Ween - The Mollusk (1997)

Beetje dromerige plaat van Ween. Als album wel sterker dan Chocolate and Cheese, maar desalniettemin wel wat saaier.

Ik ging deze nog aanschaffen alleen al om die hoes!

Die is echt prachtig!

Ik hou van zee en vissen enazo.

Ja en Ween ken ik eigenlijk niet.

Wow. Sterker dan Chocolate and Cheese? Dan moet deze dus wel heeeel sterk wezen. Maar eh, wat voor soort muziek spelen ze hier dan? Ik kan me de combinatie Ween en dromerig nauwelijks voorstellen.

Het eerste liedje is heel erg jolig, maar verder klinken veel nummers wat zweverig, zoals ik ook Baby Bitch van Chocolate and Cheese iets vind hebben. Dit album is wat evenwichter, maar ik heb er al in geen jaren meer naar geluisterd. Komt ook doordat ik het alleen op een bandje heb staan. Ik draai dan toch liever Chocolate and Cheese vanwege de uitschieters.

ik ga hem morgen ergens zoeken, dan op een cassetje zetten en aan de zee gaan lopen , lijkt mij de perfecte soundtrack

nie gevonden, zal bestellen worden dan eh

vandaag of morgen verwacht ik hem!

heb hem al een paar weken, al veel gedraaid, mooi, maar somige nummers mochten iets meer dat "zee"-gevoel gehad hebben, het merendeel van de nummers waant zich wel in de onderwaterwereld,

het eerste nummer is denk ik gezongen door zo een zeldzame blauwe kreeft, en garnaaltjes die de achtergrondvocalen doen op een een uiterst prachtige koraalriff vol met blinkende sterretjes,

wondermooi!

Ik was niet zo kapot van deze plaat, mutilated lips vind ik wel een zeer mooie en dromerige song.
En ja, wel een prachtige hoes overigens.

mooie plaat vind ik, wordt beter naarmate meer te beluisteren,

ge moet de sfeer van de zee opsnuiven van deze plaat, das gezond, veel jodium!

Meesterwerk van 1 van de beste bands van mijn tijd!

Tweede nummer van deze plaat kon zo uit een oester van de zeebodem afkomstig zijn. Wat een pareltje! Geweldige plaat van een in Nederland zwaar ondergewaardeerde band... Het concert van 15 mei in Paradiso was ook alweer geniaal... Ondanks het feit dat een van de broers z'n been in het gips had en het hele concert zittend moest doorbrengen een zwaar energieke set van bijna drie uur afdraaien... Respect!

Weer een geslaagd Ween-avontuur met mooie, toegankelijke momenten en natuurlijk de bekende grappenmakerij.

Ween klinkt volwassener dan ooit en The Mollusk zelfs behoorlijk Europees, zoals in het theatrale (en prachtige) Buckingham Green en het Ierse whiskeylied The Blarney Stone.

Hun meesterlijke gevoel voor melodie straalt af van de meer ingetogen stukken zoals It’s Gonna Be Alright (een pareltje), She Wanted To Leave, Mutilated Lips en de titelsong zelf.

Natuurlijk valt er ook weer genoeg te lachen. I’m Dancing In The Show Tonight zet meteen de toon, en het dreunende I’ll Be Your Johnny On The Spot en Waving My Dick In The Wind doen ook een duit in het zakkie.

Destijds vond ik Chocolate And Cheese beter/lekkerder, en dan weet ik nou zo net nog niet.

Ook serieus aan het groeien in mijn oren deze The Mollusk

Muzikaal experimenteler dan Chocolate and cheese die heilig is verklaard bij mij maar de songs zitten hier verborgen onder een soort mysterieuze onderwaterproductie, zo voel ik het tenminste aan

na een 7tal luistersessies klinkt deze alleen maar beter en beter en nieuwe favorieten als Mutilated Lips beginnen zich nu pas te tonen. Duidelijk een groeiplaatje alhoewel de titelsong, It's Gonna Be (Alright) en Ocean Man onmiddellijk appreciatie kregen.

4* met serieuze optie op meer

Mutilated Lips

Geniaal meesterwerk.

Eindelijk origineel binnen. Nu nog GodWeenSatan en 12 Golden Country Greats

Dit album, The Mollusk was enige tijd geleden mijn eerste bewuste kennismaking met Ween, een excentriek gezelschap uit Pennsylvania, een staat in het noordoosten van de Verenigde Staten. Bewust, zeg ik, want natuurlijk zal ik, buiten mijn eigen besef om, al wel ‘ns wat gehoord hebben van de band. En de naam Ween zei me natuurlijk ook wel iets, voornamelijk dankzij South Park, waarover later meer.

De albumhoes weet meteen te intrigeren: we zien, op een duistere achtergrond, enkele vreeswekkend uitziende schepselen der zeven wereldzeeën. Ondanks hun uitwendige verschillen, zijn ze toch allemaal verweven tot één indrukwekkende hybride. De hoes vormt op dat vlak voor mij ook een opvallende metafoor voor de muzikale content. Vanuit muzikaal standpunt is dit namelijk een behoorlijk eclectisch boeltje, maar op één of andere manier is de band er toch in geslaagd een min of meer coherent geheel te smeden. Er zitten heel wat afgeschaafde, prikkelende hoekjes aan, dat is waar, maar dat maakt de plaat des te opvallender.

Het album opent met een schijnbaar luchtig kinderwijsje, compleet met gekke stemmen. Daarna volgt de titelsong; misschien niet de meest indrukwekkende song, wel gewoon een klein, frivool liedje. Polka Dot Tail heeft vervolgens weer wat meer weg van een kinderliedje, maar dan wel met een stevig hallucinogene inslag. De verteller vraagt aan al wie luisteren wil of die reeds met een aantal fenomenen, zoals een walvis met gestippelde staart of een man met acht vingers aan elke hand, in aanraking is gekomen. Het lijkt me vooral een beschrijving van de hallucinaties van een al dan niet geslaagde drugtrip.

De band weet met enige regelmaat ook grappig uit de hoek te komen, waarvan I’ll Be Your Jonny on the Spot en Waving My Dick in the Wind wellicht de duidelijkste voorbeelden zijn. Dat eerste nummer wordt bovendien opgesmukt met een bijzonder lekkere wah-wahsolo. Ook The Blarney Stone, dat de draak lijkt te steken met Ierse volks- en drinkliederen, ontlokt meer dan één glimlach aan mijn tronie. Het piratenwijsje kent een stomdronken sfeertje, met ruige teksten en dito vocalen.

Verder blijf ik de indruk hebben dat de consumptie van psychedelische drugs een significante invloed had op dit album (als ik de commentaren van Dean Ween tijdens de 20ste verjaardag van het album mag geloven). Mutilated Lips klinkt bijvoorbeeld behoorlijk psychedelisch en bevreemdend, zowel qua sound (o.a. dankzij het gebruik van de Moog-synthesizer) als tekst. Ook op The Golden Eel is het duidelijk dat er bepaalde invloeden werkten, al klinkt dit nummer wat logger, apathisch en lethargisch. ”I Cannot reveal the words of the golden eel”, klinkt het in het refrein. Dit zou kunnen betekenen dat er geen zinnigheden kunnen worden gespuid te wijten aan de drugsroes, maar evengoed dat de boodschap van die gladjanus strikt geheim is. Nu neig ik eerlijk gezegd wel naar optie 1, hoor.

Dat de heren ook enige sérieux aan de dag kunnen leggen, wordt nog het best bewezen met It’s Gonna Be (Alright), dat qua geluid wat mistroostig klinkt. Het liedje zou dan ook geïnspireerd zijn door de recente relatiebreuk van één van de bandleden destijds. Cold Blows the Wind voelt dan weer aan als een soort middeleeuwse ballade, en enig opzoekwerk heeft me geleerd dat het gaat om de herwerking van een Engels volksliedje uit 17de eeuw. Akkoord, net na de Middeleeuwen, dus. Maar toch. Ook de afsluiter heeft een Britse folk-inslag, een traag triest liedje. De tekst is erg interessant, maar toch is hier ook de nodige ironie aanwezig.

Ocean Man klinkt zonnig en zomers. Het verbaast me dan ook niet dat dit liedje gebruikt werd in The SpongeBob SquarePants Movie, u weet wel, over die gekke spons uit Bikini Bottom. Dit album lijkt sowieso nogal veel nautische verwijzingen te bevatten (zie ook de albumtitel en -hoes). Pink Eye – On My Leg is een gemoedelijk instrumentaaltje. Het weet op typische Ween-wijze de aandacht te trekken, met een tikje bevreemdende geluidseffecten, een blaffende hond en enkele oprispingen die ooit de ambitie hadden een boertje te worden. Buckingham Green krijgt uiteraard ook nog een vermelding, want ook dit is een erg tof nummer. Het lijkt nog het meest op een lieflijk LSD-sprookje dat halverwege ontspoort in muzikaal geweld.

De alinea’s hierboven beschrijven het eigenlijk al, maar ik zal het hier nog eens extra onderstrepen: The Mollusk van Ween is een vrij diverse, excentrieke plaat met spitsvondige, soms dubbelzinnige en vaak hilarische teksten. Muzikaal is het een waar kleurenpalet. Ween slaagt erin om niet al te serieus over te komen, maar stiekem wel steengoede liedjes te schrijven én te brengen.

4 sterren

PS: De South Park-connectie had u nog tegoed: bij de grappiger nummers moet ik namelijk regelmatig aan South Park denken. Ik ken de naam van de band ook grotendeels dankzij de Amerikaanse satirische comedyreeks, want in seizoen 2 was Ween één van de bands die op Chef Aid speelden. Maar dat buiten beschouwing gelaten, vind ik Ween erg South Park klinken. Het South Park van de eerste seizoenen welteverstaan, toen het nog een heerlijk grove, zichzelf totaal niet serieus nemende serie over de krankzinnige avonturen van 4 jongens uit een onooglijk gat in Colorado was.

Je review heeft me benieuwd gemaakt, AOVV. Ik ga het album beluisteren!

Next up: kaas en chocola, AOVV en Johnny Marr! (en de rest)

Baby Bitch

Deze commentaren maken me spontaan gelukkig

Waving My Dick in the Wind

I'll Be Your zaafie on the Spot

hij is lekker he, Jonny?

Land= Kennis
Water= Gevoelens
Zee = land bedekt door water
Hoofdpersoon = Jongeman
Verteller = Oude man/Ocean Man
----------------------------------------------------------
"I'm Dancing in the Show Tonight"
Het album begint met een kinderlijke intro, een eigen speelse versie van “Are my Ears on Straight?” door Gayla Peevey. Dit is niet alleen een typische manier als Ween zijnde om de luisteraar voor te bereiden op “de show/het album” dat gaat beginnen, het is ook een knipoog naar het begin van het psychedelische avontuur, zowel van de personages (de jongen/hoofdpersoon en de oudere man/verteller), als de mogelijke luisteraars van het album.

"The Mollusk"
De title track van het album dat onmiddellijk de psychedelische toon zet en de thema’s van het leven in, op en naast het water ontdekt.

Het verhaal begint met een jongeman die wordt benaderd door de verteller van het album. De jongeman vindt een weekdier, specifieker nog: een zeeschelp. De verteller vraagt aan de jongen of hij het geluid van de oceaan kan horen, iets wat vaak verteld wordt aan kinderen die een schelp vinden op het strand. Daarnaast vraagt de verteller aan de jongeman of de schelp met “zijn waarnemend oog” naar de zon kan kijken om zo de boodschap van de triniteit te begrijpen. De jongen antwoord met het feit dat hij met de schelp de golven en geluiden uit de oceaan kan waarnemen en dat de schelp inderdaad kan “kijken” naar de zon, niet vanwege een “oog” (wat kan verwijzen naar “derde oog” in een openbaring, maar vanwege het feit dat de schelp licht reflecteert. De verteller is alsnog erg onder de indruk en neemt genoegen met de antwoorden van de jongen, waarop hij de jongen uitnodigt om zijn schelp mee te brengen en naar een avontuur in te stappen in de wereld van water om zichzelf “te verlichten”.

Dit verhaal is gebaseerd op het christelijke verhaal van de heilige Sint-Augustinus. Volgens de traditie kwam hij een kind tegen op het strand tijdens een wandeling. Hij kreeg een openbaring omtrent zijn onvermogen om de heilige triniteit te begrijpen nadat hij zag dat het kind met zijn schelp een gat groef in het zand en de schelp gebruikte om het gat te vullen met water. Sint-Augustinus realiseerde zich dat zijn pogingen om de heilige triniteit te begrijpen even zinloos waren als de pogingen van het kind om de gehele oceaan te vullen in zijn gegraven gat.

We kunnen hieruit opmaken dat hoewel de verteller goede bedoelingen heeft en de jongeman de mogelijkheid aanbiedt om zichzelf te leren kennen dmv. Een avontuur, hij ook weinig inzicht heeft en “verloren” lijkt in zijn eigen oordeel. De verteller mag dan wel meer ervaring en kennis opgedaan hebben in zijn leven, hij neemt met dat feit geen genoegen en wilt via onze hoofdpersoon er meer uithalen dan er in zit.

"Polka Dot Tail"
De verteller nodigt ons uit op een avontuur, en verleidt ons met metaforische teksten. De verteller klinkt nu meer laveloos dan betrouwbaar zoals in de vorige track. Wederom worden er weer zinnen geparafraseerd uit kinderlijke liedjes om de sfeer lichtelijk te houden, terwijl tussen de verzen door de verteller roept om hulp vanwege zijn eigen heftigheid van de trip. De breaks en instrumentele gitaarsolo’s zijn dan ook erg toepasselijk. Er worden veel referenties gemaakt naar het water en dieren die betrokken raken met water. De jongen stemt er in mee en gaan mee in het avontuur van alles omtrent zeeleven en hallucinogene waarnemingen.

"I'll Be Your Jonny on the Spot"
Een up-tempo rock track die goed past bij de titel, iemand die er altijd kan zijn in geval van nood. In de psychedelische context kan dit verwijzen naar de trip-buddies van de trippende luisteraars die aanwezig en alert zijn om de luisteraars te ondersteunen in geval van een bad-trip.

In het lied wordt echter context gegeven over het leven van onze hoofdpersoon voordat hij begon aan zijn avontuur. Hoe snel het tempo en ritme dan mogen zijn van dit lied, geeft de tekst juist aan in wat voor simpele slome sleur de jongeman zich bevond; ieder daagse boerenklusjes op een agrarische gebied uitvoeren met zijn moeder terwijl zijn vader overleden is. Zijn vader liet hem alles achter, niet alleen zijn materiële bezittingen zoals de auto-onderdelen beschreven in het lied, maar ook de leegte en gebrek aan diepzinnige emoties waarmee hij opgescheept zit.

Het lied eindigt met de tekst “I’m going down…I’m going down…”, wat niet alleen kan verwijzen naar hoe de jongeman bezwijkt van de sleur van zijn dagelijkse leven, maar ook naar het feit dat de jongeman het avontuur nu aangaat met enige nervositeit en dus diep naar beneden in de oceaan gaat om zijn emoties en kennis te ontdekken.

"Mutilated Lips"
Een track geschreven over LSD tijdens een zware LSD trip. Mutilated Lips is qua tekst een zeer abstracte en absurde tekst vol met bizarre hallucinaties en een wijd spectrum aan gevoelens, die als tentakels in het brein van onze hoofdpersoon uitbreiden. Het refrein beschrijft de lippen van een “lelijke meid” die onze hoofdpersoon tegenkomt maar niet afwijst, omdat de jongeman dit nieuwe leven en zijn nieuwe gemoedstoestand omarmd.

"The Blarney Stone"
De Blarney Stone beschrijft een zee-ballade gezongen door de jongeman op zijn “piratenschip”. Het lied vertelt het uiteindelijke lot van onze hoofdpersoon die zowel fysiek als mentaal zwaar afgetakeld is door wat hij allemaal heeft meegemaakt in zijn avontuur, om vervolgens te omschrijven hoe hij zich uiteindelijk heeft toegegeven aan zijn lusten en hedonistische levensstijl.

De “Blarney Stone” is een blok ingemetseld blauwsteen steen in het “Blarney Castle” in Ierland. Volgens de legende krijgt iemand die de steen kust de gave van grote welsprekendheid of kunst van het vleien. Er valt ook duidelijk op te merken dat de onschuldige en pure jongeman uit het begin van het verhaal door het psychedelische avontuur en zijn zeeleven volledig is getransformeerd naar de goedgebekte en gebroken oude man die onze verteller representeert. Het enige wat zijn “oog” nog voor emotie kan tonen is eeuwige verdriet, door tranen te laten vallen. Zichzelf volledig laten gaan in zijn eigen wereld heeft zo z’n prijs: hij realiseert zich dat hij met deze manier van leven niet van iemand kan houden en dus moest laten gaan. Dit wordt verder besproken in de volgende track.


"It's Gonna Be (Alright)"
Dit is de zachtste track van het hele album, een gevoelige sombere hartenbreuk lied. Deze track gaat verder in detail over wat kort werd besproken in de vorige track: de manier van behandeling van anderen door onze hoofdpersoon die door het avontuur langzaam zichzelf en zijn liefde kwijtraakt. De hoofdpersoon is al in zijn “vorig leven” zijn vader kwijtgeraakt en heeft overduidelijk moeite met verliesverwerking, wat ertoe leidt dat hij steeds dieper in trip belandt; hij zinkt steeds dieper in de oceaan.

"The Golden Eel"
De band Ween heeft zelf uitgelegd over deze track dat een van hun vrienden een gouden aal had, die zij nachtenlang in het pikkedonker hadden geobserveerd tijdens hun shrooms trip, waar de inspiratie voor het lied vandaan kwam.

The Golden Eel is weliswaar 1 van de perfecte voorbeelden als het gaat om een sleutel-onderwerp van een psychedelische trip. Ieder persoon ervaart in zijn trip een eigen “Golden Eel”: een object/wezen/gevoel wat een terugkomende factor vormt en als het ware een trip dirigeert. Het/hij of zij communiceert met de tripper; niet met woorden, maar met prikkels…een terugkerende stimulus. Dit is exact de reden waarom de hoofdpersoon zingt dat hij de woorden van “The Golden Eel” niet kan onthullen; de complexiteit van een trip is vaak te overweldigend om in alledaagse taal uit te drukken. De hoofdpersoon ziet alle aspecten van het leven in de oceaan zich voortbewegen, wat ervoor zorgt dat het nieuwe emoties en gedachtes loslaat.

"Cold Blows the Wind"
Dit lied is wederom een eigen versie van een klassiek lied, een Engels volksliedje uit 1868 door Francis James Child. Het originele lied beschrijft een jongeman die rouwt om zijn dode geliefde, die daardoor nooit rust in het hiernamaals kan vinden.

Ween heeft in dit nummer de rollen omgedraaid: een vrouw rouwt haar overleden man voor 12 maanden en 1 dag. Er wordt geïmpliceerd dat dit lied gaat over de overleden vader van de hoofdpersoon, aangezien in de tekst voorkomt dat de vrouw vertelt over het feit dat zij vroeger vaak samen tijd doorbrachten op het landschap, samen de bloemen plukten en stoffen weefden. Het leven wat het gezin had op het landschap wordt hier veel mooier en vrolijker uitgelegd dan in “I’ll Be Your Jonny On The Spot”, waar alles op het land grauw en saai overkomt. Wederom wordt duidelijk dat het verlies en leed wat zich opstapelt te groot blijft om het te verwerken voor de hoofdpersoon om verder te kunnen ontdekken wat de (zee)wereld te bieden heeft.

"Pink Eye (On My Leg)"
Deze track oogt op het eerste blik als een instrumentale intermezzo vol met trippende en psychedelische effecten. Het is in een zekere zin de muzikale vertaling van een delirium van de hoofdpersoon. Pogingen om te delen met de luisteraar of om fatsoenlijk waar te nemen wat er gebeurd lukt in deze stadia van het avontuur niet meer. Het enige wat de hoofdpersoon ons kan laten horen is een ééntonig gezever. Wat snel duidelijk wordt is dat de radeloosheid en de emotionele instabiliteit van de jongeman alsmaar groter wordt, wat leidt tot de volgende track…

"Waving My Dick in the Wind"
Grappig en opzwepend, dit nummer is zo goed als de muzikale tegenhanger van "It's Gonna Be (Alright)". De hoofdpersoon is overduidelijk niet over zijn hartenbreuk heen en probeert uit radeloosheid zich wispelturig en obscuur te gedragen als een “last resort” om haar liefde terug te winnen. We mogen gerust stellen dat hij op dit punt behoorlijk ontoerekeningsvatbaar is.

"Buckingham Green"
Deze track diep in het album is verreweg de meest stand-out track van het concept en thema’s die aan bod zijn aan dit album. De stijl is een hommage aan Engelse 70’s progressieve rock (denk aan Pink Floyd, David Bowie, King Crimson etc.). De titel Buckingham Green verleend zijn naam aan een winkelcentrum in de plaats waar Dean en Gene Ween opgroeide. Zij bezochten deze plek vroeger vaak en zagen daar volgens hun vaak interessante mensen langskomen, onder andere moeders die hun kind graag aan hun hand hadden ipv. dat ze zelf de plek mochten ontdekken Dit lied is al eerder opgedoken in de opnamesessies van Ween’s vorige album in 1994 “Chocolate & Cheese”. In de originele demo die dubbel zo lang duurt als de uiteindelijke versie op “The Mollusk”.

In de demo versie wordt het verhaal gesproken over een gnome die giften brengt aan een “kind van oog” die uitverkoren is om een openbaring over te dragen. In deze versie wordt echter het personage van de gnome achtergelaten in het verhaal en wordt de focus gelegd op het “kind van oog” en de effecten op anderen dmv. “uitverkorenheid”.

Wederom wordt er gerefereerd naar “het oog”, die in deze track ter sprake wordt gesteld omdat het zowel kan gaan over het “derde oog” concept wat gedurende dit psychedelisch avontuur een belangrijk karakteristieke kenmerk vormt van onze hoofdpersoon die in dit lied nog “een kind” is. In de traditionele christelijke vorm zoals in het verhaal van de track “The Mollusk”, is het sensitieve en kwetsbare onderdeel van de mens, het oog, de plek waar God dus zal over waken. De term “oogappeltje” komt hier vandaan.

Het woord apple in “Apple of the eye” is een vertaling van het Hebreeuwse woord voor appel, namelijk ishon. Ishon is gebaseerd op het woord ish, wat “man” betekent. Letterlijk betekent een oogappeltje dus “de kleine man in het oog”. Waar kijk je naar als je iemand aankijkt in zijn oog en je ziet je eigen reflectie in andermans pupil? De kleine man.

“Bewaar mijn geboden, en leef, en mijn wet als den appel uwer ogen”
-Spreuk 7:2 van het Oude Testament.

De kinderen zien het oog van onze hoofdpersoon dus als een teken van God, en prijzen hem dat met zijn openbaring en connectie door het oog een goed leven zal leiden. Zijn moeder echter, huilt en beseft dat dit niet het oog is waar de andere onschuldige en onwetende kinderen op hopen. De moeder van onze hoofdpersoon weet dat dit het “derde oog” is, waarmee hij later geconfronteerd mee zal worden door de oude man, en hem op een intensieve en mentaal zwaar avontuur stuurt. We mogen er vanuit gaan dat de moeder het ergste vreest, en ze zal uiteindelijk aan het einde van dit album gelijk hebben.

"Ocean Man"
Het meest vrolijke en funky lied van het album, die met de context van het verhaal alleen schijn en valse hoop blijkt te zijn.

Dit is het moment wanneer de jongeman het aanbod van de oude man aanvaart en het avontuur aangaat in de zee wereld. Hij neemt de hand aan van de verteller, die hij hier “Ocean Man” noemt. Hij merkt dat de oude man er slecht aan toe is, zijn huid ziet er door het hevig alcoholgebruik uit alsof het zand hem geabsorbeerd heeft. De ware aard van de verteller wordt hier gehint doordat er aangegeven wordt dat hij zijn ware kennis (metaforisch aangegeven door “het land”) kwijt is geraakt. De verteller zit vast op zee en er heerst een grote hoeveelheid bitterheid in hem. De jongeman vraagt zich af of de oude man wel de wonderen en nieuwe inzichten apprecieert die een avontuur als deze meebrengen. De verteller mag wel een “Oberman/Übermensch” zijn geworden door dit leven te hebben gekozen, maar het heeft hem als persoon alleen dieper laten zinken. De jongeman is wellicht naïef en te enthousiast om met deze waarnemingen nog geen alarmbellen in zijn hoofd te laten rinkelen. Hij is vastberaden om de wereld van deze “Ocean Man” ontdekken.

"She Wanted to Leave (Reprise) – With Hidden Track"
Hij begint ons eerst te vertellen dat er 3 piraten op het schip kwamen en zijn ware liefde stalen, waarop hij wraak wilt nemen. Echter, is dit niet de waarheid. Later blijkt dat onze hoofdpersoon zijn “liefde” heeft gestolen van haar familie, wat hem doet zeggen dat hij van haar hield sinds dat ze een kind was. Zijn liefde is nu oud genoeg en breekt de cirkel door voor haarzelf te denken, ze kiest ervoor om onze hoofdpersoon te verlaten. Onze hoofdpersoon flikt hetzelfde als wat hem is overkomen op het strand met de oude man. Het kind wat onze hoofdpersoon heeft ontvoerd wist niet beter en had geen keus, het was geen wederzijdse liefde. Deze realiteit kan onze hoofdpersoon niet aan omdat onderhand dit leven in de zee wereld met de moralen en onverantwoordelijke beslissingen die hem hebben gevormd tot wat hij nu is, ook alles is wat hij nog over heeft in zijn leven.

We komen erachter dat onze hoofdpersoon niet alleen de liefde van zijn is kwijtgeraakt, maar dat hij zelf het heft in handen heeft genomen om zijn impulsiviteit en mentale instabiliteit de vrije loop te laten gaan en zijn jeugdige geliefde en de piraten te vermoorden.

Het lied eindigt ook met dat onze hoofdpersoon toegeeft dat hij uiteindelijk iemand is geworden wie hij al die tijd af schuwde: een oude gebroken ziel die vast zit in het zeeleven met de realisatie dat hij nooit zijn “derde oog” binnen in zichzelf zal vinden omdat hij alleen pieken najaagt en zichzelf verdooft met hallucinogenen, drank en niet te vergeten het gebruiken van de jeugd, net zoals hijzelf in het begin van het album werd ingelokt in de vicieuze cirkel. De cirkel is pas echt rond wanneer de hidden track wordt afgespeeld en wij terug zijn in het begin waar het album zich afspeelt: de showtune van “I’m Dancing In The Show Tonight”. Dit maal klinkt het niet vrolijk en veelbelovend, maar somber en leeg...het proces herhaalt zich.

Welkom op de site, Tarik Jukovic. Wat een fantastisch album heb je gekozen om uw eerste mening bij te poneren.

Een goeie 2e plaats na chocolade en kaas.
Paar mindere nrs maar ook paar meerdere nrs.
Favo: waving my Dick in the wind