Gov't Mule - By a Thread (2009)

Is dit even goed als zijn voorgangers of klinkt deze totaal anders?

Deze klinkt wat rauwer, maar ligt in delijn van High n Mighty. Hij is wel wat bluesier en minder progressief dan bijvoorbeeld Life Before Insanity en Deja Voodoo.

Wat aggressiever en meer nadruk op bluesrock.

Inderdaad een lekker rauwe bluesrock plaat, maar voor mij wat te langdradig om het een echte topplaat te maken.

Oké ik houd wel van een wat aggressieve bluesrockplaat op zijn tijd.
En Gov't Mule heeft me nooit teleugesteld.
Zelf maar eens probereren. En dan kijken wat ik ervan vind.

Binnekort dit maar eens beluisteren, ben best benieuwd geraakt na een stukje in de Aarschok (november) over dit album van ze gelezen te hebben.

Je moet er inderdaad niet heel lang naar luisteren, dan wordt het toch wel wat saai. Maar vind dit toch wel een van de betere platen van de laatste jaren.

Warren Haynes's project Gov't Mule, dat al bestaat sinds 1994, heeft weer een prachtig blues album afgeleverd, waar de bas overuren maakt. Het album pakt je direct in met Broke Down on the Brazos, waar we kennis maken met de nieuwe bassist van deze band Jorgen Carlsson. Railroad Boy is een nummer dat prima zou passen in een Western film. Hierna volgt een acht minuten durende psychedelische trip, Monday Mourning Meltdown. Twee mindere nummers vind ik Frozen Fear en Forevermore. Deze zijn een beetje geforceerd en passen niet bij de rest. Slechte nummers zijn het niet, maar het valt er een beetje buiten. Gelukkig volgt hierna een rauwe blues, Inside Outside Woman Blues #3, die de jaren '60 sfeer weer helemaal terugbrengt. Een beetje jammer dat dit over het algemeen zeer goede album afsluit met World Wake Up. Natuurlijk is het mooi dat ze zo betrokken zijn bij de wereld, maar dit nummer hadden ze beter kunnen bewaren voor een benefiet CD van een goed doel. Sla de drie mindere nummers over en je houdt nog steeds dik vijftig minuten aan blues rock over. Een geslaagd album dus, dat zeker gehoord mag worden!

ForMusicOnly

Het is eigenlijk best wel een bijzondere plaat.

Het is duidelijk dat de dagen (platen) van weleer niet evenaard kunnen worden.
Het powerrock-trio van het debuut en Dose stond bol van de seventies-georienteerde bluesy rock.

Life Before Insanity, de laatste met Woody, was een meer Southern Rock plaat maar nog steeds wel nadruk op het powerrock-trio geluid, al deden hier wel voor het eerst de toetsen hun intrede.

Na de dood van Woody, twee tribute-platen en een live cd/dvd, ging de band weer verder, met een nieuwe bassist en een vaste toetsenist.

De nadruk op d bluesrock verdween en de band zocht meer progressieve richtingen getuige Deja Voodoo en High and Mighty.

Na een reggae-avontuur (de band kan gewoon alle stijlen aan), kwam dan deze plaat.

Nieuwe bassist en meer funky geluid maar ook komt de bluesrock weer stevig om de hoek kijken (slechte beeldspraak).
Op de eerste track wordt dat al geheel duidelijk, als Warren een battle aangaat met bluesrockgod Billy Gibbons.

Wat dan volgt is een aaneenschakeling van rock, blues, ballads, funk, en what not more.

Op Musicmeter zijn een aantal termen zeer populair, een daarvan ga ik hier bezigen: dit is een groeibriljantje.

Samen met Kamchatka III, Gods & Goddesses van Brant Bjork, de bluesrockplaten van de laatste tijd, wat mij betreft.

Ik kan uren achtereen naar The Mule luisteren, plaat na plaat na plaat....

Juist door de diversiteit van de band wordt het nooit saai.


Overigens lees ik dat iemand Forevermore niet zo mooi vindt. Ik vindt het een waanzinnig mooi liedje...

By a Thread is één van de weinige Mule-platen die ik niet op vinyl heb (naast High n Mighty en Dose). Deze is door Evil Teen toentertijd wel op vinyl verschenen maar intussen een collector's item geworden en daarom heel duur. Misschien dat deze plaat nog eens opgepikt wordt door een re-issue label als Music on Vinyl.

Tot die tijd is deze via Soundcloud prima te streamen. Maar ik wil eigenlijk van dat streamen af, zeg maar.

De eerste song met 'bad ass guitar' van Billy Gibbons (ZZ Top) zet wel heerlijk de toon voor de rest van de plaat. De rauwe (funky) benadering van bluesrock bevalt me erg.

Edit: deze zojuist voor maar 40 euro kunnen vinden op Discogs. Een koopje dus.

De daad bij het woord gevoegd hebbende, heb ik deze nu op (oranje) dubbel-lp. Klinkt goed, en fijn om ook de teksten erbij te hebben, de hoes te kunnen bekijken en de credits te bestuderen.