The Afghan Whigs - 1965 (1998)

1965; het geboortejaar van Dulli.
Verwijzing naar een zware bevalling.
Voor The Afghan Whigs waarschijnlijk wel.
Wetend dat hun frontman al bezig was om een ander project op te zetten.
Namelijk The Twilight Singers.

Is het dan ook daadwerkelijk hoorbaar?
In eerste instantie zou je zeggen van niet.
Goed luisteren kom ik tot een andere conclusie.
De Soul is nog steeds aanwezig.
Het geheel is een stuk opgejaagder.
Alsof het om een af te ronden snelklus ging.
Routinewerk.

Stel je Crazy eens voor.
Tempo net een stukje trager.
Hier klinkt het teveel als een gevonden oude liefdesbrief.
Soort van vergeten Valentijnskaart van 10 jaar geleden.
Niet een ode aan een net ontdekte nieuwe vriendin.
Bezongen in emoties.
Juist hierdoor is 1965 minder dan Gentlemen.

Dan liever de wankele, labiele Greg Dulli.
Onzeker over wat de toekomst hem brengt.
Vanwege boosheid en verdriet regelmatig uit de bocht vliegend.
Waardoor zijn stem breekbaar en onzuiver wordt.
Een man op de rand van de afgrond.
Bungeejumpend op zijn levenslijn.
Zoals hij hier enigszins bij het nummer 66 laat horen.
Al kan dit gezien worden als bewustwording.
Babyperiode afgesloten.
Hersencellen in ontwikkeling.
Moest hij zich als kind al bewijzen?

Waarom die ruimtevaarder op de albumhoes.
1965 was het jaar van Gemini.
Ruimtevluchten met bemanning.
Grote stap in de mensheid.
Al kun je hem ook anders interpreteren.
Met een slang verbonden aan de baarmoeder.
Ruimtepak als veilige moederkoek.
Waardoor het leven wordt gepompt.
Klaar om de eerste stappen te zetten.
Loskoppeling.

Helaas hoor ik dat te weinig terug in 1965.
Geen conceptalbum over onvoorwaardelijke moederliefde.
Geen Ground Control To Major Tom.
Natuurlijk zouden veel artiesten gelukkig zijn met dit eindresultaat.
Maar van Greg Dulli weet ik dat hij tot meer in staat is.

Iets minder donker en gekweld dan Gentlemen en Black Love, maar al bij al een meer dan waardig vervolgstuk op die dubbele klapper. De soulkaart wordt nog iets nadrukkelijker getrokken en er is een lekker broeierig sfeertje.
Toppers zijn wat mij betreft Something Hot, 66, John The Baptist en Neglekted - maar de rest hinkt daar zeer dicht tegenaan.
Prachtige hoes wederom ook.

Klasse, klasse, klasse!

0002/1095

Op een of andere manier heb ik altijd gedacht dat dit de eerste van de Afghan Whigs was, terwijl dit eigenlijk het afscheid van de band was... misschien komt het door de albumtitel...

Het album klinkt heel vol en is zeer helder geproduceerd, qua arrangementen misschien zelfs een beetje over de top. Op 29 oktober 2011 heb ik deze plaat eerder in beschouwing genomen, maar eerlijk gezegd herinner ik me niets meer van dat moment.

Een nummer wat mij altijd erg bevalt is 'Crazy' en zo'n nummer zie ik ook als een prototype Whigs nummer, poppy maar toch rauw. Inderdaad wat meer 'soulful' dan de voorganger.

Maar of dat geluid nou zo goed past bij de Whigs? Greg Dulli kan het prima hebben en komt zijn stemgeluid ten goede, maar voor de band prefereer ik een toch wat meer down to earth productie waarin de band wat rauwer klinkt, zoals ze dat bijvoorbeeld doen op 'Gentlemen'.

66 lijkt steeds ergens naartoe te bouwen, maar dat hoogtepunt lijkt niet te komen en ontaard dit nummer in een saaie pop song. Ik kan me niet voorstellen dat ik dit als hoogtepunt van het album had beschreven... Vanaf 2:30 komt dat hoogtepunt er dan, maar stelt vies teleur....

3*