Thrice - Beggars (2009)

Thrice, toch een bandje wat ik graag volg en dat is alleen maar meer geworden, nu ze zo aan het experimenteren geslagen zijn, wat begon met Vheissu en opbloeide met The Alchemy Index.
Het pakt niet altijd goed uit, maar de band neemt risico's en daar houd ik wel van.

Op de Alchemy Index 1 en 2 na, miste ik toch altijd wat. Wat dat album zo bijzonder maakte, is dat er knalharde nummers opstonden, vergezeld van experimenteel Radioheadachtig werk, met een bite.

Ik was dus wel weer benieuwd naar Beggars.
Het album start fel, met gelijk 2 van de beste nummers. Het knalt echter met nummer 3 gelijk in ballad . Niet erg, want ze hebben wel vaker bewezen dat ze dat aankunnen. Zo ook hier, mooi emotioneel nummer.
We gaan verder met het slechtste nummer van het album. Nouja gewoon wisselvallig. Weinig boeiend piano gepingel, met een toch wel vette riff en refrein. Nee dat pakt me niet zo.
Hierna word de koers gewoopn weer goed op gepakt, maar word het een tijde niet zo bijzonder meer als die eerste 3 nummers. Dit komt pas weer met Talking Through Glass en ook Beggars. Eerstgenoemde hakt er erg stevig in en is gewoon lekker, waarschhijnlijk het stevigste van het album. Beggars is 1 van de meest emotionele dingen die ik Thrice heb horen doen. Het begint wat ballad achtig, maar al snel met overslaande stem en dan vallen de gitaren in....hemels.

Waar de productie op Alchemy nog weleens vol was, mede door alle instrumenten en rare echo's op de zang, is het hier weer stripped down. Dit geldt ook voor de instrumentatie. Wat gitaar, piano, bas en 2 zangers, dan heb je het wel gehad. Geen zware echo, geen poespas. Persoonlijk vind ik dit wel fijn. Nog steeds een erg natuurlijke productie en nergens te hard of te zacht, mooi!


Kom ik weer terug bij het begin, want ik mis weer wat namelijk. Het Radiohead gehalte met een hardcore inslag is hier flink aanweig, met hier en daar een uitschieter. Was Alchemy index 1+2 misschien wat apart en experimenteel, is het hier misschien wat veilig. Ik kan niets zeggen over de instrumentbeheersing, zang, emotie en zelfs de productie is helemaal getroffen, maar als de band teveel vervalt in Radiohead geneuzel zonder echt experiment, mogen ze van mij OF meer gaan experimenteren OF juist wat harder uit de hoek komen.

Dit hangt er dan net tussenin en dan kom ik bij een gebruikelijke Thrice score. Ik draai nu The Illusion of safety, en hoewel niet echt experimenteel wel een erg pittige licht experimentele hardcore plaat. Die gaat nog het hoogst eindigen waarschijnlijk.

Is hij al gelekt dan?

nee, ik schrijf hier een verhaal op basis van een Vader Abraham cd

Maar ja, geen luistersessie of platenzaak promo als je dat bedoelt. Echt v0 of 320. Weet niet meer wat t was.

Oei, dit valt niet mee. Een zielloos album. Thrice onwaardig.

Bedankt nog voor de PM tom!
Ik vind het begin van het album in ieder geval wel best sterk. Die riff van All the World is mad is fantastisch en voelt lekker agressief. Circles vind ik echt geweldig. Weliswaar een redelijk simpel opgebouwd nummer, maar wel heel treffend en die emotionele zang staat mij sowieso altijd aan.

You're welcome . Circles vind ik dan ook het enige lichtpuntje. Ik weet dat je albums niet moet gaan vergelijken maar het contrast met Fire & Water is mij veel te groot.

Een redelijk 'gewoon' rockalbum. Niet echt slecht, maar wil ik dit nou echt graag horen? Eigenlijk niet per se. Waarschijnlijk komt er nog wel een redelijke beoordeling uit vanwege het goede materiaal, maar ik hoor thrice toch liever stripped down zoals op Earth of zweverig zoals op Water.

Dat heb ik ook liever inderdaad, maar toch heeft het album wel zijn momenten. Het openingsnummer was bijvoorbeeld een stuk sterker geweest als het refrein het agressieve/provocerende sfeertje doortrok. De riff van de coupletten en de solo vind ik best goed.

Het heeft toch zijn momenten, en dat zijn er genoeg om niet vergeten te worden. Vooral In Exile vind ik prachtig.

Echt een geweldige meevaller dit.
Ik vond hun twee vorige albums niet echt geweldig, terwijl hun eerste twee dat wel waren.
Goed herpakt dus.

Wel grappig heb ik net The Resistance van Muse beluistert en wat daar niet werkte (het thema resistance dus) wordt hier perfect uitgewerkt. Thrice lijkt qua sound trouwens ook wat meer richting Muse en soms zelfs The Living End te gaan.

Heb nog niet de tijd gehad om hier erg veel naar te luisteren maar dat ie me goed gaat bevallen staat vast

Edit: alleen deze zin al: I drug my heart with doublespeak.

Nou, dat ben ik absoluut niet met je eens. Dit is de tweede plaat van Thrice die ik beluister. De eerste, weet niet meer welke, ging oor in oor uit. Deze vond ik aanvankelijk wel aardig, maar heeft me inmiddels volledig overtuigd. Fijne riffs, mooie afgeronde nummers en geen noot teveel. Daarnaast heeft de plaat een rauw randje (à la Against Me!) en bevat gewoon 10 goede tot zeer goede nummers. Dit is zo'n plaat die me weer doet beseffen dat je niet perse ingewikkelde muziek hoeft te maken om indruk te maken.
Tot slot; kan me niet voorstellen dat je nummers als The Weight of het fantastische laatste nummer als zielloos kunt omschrijven. Doorluisteren wordt beloond. Geef em nog een kans.

Ik heb hem 1x eerder beluisterd en toen had ik er ff niet het geduld voor. Ben nu bijna aan het einde van de plaat en het valt op dat de songwriting echt vernuftig in elkaar zit op deze plaat. De productie is ook heel aangenaam. De grooves zijn lekker, ik ga deze plaat zeker vaker draaien.

Je hebt gelijk.

Niet helemaal. Ze blijken nog meer lekkere platen te hebben gemaakt. Ik heb destijds de verkeerde te geluisterd

Je hebt gelijk.

Maar ik ga hem dan nog wel een keertje beluisteren, stelletje zeurpieten

Woohoo!!! Het is gelukt!

Echt een goede beschrijving van dit hele sterke rockalbum. Daarnaast wil ik nog de hele fraaie wat sprookjesachtige sfeer noemen, die dit album uitademt.Voor mij is dit een soort rode draad door het album heen.

Beggars staat in mijn top 10 van 2009.

Ik heb de 5 bonustracks toegevoegd, die je kan downloaden als je de cd in je bezit hebt. Helter Skelter staat er ook bij: lekker hoor!
Mooi uitgevoerd digipak met fraai fotoboekje trouwens.

Jeetje, die remix van Circles is gewoon Radiohead geworden...

Typische Amerikaanse alt rock. Nergens echt slecht, maar o zo voorspelbaar en vol gemaakte emotie. Nee, dit is niet mijn ding...

Volgens mij verwar je deze plaat met Vheissu of een eerder verschenen plaat van Thrice. Deze beschrijving gaat naar mijn idee totaal niet op voor Beggars.

Ik heb naar de goede plaat geluisterd en vond hem weinig opwindend. Misschien omdat dit mijn genre niet helemaal is, misschien omdat deze plaat gewoon niet zo goed is als het gemiddeld laat zien.

Ik had het over typisch, voorspelbaar en gemaakt. Dat heeft niet per se met 'goed' te maken.

Weer een interessante plaat van deze compleet vrijgevochten band, die lekker doen wat ze zelf leuk vinden. Het resulteert in overwegend sterke songs, met als positieve uitschieter het hierboven reeds genoemde In Exile. De bonustracks, met daaronder een paar remixen, zijn ook de moeite waard.