapp. Ze komt hier ook al goed uit de verf.
De titel Pumpkin is natuurlijk een ode aan Smashing Pumpkins; hun Suffer is duidelijk hoorbaar.
Dus behalve de eigenschap om voornamelijk alleen een goed eindproduct neer te zetten, heeft hij ook feeling voor talent.

Klinkt het album na al die jaren gedateerd?

Nee, voor mij past hij het beste in de lijn van Mezzanine van Massive Attack en Dummy van Portishead.
Deze album stralen een soort van duisternis uit, die het goed doen bij Rock, Wave en Hiphop liefhebbers.
Passend in het tijdsbeeld van de cross-over, maar duidelijk kiezend voor een afscheidende rol in het geheel.

Zo, dit is wel even andere muziek dan ik had verwacht..
Ik dacht altijd dat tricky iets van dubstep a la elektro was met een vleugje hiphop..

Weet niet waar ik dat nou weg heb gehaald of dat het in zijn latere werk naar voren komt..
Wel een relaxte plaat (ben hem nu aan het luisteren).. niet helemaal mijn ding, maar zeker niet onaangenaam.

- edit: Loool, zit je echt even diep in de melodie verzonken, wordt er doodleuk gezongen "I fuck you in the ass?" - whaha.. die had ik niet aan zien komen. Hoe het ook wordt gezongen.. Ik had m'n aandacht nog niet echt gefocussed op de lyrics van de songs, maar hier kon ik er niet echt onderuit

Apart is dat ja, vooral omdat het zo koeltjes wordt gezongen door een vrouw. De rest van dat couplet laat ook weinig te raden over trouwens.

"I fuck you in the ass, just for a laugh
With the quick speed, I'll make your nose bleed
I ride the pre-menstrual cycle
Forget about Michael
Now here's the big blast, I like the big catch
I'll spray you straight through
I spray your daydreams"

Tsja, die Tricky is me d'r eentje.

Alleen voor die zinnen van Herman, moet ik dit album een luisterbeurt geven.

dat is het minste nummer

Bah bah eindelijk, dit album heeft ontzettend lang moeten groeien, volgens mij snap ik het nu.

This albums feeds me when I'm hungry

broeierig, plakkerig, zweterig en sexy album met de zwoele stem van Martina

Een tijdje niet meer gedraaid, dit debuutalum van Tricky. Gisteren was het er weer eens tijd voor en het pakte me weer opnieuw. Hell is round the corner is lekker sleezy en ranzig en bij Suffocated Love heb ik het gevoel dat ik in de Efteling ben. Het is net een sprookjesliedje. Betoverend mooi...

die deluxe editie deze week gezien maar die was erg pittig geprijsd.
De eerste 6 tracks zijn voor mij de prijsnummers-daarna heb ik altijd moeite om de plaat uit te luisteren. Kom nu er ook pas achter dat Alison Goldfrapp meedeed (maar ja in 95 bestond Goldfrapp ook nog niet)
Vind Overcome een filmsoundtrack achtig nummer en nog steeds het mooiste hier

Vind ik opzich wel gek dat je de tweede helft van de cd minder afwisselend vind. Er is toch genoeg variatie onderling wat nummers betreft. En opzichzelf staan de nummers ook als een huis vind ik. Ik wil maar zeggen...Maxinquaye is typisch echt zo'n album die ik niet opzet om snel een nummer te luisteren, maar om van voor naar achter te luisteren.

Mwa de cover van Black steel is toch wel leuk om las van alles uit je speaker te laten knallen

dat vind ik ook, dat is een nummer met ballen

Ik heb alweer eens een tijd niks gepost hier. Muziekrecensies schrijven lijkt een bodemloze put, maar eenmaal je er dan aan begint is het zo gepiept.

Maar laten we het nu maar eens over Tricky hebben. Ik heb de naam al vaker horen vallen, ken toen ik nog een jochie van 10 was het nummer Evolution Revolution die overal op de radio te horen was toen. Pas begin dit jaar me er erg in verdiept en ik wist niet dat het zo'n donkere, grimmige muziek was. Althans het oude werk dan. Natuurlijk begin ik bij Maxinquaye. Een erg fijne cd die uitermate geschikt is voor de late winteravonduren (net zoals de rest van het duistere triphop uit Bristol) Voor 1995 vond ik deze ook al verrassend goed. Al speelt Martine Toply Bird wel meer het hoofdrol erin terwijl Tricky mooi op de achtergrond meefluisterd. Het eerste nummer is overgens een eigengemaakte kopie van Karmacoma van Massive Attack. Natuurlijk bevat deze cd veel variatie van duistere triphop tot rock, waaronder Black Steel, wat ik overgens heel vet vind, lekkere gitaargerag met grauwe propellor achtige gitaarspel zo hier en daar. Welke nummers lekker duister zijn zijn uiteraard: Hell is around the corner, voelt overgens ook best appart. Het nummer heeft aan de ene kant iets commercieels en bekends maar de lome beats geven weer iets duisters. En natuurlijk Aftermath, phoe wat begint dat nummer uiterste donker. Je waant je de eerste seconden al gelijk in een krap appartementje met 1 schemerlampje terwijl het nacht is en de regen met bakken uit de lucht komt vallen. Ideaal gewoon, de verdere opbouw geeft ook niet bepaald lichtpuntjes en verrassen je steeds weer met mysterieuze beats en zang. Ook Abaon Fat Track is zo'n broeierige track, lekker duister en met weer lekker die oversekste tekst. Heeft ook wel iets jaren 70 blues achtigs. Ook met die gitaarhalen erdoor heen. Verder vond ik ook You Dont erg fijn, die gaat weer erg de reggeae kant op. Strugglin was ook weer een erg eng en claustrofobisch nummer, wel jammer dat als Martina erdoorheen roept dat ie niet zo eng meer is. Feed Me vind ik op een een of andere nog best een onprettig nummer, zeker als finale. Het klinkt echt zo chaotisch, kil, regenachtig, en guur op een een of andere manier. Rustig word ik er niet van iig.

Maar al met al gewoon een klassieker deze cd. Ideale herfst/winter-avond/nacht muziek. Natuurlijk moet je gewoon met het debuut beginnen van Tricky. Het bevat alles en het geeft je ook veel verschillende emoties, wel dan vaak de angstaanjagende of de spannende emoties. Jammer dat ik me iig niet veel eerder in Tricky heb verdiept. Maargoed, beter laat dan nooit.

4,0*

Leuk trouwens dat ze Overcome als tune hebben genomen voor Flikken Antwerpen.

Ergens in in 1996 las ik een zeer positieve recensie over het 2e album van een voor mij onbekende Tricky. Aangezien de overigens jubelende recensie ook verwees naar Maxinqaye als zijnde nog beter, besloot ik dan maar gelijk voor dat debuut te gaan.
Maxinquaye is geen album! Maxinequaye is een ervaring!!
Hoewel ik nergens een kwaad woord lees over Black Steel, is het voor mij het nummer wat het minst op dit debuut past.
Sterker, het enige nummer wat ik standaard skip! En toch een 5!
De rest van Maxinequaye neemt mij namelijk mee op een spannende trip door Club Bizarre... In elke kamer waar ik kom ben ik de voyeur en overkomt me (bijna visueel) het een en ander. Steeds weer spanning, claustrofobie, machtsverhoudingen, perversiteiten en supergoeie productie!
Mocht ik ooit een album maken dan zou het exact zo klinken, zonder Black Steel dus. Waarschijnlijk door de gitaren in dat nummer waardoor je je realiseert dat er een band speelt, die zijn best doet terwijl de overige nummers je meenenemen in hun wereld. Ook heb ik Brand New You're Retro lang als een dissonant gezien, maar altijd een goed nummer gevonden. Vind het er ondanks het hogere tempo, inmiddels wel tussen passen.Het is een eigen kamer geworden in Club Bizarre...