Natalie Imbruglia - White Lilies Island (2001)

"Wrong Impression" - da's dus een perfecte popsong.

hoe kan het dat deze album zo geflopt is? Ik vind het zeer zeker de moeite waard en er zitten weer een paar pareltjes bij! wrong impression/sunlight

Natalia Imbruglia is ook erg onbekend onder het grote publiek. Heel raar, want ze heeft erg leuke muziek gemaak tot nu toe.

het zijn toch allemaal wel dezelfde soort liedjes. er zit weinig variatie in. toch luistert het lekker.

onbekend onder het grote publiek? hoe kom je daar bij?

ze is alleen bekend van het liedje Torn. Omdat ik een grote fan van haar ben ken ik natuurlijk ook haar andere clips, maar die zijn zo weinig op TV gedraaid. Dus ik denk niet dat ze HEEL ERG bekend is...

Eén van mijn lievelingscd's. Alle nummers zijn top, geen vulmateriaal. Hoogtepunt is waarschijnlijk Goodbye. Klasse!

Ik vond de videoclip leuker...

Deze tweede cd van Nat is jammer genoeg geflopt! Prachtige, subtiele nummers staan er op deze cd!
Alleen al om Wrong impression zou je dit album moeten hebben. Sfeervolle muziek om over na te denken, die toch goed in het gehoor ligt.
That Day en Wrong impression zijn de grote favorieten!

Leuke cd van Nathalie Imbruglia!, je kan wel zien dat ze wat gegroeid is qua muziek, het klinkt allemaal een stuk volwassener dan haar debuutalbum "Left Of The Middle" Lievelingsnummers zijn "That Day, Satellite & Sunlight (Vooral Sunlight met de scherpe gitaarstukken, heel erg gaaf!) Voor de rest is het ook wel oké, maar niet echt opvallend

*3,0

Na 3/4 jaar wachten kwam ineens een nieuwe plaat van Natalie Imbruglia, die daarvoor toch wel erg veel van andere tijdgenoten leende qua materiaal voor haar album. White Lilies Island voelt verassend origineel aan, maar is helaas niet zo perfect geworden als ze had gewenst. Het rommelige "That Day" mist het vermogen om de luisteraar te vangen. Ook het tweede nummer mist het gedeelte waarop het echt interessant wordt, alhoewel aan beide nummers duidelijk veel aandacht is besteed.

Helaas is vreemd genoeg de minst intelligente track van dit album een standout track namelijk "Satellite" . Deze is verrassend luchtig in vergelijking met zowel haar gehele debuutalbum als alle andere nummers op deze CD. "Do you love" is deprimerend en ergens verdrietig en geeft goed de verdere sfeer aan van dit album. Met kop en schouders erboven uitstekend is er "Wrong Impression". Een intelligent geschreven en goed klinkende single die zich onderscheid van alle andere nummers, omdat deze het meest commercieel gericht is.

Vanaf het moment dat track 5 is afgelopen komt het album in een sleur terecht waarbij alles hetzelfde klinkt. Niet per se heel negatief - Het zijn stuk voor stuk mooie nummers met goede teksten en vooral "Butterflies" is intens goed geschreven. Verrassend is ook de afsluiter "Come September" die erg goed klinkt. Ze blenden gewoon goed (misschien iets te goed om het nog commercieel bruikbaar te maken)

Moeilijkere momenten van deze CD worden gevormd door het saaie geluid van "Hurricane" en het niet zo zuivere geluid van "Goodbye".

Het mooiste moment van deze CD is de onverwachte bridge van "Talk in Tongues" (Flowers in the bin/Close this hole I'm in/Everything was one/Nothing gets undone)

Niet het meesterwerk dat Imbruglia had geplant, maar toch zeker wel het luisteren waard.

Geen onaardige opvolger voor Left of the middle. Jammer dat haar carrière na haar debuut toch al zo goed als voorbij was. Dit album werd, net als alle albums die zouden volgen, geen succes. Het enige probleem met deze plaat is dat het grotendeels te veel teert op de jaren ’90 sound. Het experimentele randje, de “stoere” rock-pop sound: het ligt allemaal in het verlengde van haar debuut. Het was alleen naïef van haar platenlabel en haarzelf om te denken dat dit anno 2001 nog zou aanslaan. Los van de verkoopcijfers, die uiteraard geen graadmeter vormen voor het album, staan er best nogal wat liedjes hierop die de moeite waard zijn. Nummers die alleen niet de potentie hadden om uit te groeien tot hits.

Pluspunt is de variatie die er te vinden is. Beauty on the fire en Do you love? kennen bijvoorbeeld een wat duistere productie, de klanken zijn nogal mysterieus voor een doorsnee pop nummer. Die wordt dan bijvoorbeeld weer afgewisseld met een frisse, luchtige productie als Satellite. Sunlight, een soort mix van electropop en rock, is vanwege de fusie van genres ook een mooie aanwinst voor het album. Datzelfde mag gezegd worden van het semi-akoestische Talk in tongues, dat zelfs een klein vleugje folklore bevat. Minpunt is dat niet alles even mooi uitgevoerd is; dat had beter gekund. That day is op zich geen verkeerd nummer, ware het niet dat de basis nogal chaotisch klinkt. Come September heeft ook genoeg potentie, maar ze had het liedje beter klein kunnen houden. Wanneer het (refrein) namelijk bombastischer wordt, verliest het zijn charme; dat is gewoon erg jammer. Goodbye is, net zoals mijn voorganger ook al opmerkte, niet zo zuiver. Vooral wanneer haar stem de hoogte in gaat, is het niet zo fijn om ernaar te luisteren. Het meest eigentijdse nummer dat te horen is op dit album is toch wel de tweede single, het aanstekelijke Wrong impression. Als dit nummer al niet uitgroeide tot de gewenste hit, dan had geen enkel ander nummer op White lilies island dat, naar mijn mening, wél kunnen doen.

Over de gehele linie is dit een album die niet onderdoet voor zijn voorganger. Het grote struikelblok is wellicht dat het niet die ene essentiële hit bevat, die haar vorige album wel heeft. Een ruime voldoende.

Goodbye is een hoogtepunt, zonder twijfel. Klassevrouw, hier moet je niet aan twijfelen!

Onbegrijpelijk dat dit album onder de radar bleef, voor mij het beste album van Natalie. Wrong impression is nog altijd zo goed. Perfecte pop song, maar alle nummers op dit album zijn zalig. Echt een top album.