Bad Company - Here Comes Trouble (1992)

Lekkere rock plaat (misschien niet het beste van de band) maar je kunt er zo lekker (vooral de refreinen) op mee zingen (of blèren)

Erg sterke plaat, ik vind dit de beste met Brian Howe als zanger. Goed geproduceerd en juweeltjes als: How about that / This could be the one / What about you...

Wel aardig. Maar veel te glad zeg. En dat laatste nummer daar word ik een beetje onpasselijk van.

Helemaal mee eens! Dit album klinkt als een klok en elk nummer nodigt uit tot mee brullen. Gevaarlijke cd om in de auto te draaien derhalve

Productie is prima. En met name Mick Ralphs komt lekker uit de mix. Ben alleen niet zo heel gek op Brian Howe als zanger. Hij heeft wat weg van Lou Gramm van Foreigner.
De zang had wat rauwer gemogen.

De plaat die hier op volgt, vind ik stukken beter.

Die ken ik dan weer niet....maar aan de reacties te lezen die bij het album staan moet ik 'm maar eens gaan opsnorren geloof ik.

Andere zanger (Robert Hart) die ik beter vind dan Brian Howe.

Ja dat las ik...en daar ben ik dus heel benieuwd naar aangezien ik Howe te gek vind!

Is zeker een lekkere plaat ook...de solo platen van Robert Hart worden ook opnieuw uitgebracht las ik op MelodicRock.com, die zijn ook erg goed vind ik zelf...

YouTube - Robert Hart - Running Man

Mischien ook eens waard te checken inderdaad.

Ik heb trouwens vandaag ook een shitload Mick Ralphs-soloplaten staan toe voegen.

Wauw, dat klinkt te gek zeg! Ik zag inderdaad afgelopen week op Melodicrock dat er albums van ene Robert Hart opnieuw uitgebracht gaan worden. Had geen idee wie of wat de beste man is dus ik dacht; het zal wel...Nog geen 3 dagen later leer ik weer een prima artiest kennen. Bedankt voor de tips, prachtig!

Wat mij betreft de sterkste plaat met Howe. Het blijft wel heel sterk lijken op Foreigner hoor, maar het is zeker een lekkere hardrockplaat.

Begin steeds meer van die Brian Howe te houwe (taalgrapje)....

Maar serieus; ik begin hem steeds meer te voelen en daardoor groeit ook mijn waardering voor de platen met hem als zanger.

De albums die Bad Company met Howe als zanger heeft opgenomen luister ik volgens mij vaker dan die met Rodgers. Totaal verschillend qua stijl. Beide prima!

Inderdaad, het plafond is alweer bereikt. Jammer dat Bad Company er niet meer in slaagt om echt goede liedjes te schrijven. Here Comes Trouble lijkt het wel in zich te hebben, maar vervolgens krijg je met THis Could Be The One weer een heel flauwe ballad voorgeschoteld. Take This Town zet suffe weer voort. Het grootste deel is weer de vertrouwde middenmoot. Prima voor liefhebbers van het genre, maar anderen zullen er weinig aan vinden. Bad Company blijft langzamerhand te lang in dezelfde formule hangen. Dit zat lang op 3 sterren, maar na het afgrijselijke My Only One, toch een halfje minder. Tijd voor iets nieuws.


Tussenstand:
1. Bad Company
2. Run With The Pack
3. Shooting Star
4. Holy Water
5. Desolation Angels
6. Rough Diamonds
7. Dangerous Age
8. Burnin' Sky
9. Here Comes Trouble
10. Fame And Fortune

Ehhh... weet je, het is niet dat de muziek nu zoveel verschilt van de vorige albums, het is echter dat het wel steeds meer inwisselbaar begint te worden. Wat dit album net wat minder maakt, is het feit dat ballads als This Could Be The One en My Only One gewoon verschrikkelijke nummers zijn. Komt nog steeds bij kijken dat dit album zeker twee nummers te lang duurt, waardoor mijn aandacht toch steeds verder gaat verslappen. Geen goed teken en dat met nog twee albums te gaan.

Voorlopige tussenstand:
1. Shooting Star
2. Run With The Pack
3. Bad Company
4. Dangerous Age
5. Holy Water
6. Here Comes Trouble
7. Desolation Angels
8. Burnin' Sky
9. Rough Diamonds
10. Fame And Fortune

De "Shooting Star" in jullie lijsten moet "Straight Shooter" zijn toch?

Ik doe toch een halve punt erbij voor deze heerlijke begin nineties melodieuze rockplaat. De bluesrock-invloeden zijn wat meer naar de achtergrond en de AOR sijpelt flink door alle songs door. Maar dat maakt de plaat op een andere manier genietbaar. Gelukkig houd ik van verschillende vormen van rock.

Puntje van kritiek is het lelijke snaredrum-geluid. Die klinkt wel erg digitaal, maar producer Terry Thomas houdt wel van sequencers en drumcomputers.

Op enkele albums met Rodgers nog in de gelederen verschoof het geluid al meer richting mainstream AOR.
Pompeuze AOR waar weinig mis mee is maar de blues steeds meer naar de achtergrond verdween.
Met zanger Brian Howe werd die lijn doorgezet, een prima zanger maar ook hij kan niet voorkomen dat het songmateriaal bijna nergens een heel hoog niveau aantikt.
De titelsong is fijn, de slepende groove en de zanglijnen van Howe zijn gevarieerd.
Voor het overige moet ik goed zoeken naar songs die het verschil maken. De rocksongs 'rocken' te weinig en de vele kleffe ballads zorgen ervoor dat de schijf nooit lekker op gang komt.
Nee, dan hoor ik veel liever Bad Company uit de jaren 70, fijne rhythm & blues, een warme productie en een nuchtere aanpak.
Here Comes Trouble is zeker niet slecht, Howe is een prima zanger en de songs steken verzorgd in elkaar.
Het songmateriaal is alleen gespeend van enige vorm van avontuur, het is allemaal zo risicoloos en daarmee ook zouteloos dat het album geruisloos aan mij voorbij trekt.
Dat moet alleen niet bedoeling zijn, ik word graag wat meer uitgedaagd. De titel van deze plaat doet immers vermoeden dat je een muzikaal avontuur staat te wachten, helaas komt die verwachting niet uit.

De ballads zorgen wel voor het naar beneden bijstellen van de score. Ik had deze eerst op 3* staan, maar ik vind het verder toch wel een fijne rockplaat.

Overigens klinken alle Terry Thomas-platen zo 'gelickt' en veilig. Je hoort hier geen live-band spelen, maar echt een studioband waar alle partijen los van elkaar zijn opgenomen (lijkt wel) en waar Terry zin had heeft het partijen opnieuw ingespeeld, om het nog gestroomlijnder te laten klinken.

Dit is wel de werkwijze van veel moderne producers en vooral die van die. Rick Rubin en Michael Barbiero waren echt producers die die livesound wilden vangen. Rond deze periode veegt Gov't Mule deze band wel van tafel, terwijl the Mule behoorlijk door Free en Bad Company was geïnspireerd.

Los van alle bedenkingen, kan ik prima genieten van middle-of-the-road-AOR-rock op zijn tijd. Ik vind wel dat 'Company of Strangers' warmer en daardoor ook fijner klinkt, al is het wel een wat tamme plaat.

Dit album is iets minder dan How 'bout that en Holy water vind ik. Maar ik hoor nog zat waarvan ik prima kan genieten. Dat zorgt de stem van Howe wel voor.