Ray LaMontagne - Trouble (2004)

Mooi album. Doet af en toe aan Damien Rice denken.

Zo te zien aan de reacties is deze man zwaar underrated,

wat een stem, en als je de songteksten leest kan ik me niet voorstellen dat er iemand is die dan niet denkt aan de persoon waar hij/zij het meeste om geeft

super album, super gozer, super stem, super teksten!! blijf leuk!! heb weleens gelezen dat ze het country/soul noemen.. nieuw genre voor musicmeter misschien?

erg goed dit

Het aardige van MuMe is dat je via de berichten nogal eens artiesten gaat beluisteren die je anders niet was 'tegengekomen'. Zo ook Ray LaMontagne. Prachtige plaat is dit zeg. Doet af en toe denken aan Damien Rice (zoals hier al eerder geopperd werd) maar ook namen als Ryan Adams en Eels schieten door je hoofd als je hiernaar luistert. Met dien verstande dat het zelfs een betere plaat is dan een paar van Ryan Adams werken.

De eerste naam die bij opkomt als ik hier naar luister is Frankie Miller. Hij heeft een mooie stem en er staan zeker hele mooie nummers op, maar over de hele linie vind ik hem toch niet overal even sterk. 3 sterren

De eerste naam die bij mij opkomt is dayna kurtz. Die vrouw gaat me wat minder snel vervelen dan deze man. Toch 3*want staan een aantal schone nummers op.

Dit staat echt onder een van mijn favorieten. De muziek is om bij weg te dromen; wandelend over een heide dat geel beslagen is door de zon, met het muziek dat je meesleept tot je dromend wegvalt onder een oude boom. Heerlijk even de weg kwijt;) Maar op een positieve manier. Echt een aanrader als je in de auto zit en net terug rijd van een drukke dag. Het brengt je tot rust, maar niet zo dat je de sloot aan de kant van de weg een goedeavond wenst.

Alleen Shelter geluisterd, lijkt inderdaad wel erg veel op Damien Rice. En dat is niet bepaald positief. Iemand die een reden weet om dit album toch een kans te geven?

Jolene

Estar, wijze woorden. Ik had het niet beter kunnen verzinnen! 4* (tweede plaat toch net even beter)

Na een schitterend optreden van deze beste man, dat werd uitgezonden door BBC2 afgelopen vrijdag (wel laat...) ben ik deze plaat maar weer eens een paar keer aan het beluisteren. Kippenvel hoor. Wat een prachtige muziek.

Ik vind de opvolger stukken beter dan deze eigenlijk, niet slecht, maar 't doet niet zoveel met me, de opvolger doet dat wel. Heeft nog iemand dit voor of moet ik hem maar eens draaien?

zeker nog een paar keer draaien. Dit is nou zo'n typische groeiplaat. Mijn absolute favoriet. De opvolger vind ik ook super, maar dit zijn meer liedjes, de opvolger is meer sfeer. Shelter, Jolene zijn echte toppers. Eventueel kun je ook eens online kijken naar wat live dingen. O.a. de cover van Gnarls Barkley's 'Crazy'.

Bij de eerste, oppervlakkige luisterbeurten klonk het allemaal een beetje hetzelfde. Na een wat intensievere luisterervaring kan ik toch concluderen dat dit prachtige muziek is. Countrysoul vind ik wel aardig gevonden; wat een bijzondere stem heeft de beste man.
Trouble is natuurlijk een van de mooiste nummers op deze plaat, maar ook Hannah (met prachtig vioolspel), het soulvolle How Come en de schitterende afsluiter All The Wild Horses mogen er zijn.

Van Damien Rice, wiens naam hier al eens genoemd is, ben ik ook een groot liefhebber. Op Youtube is een prachtige samenwerking te vinden tussen de heren LaMontagne en Rice.

Hold you in my arms vindt ik 1 van de mooiste liedjes ooit!
Jammer dat het in een aantal flut-films wordt gebruikt, wat totaal niet bij het nummer past...

De vergelijking met Rice vind ik echt niet kloppen, deze man heeft toch veel meer soul in zijn donder met zijn licht schuurpapieren stem. Luister maar eens naar The Pull van Kreg Viesselman voor een echt goede vergelijking..................

Ik heb hetzelfde. Trouble is zeker een mooi plaatje, maar het kan de vergelijking met Till the Sun Turns Black toch niet helemaal aan. Wel veel sfeer, een prachtige stem en liedjes als Burn en All The Wild Horses zijn zelfs lichtelijk magistraal, maar de opvolger (die ik snel even op zal waarderen naar 4,5*) zal ik veel vaker draaien. Ik twijfel tussen 3 en 3,5 maar kies uit sympathie voor het laatste

Kan geen keuze maken tussen Trouble of Till the Sun Turns Black..... Het zijn mijns inzien beiden magistrale albums van deze singer songwriter......Hopelijk gaat hij nog veel van dit soort albums uitbrengen of misschien wel iets heel anders.... zal hem zeker op de voet blijven volgen.....

Ik begin met de dag meer gecharmeerd te worden door deze troubadour. Langzaam aan raak ik gehecht aan zijn mooie liedjes en ditto stem.
Teder en met een wat hese stem zingt hij zijn mooie teksten in die eenvoudig begeleid worden door zachte akoestische klanken. Waarschijnlijk zit het allemaal niet al te moeilijk in elkaar maar alhoewel lamontagne niet vernieuwend is, ben ik toch maar mooi verliefd geworden op zijn muziek.
Er zit gewoon veel gevoel in en heeft allemaal iets charmant waardoor ik er steeds meer naar teruggrijp, het is van die muziek die vertrouwt aanvoelt. Bvb:Je komt thuis na een rotdag waarna je dit album opzet, je dag zal meteen weer opklaren bij het horen van deze prachtige luisterliedjes omdat die stem gewoon aanvoelt als thuiskomen en je even wegneemt van alles wat rondom je gebeurt.
4,5* maar ik sluit niet uit dat het er ooit 5 worden.

Dit is gewoon een fantastische artiest. Zoals ik indertijd verslaafd ben geraakt aan zijn laatste album........ Toen volgde dit album er snel na en liet ik me meeslepen in dat enthousiasme en smeet ik er graag een 4,5 tegenaan. Nu ik beide albums naast elkaar leg moet ik constateren dat ik er toch verschil in moet aanbrengen en dat wil zeggen dat ik (toch met enige moeite) een halfje in mindering moet brengen. Maar dat is echt puur door deze albums naast elkaar te leggen want dat ook Trouble van de hoogste kwaliteit is staat als een paal boven water. Wat een mooie sfeer weet deze man toch neer te zetten. Fantastisch gewoon.

Gisteren keek ik eens in het boekje en vond dit tekstje daarin terug:

And you liar, teller of tall tales: you trample all the Lord's commandments underfoot, you murder, steal, commit adultery, and afterward break into tears, beat your breast, take down your guitar and turn sin into a song. Shrewd devil, you know very well that God pardons singers no matter what they do, because he can simply die for a song.

Vind ik wel een leuke omschrijving voor dit soort muziek. Want zo is het ook, geef lamontagne een akoestische gitaar en hij zal onder begeleiding ervan je de mooiste verhalen laten horen.
Bij mezelf neemt de liefde voor dit album ook alleen maar toe, intussen daalt er een soort van rust over me neer bij het horen van de steeds meer vertouwde melodieen die hier ten gehore worden gebracht en de verhalen beroeren me ook weer keer op keer. Deze troubadour heeft echt een plaatsje in mijn hart weten te veroveren en ik ken hem dus het volle pond toe in de wetenschap dat hij op een dag misschien mijn top 10 gaat binnenvallen.

Dit album valt me eigenlijk nogal tegen van Ray. Vind zijn stem na een track of 4 eigenlijk nogal saai en eentonig. De muziek vind ik ook niet heel erg bijzonder.. Zitten wel een paar mooie nrs tussen, maar verder dan 3 sterren kom ik voorlopig niet.

Naar aanleiding van het indrukwekkende optreden vorige week zaterdag in Paradiso dit album vandaag aangeschaft.
Ik had alleen het album Till The Sun Turns Black in mijn collectie staan en laat hij daar nou net live weinig van gespeeld hebben..
Beoordeling volgt.

Maar twee favorieten, lastig hoor... wordt dan Trouble, mijn kennismaking met Ray en Forever My Friend, omdat dat nummer mijn liefde voor mijn vriendin perfect omschrijft. Weet niet of hij dat nummer in die context heeft bedoeld, maar it works for me!

Dikke 5 sterren voor mij. Ik heb hier niets op af te kraken! Nummer 3 in mijn top 10.

Ik schaar mij bij de aanbevelingen die gedaan worden. Ray's Crazy is gewoon, bij benadering, acht keer beter dan het origineel. Check ook zijn eerdere werk toen hij nog onder Raycharles LaMontage optrad: I wish i could change your mind, still can't feel the gin, big boned woman, skinny dippin en acre of land: allemaal super nummertjes!

Herken trouwens het verschil in mening over de verschillende albums. Ikzelf heb weer niet zoveel met Till the sun turns black. Ik denk dat dat komt doordat Ray zijn gevoel zo erg, zo goed, op plaat weet vast te leggen, wellicht passend bij die periode in zijn leven, dat het hierdoor herkenbaar verschillende albums worden die dan weer verschillende mensen aanspreken of passen bij verschillende gevoelssituaties. Wat een zin..

Even een chronologische analyse hiervan uit het hoofd:
Acre of land is wat aan de vrolijke kant. Trouble heeft m.i. een wat sombere feel. Till the sun een best depressief gevoel naar mijn mening. Gossip to the grain is eigenlijk een beetje wisselend qua gevoel.

Maar goed, it's all good better best wat mij betreft..

Mooi album maar wat mij betreft van iets minder hoog niveau dan Till The Sun Turns Black.
Dit album is wel een groeier, schitterende nummers als Hold You In My Arms , Forever My Friend ( magistraal ! ) Jolene & het afsluitende nummer zitten ondertussen in mijn hoofd vastgebeiteld.

Wat een heerlijk, magistraal album! Lekkere stem, dito gitaarspel, helemaal top!

Volledig mee eens...wat een plaat! En schande, achande...nu pas ondekt...

En dan die hoes....fraai!

Heerlijk, heerlijk, heerlijk. Niets anders over te zeggen.