Natalie Imbruglia - White Lilies Island (2001)

Geen onaardige opvolger voor Left of the middle. Jammer dat haar carrière na haar debuut toch al zo goed als voorbij was. Dit album werd, net als alle albums die zouden volgen, geen succes. Het enige probleem met deze plaat is dat het grotendeels te veel teert op de jaren ’90 sound. Het experimentele randje, de “stoere” rock-pop sound: het ligt allemaal in het verlengde van haar debuut. Het was alleen naïef van haar platenlabel en haarzelf om te denken dat dit anno 2001 nog zou aanslaan. Los van de verkoopcijfers, die uiteraard geen graadmeter vormen voor het album, staan er best nogal wat liedjes hierop die de moeite waard zijn. Nummers die alleen niet de potentie hadden om uit te groeien tot hits.

Pluspunt is de variatie die er te vinden is. Beauty on the fire en Do you love? kennen bijvoorbeeld een wat duistere productie, de klanken zijn nogal mysterieus voor een doorsnee pop nummer. Die wordt dan bijvoorbeeld weer afgewisseld met een frisse, luchtige productie als Satellite. Sunlight, een soort mix van electropop en rock, is vanwege de fusie van genres ook een mooie aanwinst voor het album. Datzelfde mag gezegd worden van het semi-akoestische Talk in tongues, dat zelfs een klein vleugje folklore bevat. Minpunt is dat niet alles even mooi uitgevoerd is; dat had beter gekund. That day is op zich geen verkeerd nummer, ware het niet dat de basis nogal chaotisch klinkt. Come September heeft ook genoeg potentie, maar ze had het liedje beter klein kunnen houden. Wanneer het (refrein) namelijk bombastischer wordt, verliest het zijn charme; dat is gewoon erg jammer. Goodbye is, net zoals mijn voorganger ook al opmerkte, niet zo zuiver. Vooral wanneer haar stem de hoogte in gaat, is het niet zo fijn om ernaar te luisteren. Het meest eigentijdse nummer dat te horen is op dit album is toch wel de tweede single, het aanstekelijke Wrong impression. Als dit nummer al niet uitgroeide tot de gewenste hit, dan had geen enkel ander nummer op White lilies island dat, naar mijn mening, wél kunnen doen.

Over de gehele linie is dit een album die niet onderdoet voor zijn voorganger. Het grote struikelblok is wellicht dat het niet die ene essentiële hit bevat, die haar vorige album wel heeft. Een ruime voldoende.