Devendra Banhart - What Will We Be (2009)

Devendra is back en deze keer met ietwat minder gekkigheid of meligheid.
Het is altijd weer heerlijk om wat nieuws van de man te horen en ik kan me voorstellen dat velen onder jullie nu denken: o jee, weer zo eentje die nu toegankelijker is gaan klinken.
Het antwoord daarop is simpelweg nee. Daarvoor blijft de muziek van deze meneer toch iets te apart en is er wel degelijk genoeg humor terug te horen. Ik zei niet voor niets ietwat minder

Wat me wel opvalt aan deze cd is dat het allemaal zonnig klinkt, alsof de zomer in deze herfst nog even wil laten weten er voor mij te zijn en op me zal wachten, gevolgd door een vette knipoog.
Als ik me dan vervolgens onderdompel in de klanken van What Will We Be dan weet ik dat het goed komt: de zon komt terug. Ik zal het even zonder moeten doen, op mezelf aangewezen zijn, en daar gaat dit album bij helpen. Want er zullen veel draaibeurten komen die me met een grote glimlach op mijn gezicht naar buiten doen staren terwijl de regen tegen de ramen spat en de wind de laatste bladeren doet laten vallen. Ik weet namelijk dat ik me kan omdraaien de stereo nog wat harder kan zetten en de komende winter compleet kan vergeten als ik Devendra zijn liedjes hoor zingen.
Dat is wat What Will We Be ongetwijfeld gaat doen. En als dan over een paar maanden de eerste voorzichtige lentezonnestralen achter de wolken vandaan kruipen knipoog ik vriendelijk terug naar de zon.

Het is goed om weer wat van Devendra Banhart te horen; één van de meest intrigererende artiesten van dit moment!
En wat deed Chin Chin & Muck Muck me de eerste minuut denken aan Chet Baker...... heerlijk!

Zojuist de bestelling op Bol maar geannuleerd na het horen van de uitgelekte versie. Op het eerste gehoor is er niet veel mis mee. Een leuk en gevarieerd instrumentengebruik en toch, ondanks een grootschaligere productie, een klein beetje het lofi geluid. Maar na het album twee keer geluisterd te hebben lijkt dit een grote tegenvaller te worden omdat er gewoonweg geen leuke liedjes op staan. Swingende freakfolk zoals Chinese Children, Little Boys: ze zijn in de verste verte niet aanwezig. Hetzelfde euvel had de vorige langspeler van Banhart ook al, maar die werd dan nog gered door een paar klappers zoals Seahorse. Ik ben bang dat de inspiratie en het heilige vuur verdwenen zijn en dan blijft er helaas weinig over bij een Banhart plaat.

**1/2 ster. Banhart onwaardig, maar hoger kom ik niet.

Angelika vind ik echt een heel mooi nummer, zo'n lief gitaartje en mooie tekst. Alleen vind ik het wel heel jammer dat het zo 'verpest' wordt doordat vreemde stukje tegen het eind, hm.
Goin' Back ook een heel mooi nummer, al doet het me op één of andere manier denken aan een ander liedje waar ik niet op kan komen. En Rats is (overduidelijk) ook heel tof, een van m'n favorieten.
Wel echt een slecht vind ik het nummer 16th & Valencia, Roxy Music, het heeft wel wat grappigs maar het refrein is zo stom (die doet me ook denken aan "I gotta feeling" van black eyed peas...)

Maar verder vind ik het wel een goed album, niet beter als Smokey etc., maar wel heel fijn

Ik ben allang blij dat deze een stuk minder lo-fi is dan Smokey Rolls Down Thunder Canyon. De productie van dat album vond ik gewoon een stuk minder dan What Will We Be, maar gezegd moet worden dat Smokey qua muzikale stukken toch even wat fijner in elkaar steekt. Een drieluik als Seahorse hoef je niet te verwachten op deze plaat. Maar ik zou What Will We Be ook niet vergelijken met Megapuss, want over die nummers is duidelijk minder nagedacht.

What Will We Be bevat een aantal erg fijne nummers als Rats, First Song for B en Maria Lionza. Maar echt absurd lekker is alleen 16th & Valencia, Roxy Music .

Voor de rest een aardig album, maar helaas niet meer dan dat. Ik blijf desalniettemin een resoluut fan, net als Woody en Misja82 die ik toch iedere keer weer tegenkom hier .