Placebo - Placebo (1996)

2e beste album van Placebo voor mij,nà Meds!
Zeer fris album met als uitschieters Nancy Boy,36 Degrees,Bionic,I Know

Ik denk dat dit mijn favoriete Placebo-album is. Op de voet gevolgd door Without You I'm Nothing.

Dit self-titled debuut is nog met hun eerste drummer (Robert Sch...?), die in mijn ogen veel mooiere drumpartijen liet zien als de huidige drummer Steve Hewitt.
Wat ik ook mooi vind aan dit album is het gebruik van de didgeridoo in sommige nummers!
Persoonlijke favorieten : 'Bionic' & 'Lady Of The Flowers'.

4,5* voor dit retestrak album!

Ik heb gisteren weer m'n gele placebo pilletjes genomen, maar ben nu bang dat ik het verkeerde potje te pakken heb gehad...

Tot zover de flauwigheid; lekker plaatje! De prima nummers Nancy Boy, Bruise Pristine, Bionic en Teenage Angst kende ik al maar ook het mooie I Know en het catchy 36 Degrees zijn goede songs. Heb Placebo buiten Without You I'm Nothing altijd wat links laten liggen, maar nu ook deze me wel bevalt zal ik ook de latere platen eens opsnorren. Jammer alleen van Hang On To Your IQ, wat een suf nummer...

3*, met ruimte naar boven.

4,5 beter dan meds maar haalt het net niet bij sleeping with gosts.

de beste nummers vind ik nancy boy come home 36 degrees swallow en i know

goede start

4

Mooi debuut van Placebo... denk dat ik dit nog steeds hun beste album vind. Strakke snelle nummers met als hoogtepunten 'Come Home', 'Nancy Boy', '36 Degrees' en 'Bruise Pristine'.

zeker, dit is het mooiste, puurste en eerlijkste placebo album. Hierna kon het alleen maar bergafwaarts gaan.

Lekker debuut-album. Het klinkt iets constanter dan de andere albums kwa nummers, is ook iets harder maar het eindigt nogal dromerig.
Jammer dat ik weer de versie heb zonder het heerlijke Slackerbitch...

damn....weer eens geluisterd na een jaar of 5, maar wat waren ze hier puur en goed!!!!!
De eerste keer dat ik dit album hoorde (alweer 12 jaar geleden) sloeg dit in als een bom.

Bij het horen van de single Nancy Boy (op de radio) was ik meteen helemaal wild van dit nummer. Wat was dit goed! Kort daarna kocht ik de debuut cd die vol stond met nog veel meer sterke tracks. Fijne plaat!

In één woord: Fantastisch!! I Know blijft nog heel lang in je hoofd zitten en is wat mij betreft het beste wat Placebo ooit maakte. Ook Nancy Boy overtuigde me meteen, ook al hoor ik het ongeveer 12 jaar na datum pas voor het eerst

Sterk debuut van Placebo, degelijke en melancholieke rock met de aparte stem van de androgyne Brian Molko als voornaamste kenmerk. Hoewel ik de opvolger nog iets beter vind bewijzen songs als Nancy Boy en Swallow de klasse van deze band.

nog een beetje een zoekend album. Gelukkig hebben ze al snel hun draai gevonden bij WYIN

Briljant album waar ze nooit echt meer in de buurt zijn gekomen wat mij betreft . Stuk voor stuk schitterende nummers.
Vooral de drums zijn veel beter dan op toekomstige platen waar de drumpartijen veel meer standaard zijn geworden.

Meer "hardere" Placebo. Zoals ik ze liever heb. Bionic is echt fantastisch. Maar eigenlijk kan ik geen 1 slecht nummer terug vinden op deze cd.

enige album van placebo dat echt de moeite van het beluisteren waard is. lekker beinvloed door de slacker rock uit de early nineties, een snuifje glam, een snuifje dromerige shoegaze en lichtjes lo-fi.... hierna volop voor de commercie gekozen. spijtig...

PS op mijn versie duurt track 10 een 22 minuten - met na swallow een tiental minuten stilte en dan de quasi mogwai-achtige post-rock knaller hong kong farewell. bommetje!!

Hmm.. Zojuist de LP versie van deze plaat uit de handen van de pakketbezorger gekregen, en ik merk dat de Hoes ontzettend vaal is. maar wel erg egaal vaal, dus niet alsof de plaat lang in een etalage heeft gelegen. heeft iemand anders ook een vergelijkbare hoes?

hiermee placebo leren kennen als creatieve belofte. het vervolg is bekend. allemaal minimaal leuke albums, met regelmatig uitstekende songs. zo ook dit album.
allemaal wat ruwer. hou ik wel van.

Naar aanleiding van het nieuwe album maar weer eens gaan terug luisteren. En wat een voortreffelijk debuut toch eigenlijk. Erg lang geleden dat ik dit album luisterde. En nu beluister ik ook weer dat het net wat rauwer/ donkerder is dan het recent uitgebrachte 'Loud Like Love', zonder direct een waardeoordeel over het een of ander te geven. Nu heb ik absoluut geen hekel aan de stem van 'Brian Molko', maar zijn stem is op dit debuut minder aanwezig/ minder karakteristiek dan op latere albums. Ik heb het idee dat de stem van Molko op latere albums meer naar de voorgrond is gemixt waardoor het nog meer klinkt als 'Placebo'. Waar niets mis mee is. Nu ik dit album luister hoor ik zelfs enige gelijkenis met 'The Smashing Pumpkins' in de muziek en soms ook qua zang.

Helemaal top.. Met daar nog boven uit; Come Home, Teenage Angst, Nancy Boy

Dit is het enige album van Placebo die ik thuis heb. 'Hang on to your IQ' en 'Nancy boy' zijn goede nummers. De rest van de cd is ook best (o.a. 'Come home') is ook best goed. Nogal erg goed voor 3,5 ster, maar niet goed voor 4 sterren, vind ik.

Nancy Boy is een vet nummer!
Rest ken ik serieus nog niet, shame on me.

Ik kan maar 2 nrs een ster geven. Blijft altijd goed deze.

Er is een rijtje alternatieve rockbands die ik lang uit de weg ben gegaan; The Smashing Pumpkins, Placebo, Manic Street Preachers, het vroege werk van Muse. Vaak kende ik een paar nummers die ik erg hoog had zitten, maar wist ik dat ik nooit écht verliefd zou worden op de band (zoals ik dat met Suede wel heb).

Uit nieuwsgierigheid toch maar even deze plaat opgezet. Ik hoor de Pumpkins en soms Suede, zoals ik had verwacht, maar ik hoor ook de invloed van Pavement en Dinosaur Jr. en dat bevalt me. Nog steeds wat wennen aan Molko's stemgeluid en de hoge dosis melodrama, maar zeker de eerste drie en laatste twee nummers bevallen me zeer.

Ik heb per toeval (vorig jaar al) 'Placebo' weer herontdekt, een band die in mijn 'skate-tijd' een groot aandeel speelde en waar ik echt verzot op was, was eigenlijk de afgelopen jaren (alles voor 2021) een beetje ingezakt en heb ik niet meer veel oor naar gehad. Het leek mij een leuk idee een kleine luister marathon aan deze band vast te knopen en dat hier op 'MusicMeter' bij te houden, aangezien aanstaande vrijdag het nieuwe album 'Never Let Me Go' gepland staat, zo'n negen jaar later na hun laatste release én, de band wou weer gaan touren (althans dat las ik). Je moet ergens beginnen, en vandaag heb ik het debuut-album van de band maar weer eens opgezet met de gelijknamige titel 'Placebo', en dat heeft mij ook weer doen realiseren waarom ik de band zo onwijs tof vond vroeger, en ook nu nog steeds, en merk ik ook wel wat ik weer heb gemist.

Toen ik de plaat opzette kwam inderdaad ook bij mij de referentie naar de Pumpinks gauw opzetten, en vond ik het er erg naar klinken. Op een gegeven moment begint de plaat ook zijn twist te krijgen, en komt het 'Placebo' gevoel toch weer terug, en de sound die ik voornamelijk bij deze band had geplaatst. Dat komt vooral door de zang van 'Molko', ontzettend fijn. Ook het dramatische effect sluipt steeds dichter bij, en hoewel de band met songs als 'Teenage Angst' en 'Nancy Boy' echt de oude skater in mij weer naar boven lieten komen, twee songs (en ook wel meer op dit album) die heerlijk ruig zijn, en vooral lekker snel. Maar, eigenlijk na 'Nancy Boy' komt de gevoelige kant naar boven, met songs als 'I Know' krijg je toch weer binnen wat ik altijd plaatste bij de band 'Placebo'; droevig en gevoelig. Is dit erg? Totaal niet in mijn ogen, zo biedt dit album al een goed contrast tussen keihard en snel, samen met rustig en gevoelig, en zit de verhouding daar erg goed in.

Je kunt wellicht zien aan mijn manier van typen dat ik best onder de indruk ben, en totaal was vergeten dat dit album bestond. Een fantastische herontdekking al zeg ik zelf, en een heerlijk begin. Ik ga vandaag nog even door in de 'Placebo' vibe, genieten!

Terwijl ik NancyBoy beluister kan ik me alleen maar de vraag stellen waar al die heerlijke rockbands en hun nazaten zijn gebleven terwijl ik naar de 2024 lineup van de Belgische festivals oprecht, ongedwongen en welverdiend de neus ophaal.

Welk hitsig jongenshart gaat van dit album niet sneller kloppen?
En dan heb ik het niet eens over leeftijd.
Een geweldig debuut van Placebo, waarbij alles gewoon goed is. Ik vind de stem van Brian Molko ook zo'n grandioze aanvulling in de muzikale wereld.

Een kleine uitzondering, dat laatste nummer. Ik heb dat ook vaak gezegd: doe dat nou niet. Swallow duurt ogenschijnlijk 22 minuten. Maar na vijf minuten stopt het voor een periode van tien minuten en dan komt het weer langzaam met een instrumentaal zeikeinde op voor in totaal zeven minuten. Het is zo verschrikkelijk ontsierend en bij mij leidt het tot puntenverlies.
Misschien een jeugdzonde, bij zo'n debuut. Net even te overenthousiast bij de opnames.

Desalniettemin voor de overige nummers een score van niet minder dan 100%.

Qua sound en melodramatica maken ze op latere albums nog ferme stappen maar wel een eigen, leuk en tof album. 3,5.