Israel Nash Gripka - New York Town (2009)

Zijn naam is Israel Nash Gripka en hij heeft de potentie om de nieuwe ster te worden aan het americana firmament.

Volgens zijn eigen perspromo wordt zijn stem vergeleken met ’een roestige stoomtrein die komt aanrijden om iemand op te pikken of plat te rijden’. Zijn stem is inderdaad een van de aspecten die zijn muziek zeer aangenaam maakt. Maar om die dan met een roestige stoomtrein te vergelijken, en dan specifiek een roestige. Nou nee. Zijn stemgeluid heeft wel wat weg van een Bruce Springsteen ("Nebraska"), een Steve Fogerty of bij tijd en wijle een vrolijke Steve Earle.

Het album is geproduceerd door multi-instrumentalist Jimi Zhivago (ex Ollabelle) en dat is ook duidelijk te horen. Gripka neemt zelf de akoestische en elektrische gitaren, banjo en mondharmonica voor zijn rekening.

Shangri-La, heicro, indana, Willem B, hadiekerk, J.J. Wever, Tim krabt Bé, JoeD.Barrelman, dudehere, jeroenheinz, Klumpie en een ieder die ik vergeten ben; ga dit horen!

Maanden geleden was dit dé hype op de diverse altcountry sites. Het schijfje (is compleet zwart overigens; net een klein vinylplaatje) toen dan maar maar gekocht via CDbaby... en nu zijn we maanden en -tig luisterbeurten later, maar meneer Gripka weet me maar niet te raken. Het klinkt me te gekunsteld, te doorwrocht. Slecht is het allemaal niet, het is allemaal best goed uitgevoerd, maar wat men maanden geleden wilde doen geloven (dit is het 8ste wereldwonder!) is ferm overdreven. Geen onaardige plaat, maar de heer Gripka kan voorlopig niet op tegen singer songwriters als een Tim Easton of Slaid Cleaves (beiden sinds kort ook nieuwe, veel betere platen uit overigens). Ik vrees het een beetje voor Gripka. Dit debuut klinkt me zelf niet eens veelbelovend. Gripka lijkt me er eentje voor in het rijtje Ron Sexsmith, Josh Rouse, Ed Harcourt,... : iedere 2 jaar opnieuw dezelfde plaat uitbrengen... een Ryan Adams is hij dus allesbehalve. Nee, de americana liefhebbers doen er dan beter aan de nieuwe cd's van Slaid Cleaves (Everyting you love will be taken away) en Tim Easton (Porcupine) te kopen.

Ik zag dat ik persoonlijk genoemd wordt. Dat is een reden om eens extra aandacht aan dit plaatje te besteden.

De naam heb ik inderdaad vaker voorbij zien komen. De plaat is dan ook flink gepushed via de gebruikelijke informatiekanalen. Ik heb ook al enkele nummers gehoord die niet verkeerd klonken, maar ook wel een eigen smoel missen. Met het rijtje dat Roen noemt, Ron + Josh + Ed, heeft hij zeker een punt.

Maar ik zal nog eens wat meer naar deze artiest gaan luisteren.

besluister hem elke dag op mijn vakantie adres , in mijn mp 3 , en als ie voorbij komt , dan vallen de nummers echt op ! en op die mp 3 zitten toch niet de kleintjes op cd gebied de laatste tijd.

alleen die naam van die gast , kom niet verder dan de eerste naam ,zal wel door de ouzo komen

Ik zie nu pas dat mij naam hier is genoemd Snel even op den youtube wat opgezocht van de beste man en klinkt lekker. Snel maar eens kijken of ik de hele schijf ergens vandaan kan toveren!

Laatst live gezien en wat zijn deze gasten ongelooflijk goed zeg. Deed mij allemaal erg denken aan Ryan Adams.

Dit album is wat traditioneler dan zijn tweede. Soberder spel met een meer akoestische nadruk. Het album begint erg veelbelovend, al wordt het tegen het einde toe iets minder bijzonder. Gripka zakt echter nergens door de ondergrens heen. Veelbelovend debuut, en inmiddels heeft hij met de opvolger en de liveplaat ook de volgende stap in zijn carrière succesvol gezet.

Dit is zo'n plaat waar je je hele leven naar kan zoeken, maar nooit zal vinden.
Ik koester deze dan ook. Wat deze plaat (voor mij) op emotioneel vlak doet, kunnen weinig andere platen in mijn collectie aan meten.

De ervaring zal voor ieder anders zijn. Voor mij is deze plaat erg intens en gaat tot op het bot. Zodra 'Evening' begint is het een soort van tunnel waar je word gezogen, tijd en ruimte lijken stil te staan en alles om je heen is even niet belangrijk meer.

Op een bergpuntje, tussen de flarden mist. Daar sta ik dan, naarmate dit album vordert krijg ik verschillende aanzichten van mijzelf te zien. Dit album laat me nadenken. Nadenken over de dingen die ik heb besloten, heb gedaan en dingen die niet meer zijn. Maar ook hoe het misschien zal zijn, wat de toekomst gaat brengen.
Dit album maakt me dan ook vaak erg verdrietig, mede omdat Gripka vaak de juiste toon weet te raken die zo perfect klinkt dat het bijna onmogelijk is om hier niet voor te vallen.

Ik kan mij ook wel indentificeren met de teksten, al moet je dat niet te letterlijk zien want de teksten zijn toch redelijk plaatsgebonden, al kunnen die in een andere context op ieder van toepassing zijn. Het moment dat je een geliefde voor het laatst kust, wetende dat je dat nooit meer zal doen omdat de liefde over is. Maar ook simpelere zaken.

De plaat is nog niet eens de beste in zijn genre, en soms zelfs wat poppy. Maar de emotie die er in zit maakt dit tot een fenomenale plaat, althans dat vind ik. Kant A is fenomenaal maar 'Confess' vind ik een zwak nummer, ookal doet het tekstueel wel wat leuks..
Daarnaast is niet ieder nummer even bijzonder. Ik hoop niet dat ik de plaat met 4 sterren dan te kort doe.

Het is in ieder geval een plaat die ik nooit meer kwijt wil, maar ook niet te vaak wil horen. Eentje om te koesteren.

Heerlijke plaat heeft meneer Gripka hier gemaakt, erg rustgevend vind ik het altijd. Moet ook het andere werk van hem maar eens gaan ontdekken

Wat Stijn al zei: begin is zeer sterk, maar einde kakt een beetje in. Prima debuut maar zijn latere albums zijn beter.

Ik heb juist en net tegenovergestelde. Hetzelfde voor zijn concerten, de eerste paar keer in ottersum waren geweldig. In bitterzoet was het al minder, dus gister in Amsterdam Noord maar voorbij laten gaan. Weet niet of ik iets gemist heb