Prince - Graffiti Bridge (1990)

Een moeilijk geval deze cd: zeer goede nummers, en zeer tegenvallende. De bijbehorende film was niet om aan te zien zo slecht.

Film nooit gezien vond Purple Rain qua film ook geen hoogstandje.
Leuke nummers met slechte nummers in 1 cd, optimaal Prince.

Ik zag er toen het verval van Prince in aangekondigd.

Minst leuke cd van Prince met wel 2 leuke hits, Thieves In The Temple en New Power Generation!

Wisselvallig album inderdaad!

Met 6 toppers: Can't Stop This Feeling I Got (terug naar halverwege de jaren 80) , The Question Of U, Thieves In The Temple, Melody Cool, Graffiti Bridge en New Power Generation!

3*

sommige nummers waren al een jaar of 4/5 eerder opgenomen als demo. Can't stop..., we can funk en joy in repetition. Die demo versies zijn trouwens mooier dan hierop! maar dat vind ik bij veel van prince' nummers.

Dat vind ik ook. Het leek telkens wel of Prince dit soort nummer een beetje oppoetste voor het grotere publiek. Hierdoor werden de ruwe randjes weggeslepen. Best jammer eigenlijk......

Idd middelmatig,
maar "Release it" kan ik niet vaak genoeg horen.
Op en top funk met onze eigen Candy.

Dat heb ik nou heel erg met Can't Stop This Feeling I Got!

En toen was daar de film Graffiti Bridge. Het moest een opvolger van het succes van Purple Rain worden. Helaas: die film blonk al niet uit in perfectie maar kon nog gezien worden als 1 lange videoclip bij een waanzinnig sterk album van een artiest die op het punt stond een wereldster te worden.
Een wereldster was Prince ten tijde van deze film al en dat hij net als vele andere muzikanten beter maar niet kon acteren durfde niemand hem blijkbaar wijs te maken.
Men neme Purple Rain en we doen dat nog eens dunnetjes over en we leveren zo een gedrocht af. Gelukkig verscheen ook bij deze film een begeleidend album. Waar Purple Rain geheel op conto van Prince en zijn Revolution geschreven kon worden en waar de andere artiesten met geheel eigen albums op de proppen kwamen daar mochten die andere artiesten uit deze film ook hun bijdrage leveren op dit album. Een aantal nummers bleken geen grote verrassing te zijn voor de trouwe fans, want nummers als Can't Stop This Feeling I Got, We Can Funk en Joy in Repetition circuleerden al lange tijd op diverse bootlegs in demo-versies, versies die in mijn oren vaak beter klonken dan deze nieuwere varianten. Ook het nummer The Question of U was al bekend bij de concertgangers die dit nummer ten tijde van de Nude-tour al live konden horen en wat telkens weer een hoogtepunt van deze show bleek te zijn.
Goed, Graffiti Bridge dus. Een wat minder populair album onder de fans en ook de critici waren gematigd enthousiast. Toch staan er wel degelijk leuke dingen tussen zoals Can't Stop This Feeling I Got. Iets opgeleukt t.o.v. de demo-versie maar desalnietemin een fijn swingend pop-nummer en tevens één van de sterkere nummers van de cd. Vol tempowisselingen, oerkreten en gitaarsolo's: een beproefd recept inmiddels maar als het zo sterk wordt gedaan als hier heb ik er vrede mee.
New Power Generation werd de tweede single van het album. Ook dit is een swingend nummer waarop Rosie Gaines te horen is en waar Morris Day van The Time te horen is op drums.
Release It is een nummer van The Time, zoals alle Time-nummers is het absoluut een Prince-song. Dat Prince wat goed te maken had met Candy Dulfer is hier te horen want ze mag een riedel meeblazen. Er zijn sterkere nummers van The Time: dit is allemaal wat rommelig en zou een party-nummer moeten zijn ware het niet dat dat feestje maar niet echt van de grond wil komen op deze manier.
Toen ik The Question Of U voor het eerst in deze versie hoorde moest ik even slikken. Ik was door en door bekend met diverse live-opnames van de Nude-tour en daar vond ik het een geweldig nummer. Hier bleek het wat opgepoetst en was het wat gelikter mede door de productie. Na veel beluisteringen zakte mijn weerstand naar de achtergrond en ben ik dit gaan beschouwen als een favorietje van dit album, gelikt of niet.
Elephants & Flowers ligt een beetje in de lijn van Vicki Waiting (van het Batman-album). Een aardig wat niemandallerig popnummer dat niet echt weet te beklijven.
Ene Tevin Campbell werd gelanceerd in deze film en zou een belofte voor de toekomst moeten zijn. Hier mocht hij zijn kunstje doen op Round & Round, een vlees noch vis nummer die niet echt richting heeft.
George Clinton staat in hoog aanzien bij de purperen man uit Minneapolis en hier mag hij in een opgepoetste versie van We Can Funk opdraven. Of het door toedoen van Clinton komt dat dit een van de sterkere nummers is weet ik niet, wel dat het nog steeds enorm funkt. Zo hoort een funk-feestje dus wel te klinken in mijn oren.
Joy In Repetition was dus ook al zo'n bekend nummer. Helaas lag de geluidsband van het Lovesexy album in de buurt, want die werd gebruikt bij het intro van dit nummer. Zonde! Gelukkig komt het nummer snel op gang zoals het hoort en toont volop zijn pracht. Dayna Kurtz heeft er later een schitterende cover-versie van gemaakt en ook daaruit blijkt dat dit een juweeltje is. Duidelijk niet één van zijn klassiekers in de boeken, maar zo stiekem is het het dat toch zeker wel.
The Time mag weer opdraven op Love Machine. Ene Elisa doet ook een duit in het zakje. Droge, funky gitaar-licks, gescratch en wat flauwe raps weten het tot een middelmatig nummer uit te bouwen.
Tick, Tick, Bang is ook een en al gescratch en stelt ook niet al te veel voor. Een leuk vullertje en zeker niet meer.
Shake! vind ik dan weer wel een lekker nummer van The Time. Het nummer an sich stelt geen ene moer voor maar het is wel pakkend en klinkt alleraardigst. Een hoogtepunt? Nee, dat nu niet bepaald.
De eerste single die dit album vooruit ging was Thieves In The Temple. Het werd nog een redelijke hit maar is zeker niet zijn sterkste. Wel behoort het tot de sterkere nummers op dit album en vind ik het tot op de dag van vandaag nog best genietbaar. De langere versie hiervan bevalt me overigens beter.
The Time is weer present op The Latest Fashion. Hier beginnen de Morris-trucjes me een beetje te veel de keel uit te hangen. We kennen ze nu wel en ze worden wat vervelend. Het nummer zelf stelt ook niet al te veel voor. Candy mag weer meeblazen en Prince rapt er flink op los. Dat rappen is een tijd erg in trek geweest bij hem en van mij mag hij dat achterwege laten.
Melody Cool is de sterkste bijdrage van een andere artiest op dit album. Die andere artiest in kwestie is Mavis Staples. Heerlijk om die rokerige stem te horen. Het nummer is lekker alleen vind ik het niet echt mooi gebracht (en bezwaar dat ik ook bij het Batman-album heb). Willen we Mavis in volle glorie horen dan raad ik haar album van dit jaar zeker aan: wat een dijk van een stem!
Still Would Stand All Time zou de Purple Rain van Graffiti Bridge kunnen zijn. Een episch nummer wat een beetje tranentrekkend zou moeten zijn. Ik geef toe een enorm zwak te hebben voor dit nummer ook al is het mierzoet, mede door de orkest-arrangementen van Clare Fischer. Ten tijde van de Lovesexy-tour was dit nummer al in de maak. Het is te horen op misschien wel de beste bootleg ooit: Small Club in Den Haag. Daar ligt het gospel-gehalte van het nummer misschien nog wel wat hoger en klinkt het heel wat minder zoet dan hier.
Het Disney-achtige titelnummer Graffiti Bridge laat de sterren van dit album nog een keer opdraven in een gezamenlijk nummer. Handjes omhoog en aanstekers in de lucht en laat de aftiteling maar beginnen. Eind goed al goed.
En zoals in alle films gaat het beeld dan op zwart en gaat de aftiteling nog even door. In dat geval haal je New Power Generation nog even naar voren en zet je er op de hoes pt. II achter. O ja, ene Tony mag rappen............ en 'New Power Generation has just taken control'. Wat dat inhield zouden we gaan horen op het album dat hierna zou komen.

Ik vind dit ook een erg middelmatig plaatje van een zeer goede artiest.

Daarom : 2.5 en niet meer, helaas.

mwa. ik kom aan 3 sterren. net een voldoende . . . .

Heel lekkere, heel veel mindere nummers...
Ik geef het echt meer sterren dan iedereen hier!
Release It, Joy in Repetition,Tick Tick Bang, Shake, We Can Funk.... Zijn toch gewoon heerlijke nummers!

Buitengewoon saai album. Prince lijkt er gewoon geen zin in te hebben. Tenminste, zo komt dit album op mij over. Erg jammer van zo'n muzikaal sterke artiest.

1,5 ster.

middelmatige cd van prinve die ons zo verwende met 1999, purple rain en parade , dit was een stap minder

Op deze zeer wisselvallige en middelmatige Prince, mis ik nog steeds een bijproduct van de CD-single "New Power Generation'' : het zeer funky: Loveleft, Loveright. De bijdrages van the Time waren volledig misplaatst. De 4 Time-songs eraf en Loveleft,Loveright erbij had een totaal andere en veel evenwichtere CD opgeleverd. Helaas

Middelmatig album,al moet ik zeggen dat de ballads er hier uitspringen.The Question Of U en met name Joy In Repetition zijn wonderschoon,Voor de rest is het maar zo zo .De nummers zijn erg druk en opgevuld met een hoop geleuter.Leuk dat hij Mavis Staples even in de etalage zet,maar ook zij kan niet veel met dat middelmatige materiaal.The Time hebben ook weleens beter materiaal tot hun beschikking gehad .Echt slecht is het niet,maar als hij iets selectiever te werk was gegaan had dit niet zo'n zwalkende plaat geworden.

Twinpeaks schrijft het goed.

Question of u, Joy in repetition zijn echt toppers. Heb zelf Thieves in the temple ook altijd erg goed gevonden, maar dan wel de lange versie, die weer niet op dit album staat.

Verder aangevuld met wel aardige nummers, maar voor Prince standaarden wat minder.

Tick Tick Bang is wel een leuke toevoeging op het album, omdat het nummer al zeker 10 jaar oud is voor het eindelijk eens op een plaat verscheen!

Het voordeel van CD's tegenover LP's is dat er veel op kan, tot 78 minuten. Het nadeel echter is dat op langdurende CD's vaak enkele zwakke nummers tussen gemoffeld worden.
Dit is het geval met Prince & the New Power Generation - O(+> (1992) en ook deze Graffiti Bridge. Er staan wel een aantal sterke nummers zoals New Power Generation, We Can Funk, de hit Thieves in the Temple en de titelsong maar daartussen ook matige tot nietszeggende nummers zoals Release It, Love Machine en Shake!. Laat de mindere nummers toch weg en beperk je tot de lengte van een LP, dan had het album beter weggeluisterd (nu moet je de skiptoets bedienen).

Deze kwam gewoon als dubbelalbum uit. Het tijdperk van de CD's was nog niet geheel aangebroken.

Vanaf hier ging de prestatiecurve van onze vriend omlaag, helaas. Ik koop nog steeds trouw (bijna) al zijn nieuwe albums, maar de kwaliteit uit de periode 1984-1989 kan hij nog maar zelden evenaren.

Apart, ook ik vind dit de slechtste cd die Prince gemaakt heeft maar dat komt, ter verdediging , toch ook door de bijdragen van derden. En wat ook raar is, is dat deze cd aan de ene kant prut is maar tegelijkertijd twee van zijn mooiste nummers voortbrengt. Wat mij betreft dan: Question of U en Joy in Repetition. Prachtig en in mijn Prince song top 20

Thieves in the Temple vind ik ook nog een mooi nummer. Verder is het inderdaad matig. Ik maak er een 2,5 van . . . .

simpel gezegd zou dit als een compleet Prince album gewoon een geslaagder project geweest zijn.. net als met Purple Rain; side projecten een eigen album.

Als eerder genoemd, joy in repetition, en the question of u behoren ook voor mij tot de meesterwerken van de man. En de lange versie van thieves in the temple had hier zeker niet misstaan, want die is heerlijk!

We can funk, tick tick bang en elephants & flowers zijn ook zeker meer dan ok, enige echte zwaktebod vind ik de titeltrack.

De bijdrage van the Time zijn nog goed te versmaden, zoals release it, maar een draak van Tevin Campell.. echt...... teveel, en een absoluut skipmoment.

Komen we weer terecht bij het probeem wat bij Prince bekend is, teveel willen in 1 keer... gemiste kans.. GB had zoveel sterker kunnen zijn....

'Can't Stop This Feeling I Got' , The Question of U' en 'Thieves in the Temple' zijn in mijn ogen de beter nummers op dit album. De rest is één al skip.

Vergeten hier een berichtje te plaatsen. Geen beste worp. Prince was hier best creatief, maar alle poespas maakt de muziek vaak veel te druk en te vol.

Allerlei bijdragen van anderen doen het album niet veel goeds, en zodoende staat er maar een klein handjevol sterke nummers op.

Voor mij één van 's mans minst goede platen. Zoutloos, op enkele ballads na, en saai. Maar niet getreurd, de man heeft genoeg geniale songs op ons losgelaten dat we hem de paar stinkplaten met plezier vergeven.

Middelmatig album van Prince, dat zoals velen al voor me zeiden teveel leunt op twee gedachten (soundtrackalbum of regulier album) waardoor het niveau wisselend is. Dit komt met name door de nummers van 'anderen' en het feit dat de speelduur te lang is.
De beschrijving van aERodynamIC over dit album ligt zeer dicht tegen mijn ervaring aan.

Dit s zo'n beetje het niveau wat ik van een Prince plaat verwacht. Soms is een album beter, zoals Lovesexy, en dan ben ik blij verrast. Elk album bezit wel nummers die ik goed vind, maar slechts één album bevat nummers die ik allemaal goed vind. Lovesexy dus.

Zou een goed Prince album zijn geweest zonder al die bijdragen van andere artiesten, die leiden maar af en maken het een wat rommelig geheel. De Prince nummers zijn een verbetering t.o.v. Batman en klinken soms erg geïnspireerd.