Thrice - Beggars (2009)

Thrice, toch een bandje wat ik graag volg en dat is alleen maar meer geworden, nu ze zo aan het experimenteren geslagen zijn, wat begon met Vheissu en opbloeide met The Alchemy Index.
Het pakt niet altijd goed uit, maar de band neemt risico's en daar houd ik wel van.

Op de Alchemy Index 1 en 2 na, miste ik toch altijd wat. Wat dat album zo bijzonder maakte, is dat er knalharde nummers opstonden, vergezeld van experimenteel Radioheadachtig werk, met een bite.

Ik was dus wel weer benieuwd naar Beggars.
Het album start fel, met gelijk 2 van de beste nummers. Het knalt echter met nummer 3 gelijk in ballad . Niet erg, want ze hebben wel vaker bewezen dat ze dat aankunnen. Zo ook hier, mooi emotioneel nummer.
We gaan verder met het slechtste nummer van het album. Nouja gewoon wisselvallig. Weinig boeiend piano gepingel, met een toch wel vette riff en refrein. Nee dat pakt me niet zo.
Hierna word de koers gewoopn weer goed op gepakt, maar word het een tijde niet zo bijzonder meer als die eerste 3 nummers. Dit komt pas weer met Talking Through Glass en ook Beggars. Eerstgenoemde hakt er erg stevig in en is gewoon lekker, waarschhijnlijk het stevigste van het album. Beggars is 1 van de meest emotionele dingen die ik Thrice heb horen doen. Het begint wat ballad achtig, maar al snel met overslaande stem en dan vallen de gitaren in....hemels.

Waar de productie op Alchemy nog weleens vol was, mede door alle instrumenten en rare echo's op de zang, is het hier weer stripped down. Dit geldt ook voor de instrumentatie. Wat gitaar, piano, bas en 2 zangers, dan heb je het wel gehad. Geen zware echo, geen poespas. Persoonlijk vind ik dit wel fijn. Nog steeds een erg natuurlijke productie en nergens te hard of te zacht, mooi!


Kom ik weer terug bij het begin, want ik mis weer wat namelijk. Het Radiohead gehalte met een hardcore inslag is hier flink aanweig, met hier en daar een uitschieter. Was Alchemy index 1+2 misschien wat apart en experimenteel, is het hier misschien wat veilig. Ik kan niets zeggen over de instrumentbeheersing, zang, emotie en zelfs de productie is helemaal getroffen, maar als de band teveel vervalt in Radiohead geneuzel zonder echt experiment, mogen ze van mij OF meer gaan experimenteren OF juist wat harder uit de hoek komen.

Dit hangt er dan net tussenin en dan kom ik bij een gebruikelijke Thrice score. Ik draai nu The Illusion of safety, en hoewel niet echt experimenteel wel een erg pittige licht experimentele hardcore plaat. Die gaat nog het hoogst eindigen waarschijnlijk.

Weer een interessante plaat van deze compleet vrijgevochten band, die lekker doen wat ze zelf leuk vinden. Het resulteert in overwegend sterke songs, met als positieve uitschieter het hierboven reeds genoemde In Exile. De bonustracks, met daaronder een paar remixen, zijn ook de moeite waard.