The Gathering - Always... (1992)

Ben niet meer zo'n fan van de oude Gathering. Ook niet meer van de huidige Gathering trouwens. Beste album imho (en daarna niet meer geëvenaard): Mandylion

Deze heb ik in de tijd rot gedraaid!
Ik had een remix-versie van Always liggen, met als verschil tot de reguliere versie dat de gitaren wat meer doorklonken.
Nu vind ik het niet meer zo denderend klinken dan 12 jaar geleden (is het al zo lang geleden dat ik deze voor het eerst hoorde?!?), maar rekening houdend met de toen zeer jeugdige leeftijd van de bandleden kan ik enkel maar bewondering opbrengen voor dit toch wel baanbrekende werk.
Favoriete nummers: SubZero en In Sickness and Health.

Ik ben een zware fan van dit album. Echt heel goed. Maar ok, ik heb ze dan ook in die periode leren kennen. Toen dus met BART SMITS on vocals, een combinatie van Andrew Eldritch (Sisters Of Mercy)'s grafstem met het betere gruntwerk.

De CD combineert de stevige gitaren met heerlijk synthesizer tapijten en landschappen. Heerlijk gewoon.

Ik heb ook die remix CD, en ik vind die hoes (een blauwe met een dame in een zwart kleed op een rots staande) trouwens knapper.

The Gathering, versie II, met Anneke vind ik ook heel goed hoor, en ik ga akkoord mbt. Mandyllion. Dat is inderdaad een dijk van een album.

ALWAYS vind ik ook enorm goed, en het is ook een plaat vol herinneringen aan een bepaalde periode in mijn jonge leven. Ik verkeerde toen met een Nederlands meisje uit Overijsel en heb toen de plaatselijke bands Sacrosanct en Imperium leren kennen. Ging toen af en toe mee naar een zaaltje "Attack" genaamd, in Enschede, en daar zag ik als voorprogramma voor GOREFEST, een bandje uit OSS. Dat was THE GATHERING. Een optreden dat veel indruk op me maakte, toen, 19 maart 1993. Ik moet wel bekennen: de hoofdact vond ik maar niets... en dat is erh.. Nog niet veranderd...

Anyway. "Always" van The Gathering is een CD die nog steeds vaak op staat hier. En vind hem nog steeds goed.

Een 4/5

Trouwens, hier afgebeeld is NIET de originele hoes!
Maar die van de AMERICAN IMPORT VERSION.

DIT is de originele:

http://www.zenial.nl/pic/always.jpg

.. en dan heb je ooknog de re-release (re-mix) version:

http://www.zenial.nl/pic/always2.jpg

Geef mij toch maar de originele hoes.

Die andere 2 (de American Import Version en de re-mix) trekken op niet al te veel...

Ik heb hem ook met de orginele hoes.

Het eerste album van The Gathering; niet te vergelijken met hun latere werk met Anneke; maar nog echt een donker Gothic album.
Zanger Bart Smits begon vervolgens de band Wish, met het prima album Monochrome; waar blijkbaar niet aan te komen is. Als het wel het geval is, dan hoor ik het graag.

Ik heb deze cd ook grijs gedraaid in die tijd, maar draai hem nu ook nog heel vaak.
Ik vind het een fantastische cd, en net wat hierboven al gezegd werd± gezien de leeftijd van de bandleden op dat moment, klinkt dit heel erg volwassen. Mooie combinaties en ik vind de vocale combinatie aan het eind van stonegarden ook fantastisch.

Er wordt hier beweerd trouwens dat dit hun eerste cd is, maar volgens mij is er van hun ook nog een soort van punkr-rock achtig cd´tje geweest, of was dat almost a dance?

Kortom, dit soort albums worden helaas te weinig gemaakt

Het enige album van The Gathering dat mij kan boeien, heb verder niets met deze band.

Klassieker in zijn soort, en nog altijd beter dan wat The Gathering tegenwoordig doet. Toch was de stijl van de muziek toen al achterhaald, ook al beweerden veel mensen toentertijd dat The Gathering een bepaalde trent hadden gezet, namelijk gothic metal met grunts en vrouwenzang. Paradise Lost had immers een jaar eerder al hetzelfde gedaan met veel meer overtuiging en het meesterwerk Gothic op de mensheid losgelaten.
Dit album is zeker niet zo goed als Gothic, maar blijft zijn eigen waarde behouden. Alleen jammer van de wat kale productie en de acceptabele, maar toch ook wat zwakke grunts van Bart Smits. Een Nick Holmes bijvoorbeeld blaast 'm met gemak omver.

Nou die productie van Gothic is ook niet best hoor, eigenlijk minder, maar inderdaad Nick Holmes is wel krachtiger.

Ik heb MONOCHROME al vanaf dag één. En wat meer is... ik draai hem nog steeds meer dan welke cd dan ook.

Voor mij zo ongeveer het beste ooit gemaakt.

Volgens mij heeft Wish later nog wat gemaakt. Maar daar geraak ik dus ook niet aan.

En wat hij daar vocaal presteert blaast zelfs Nick Holmes weg. Niet alleen in Gothic, maar ook in Lost Paradise (de eerste)

Het latere werk van Wish heb ik dus wel.
Dat zijn 2 cd singles; Jane Doe en Ground Zero Heaven.
Aan Monochrome kom ik dus weer niet aan

Stonegarden hoorde ik voor het eerste op de verzamelaar Nieuw Nederlands Peil. Ik was meteen verkocht. Bijzonder sfeervol album.

Always sloeg destijds in als een bom. De op death/doom leest geschoeide metal wordt meer dan ooit verrijkt met keyboards en vrouwenzang en andere atmosferische toevoegingen. Uiteraard zijn het geen grondleggers want Paradise Lost, My Dying Bride en Anathema flikten het kunstje al eerder. Maar The Gathering klinkt een stuk tammer dan voornoemde bands, daardoor kreeg de band ook aanhang buiten de gebruikelijke metalscene. Zo heb ik ze aan het werk gezien tijdens de popprijsavond in Gronigen waar nou niet bepaald alleen maar metalpubliek was.
De grunt van Bart Smits is ontzettend vlak en weggepoetst in de mix en dat is wel een beetje jammer. De stemvariatie in In Sickness And Health levert wel een paar prachtige wanhopige momenten op.
Datzelfde geldt voor de samenzang in King For A Day. De muzikale avonturen die aangegaan worden maken alles meer dan goed. Ergens is het wel jammer dat The Gathering na twee demo's en dit prima debuut een heel andere koers is gaan varen.

Prima debuutalbum. Heel anders dan de muziek die ze hierna zijn gaan maken, en persoonlijk ben ik wel gecharmeerd van deze plaat. Meer dan van de meeste andere albums van The Gathering in ieder geval.
Wat me aanspreekt bij deze cd is de lompheid van de grunt (hoewel niet altijd even krachtig, dat dan weer wel), en de keyboards, die hier en daar heel veel sfeer toevoegen. En bovendien, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Gothic van Paradise Lost, waar deze cd hierboven mee vergeleken wordt, is het geluid van Always ook nog eens veel beter.

Ik zal deze cd weer eens opzetten. 3.5*.

Ik heb deze cd (tijdelijk) in bezit kunnen krijgen. Ik ga me in dit album eens verdiepen, want het klinkt erg interessant allemaal.

Always... is het interessante begin van de carrière van een van mijn favoriete bands The Gathering, een band die zich altijd is blijven ontwikkelen. Het is een album dat opvalt door zijn ongeslepenheid, creativiteit en bijzondere sfeer. Er zitten prachtige parels in, die achteraf gezien al duidelijk aangaven waar deze band later allemaal toe in staat bleek te zijn. Dat die parels verpakt zijn in een nogal ruwe oester geeft het album zijn charme, maar is eigenlijk ook wel jammer. En op sommige momenten is de productie gewoon echt niet lekker. Soms vormen de instrumenten niet één geheel, of klinkt het net niet mooi genoeg om er echt van te kunnen genieten. Dit is vooral het geval bij de vocalen. De grunts van Bart Smits klinken lang niet verkeerd, maar hadden krachtiger gekund. En op de sporadische momenten dat hij niet grunt maar zingt is hij niet zuiver. Jammer, want hij heeft een mooi, duister geluid. Zangeres Marike Groot voegt op de juiste momenten iets heel aparts toe, maar ook zij is duidelijk niet overal perfect. Daarbij staan beide vocalisten te ver naar achter in de mix, ze zijn soms gewoon niet goed te horen. Ik denk dat dit alles met wat meer tijd en geld sterk verbeterd had kunnen worden, maar daar zullen ze ongetwijfeld de middelen niet voor gehad hebben.

Verder vind ik niet alle stukken van dit album even sterk, maar hiertegenover staan vele prachtmomenten. Hoogtepunten zijn de kippenvel veroorzakende samenzang en de daarop volgende gitaarsolo in King for a Day, die hemelse cleane gitaar in Second Sunrise en het creatieve einde van datzelfde nummer en bovenal de prachtige titeltrack, maar eigenlijk zit het album vol met dit soort momenten en het is onmogelijk om die allemaal op te noemen. Iedere keer dat ik naar Always... luister, word ik weer verrast door een gedeelte dat ik alweer was vergeten. Verder zijn de teksten duister, filosofisch en melancholisch, en de albumhoes is mooi, maar het verband met de muziek snap ik nog niet helemaal.

Niet alles aan Always... is geweldig, maar al met al is het een prima debuut, dat een grote creativiteit tentoonspreidt. Ik kan dan ook goed begrijpen dat dit album nog altijd hoog gewaardeerd wordt door verschillende bandleden.

Overigens zijn The Mirror Waters en Stonegarden met verve overgedaan op The Gathering’s semi-akoestische live-album Sleepy Buildings uit 2003, waar Anneke niet alleen haar eigen invulling geeft aan de grunts, maar ook bewijst dat ze de vocale avonturen van Marike makkelijk aankan.

Volgend jaar komt er in april vanwege het 20-jarige jubileum van dit album een soort reünieconcert met de oorspronkelijke line-up van Always... met twee andere bands met wie ze in die tijd vaak optraden. Ik heb kaartjes en ik heb er zin in!

Mooi initiatief.

P.S. Ik vind Bart wel een goede zanger, ook een aardige kerel verder.
Ooit via MuMe met hem in contact gekomen.

Dat is het zeker! En het geld gaat ook nog eens naar de cystic fibrosis-stichting.

En wat leuk dat je Bart kent! Ik ben benieuwd hoe hij live is, zeker nu we 20 jaar verder zijn.

Ik ben ook bekend met zijn werk bij Wish.
Ook zeker de moeite waard, hun enige album heb ik ook via hem, ik kon er verder op geen mogelijke manier aan komen.

Ik las er hier al over ja! Ga ik ook eens wat meer over opzoeken...

Het debuut van The Gathering heb ik van redelijk dichtbij meegemaakt. Zo is de hoes geleend van een promotieposter uit de Israelische toeristensector. De muziek klonk toen echt uniek. De combinatie van mysterieuze keyboardklanken, metalgitaren, grunts en vrouwelijke zang klinkt anno 2012 toch wat minder spectaculair. Dat komt met mede door de productie. Toch blijft het een opvallend werkstuk en het begin van een mooie carriere. Binnenkort in zijn geheel in Dokkum, ik ben erbij.

Ik heb dat in Den Bosch meegemaakt en het was zeer zeker de moeite waard! Ze spelen het album perfect zoals het hoort en vooral de kracht van de grunts, die op het album af en toe wat te wensen overlaat, verbaasde me. Een aanrader!

Het was gisteravond in Haarlem geweldig, dit ondanks de haperende gitaarversterker in het 1e nr.

De nummers van dit album blijven ijzer sterk. Ritme, melodie en teksten. Sfeervolle nummers. Zeker als je ze 20 jaar later weer op het podium hoort en ziet. Ik was in Haarlem met de Reünie 1992 .

Ik heb vandaag The Gathering in Nijmegen gezien. Ze vierden hun 25-jarig bestaan met twee unieke shows op één dag, voor wie het gemist mocht hebben. Bart Smits was er ook, stond samen met Anneke op één podium, en van Always... kwamen The Mirror Waters en King For A Day langs. Het was echt fantastisch Smits te horen en te zien, de grunts klonken geweldig en anno 2014 klonk zeker The Mirror Waters nog als een klok. Voor mij ook een reden dit album weer eens uit de kast te halen, het is alweer een tijd geleden dat ik ernaar omkeek.

Daar had ik ook wel bij willen zijn, ik heb de band één keer live gezien en dat was met Bart Smits.
Na het ronduit teleurstellende tweede album ben ik de band uit het oog verloren.

Ik kende The Gathering al van Strange Machine, maar was nog niet bekend met ouder werk.
Wel hoorde ik via via ooit de opnames van het debuut van Wish, welke veel indruk op mij maakte.
Dat Mandylion en Monochrome beide uit 1995 kwamen, wist ik dus niet.
En ik was dus helemaal niet op de hoogte dat de zanger van Wish tevens leadzanger was op Always...
Het zou nog een aantal jaren duren voordat die puzzelstukjes op de juiste plaats vielen, waarbij de muziek van Within Temptation, After Forever en Orphanage een grote rol speelden.
Eigenlijk maakte vooral Wish zoveel indruk op mij, dat ik mijn kledingstijl hierop aanpaste.
Het was altijd al voornamelijk zwart, maar nu kwamen er letterlijk en figuurlijk meer Metal invloeden bij.
Rond deze periode vestigde er in een buurdorp voor een korte tijd een platenzaak, die zich vooral richtte op het zware werk.
De verkoper zag in mij een potentiele klant, aan wie hij werk van Ayreon, Amorphis en eerder genoemde bands wist te verkopen.
Blijkbaar had hij het debuut van The Gathering over het hoofd gezien.
Dus pas na het succes van Within Temptation kwam ik uiteindelijk bij dit album uit, met als zanger Bart Smit, tevens zanger van het moeilijk te verkrijgen debuut van Wish; waar hijzelf mij uiteindelijk aan geholpen heeft.
Maar dit blijft een muzieksite; dus weer terug naar Always…
Always… is harder, duisterder dan de latere The Gathering, en ligt meer in het verlengde van het eerder verschenen Gothic van Paradise Lost.
Daarop was ook een grote rol voor de grunts weg gelegd, maar vooral het titelnummer maakte bij mij veel indruk.
Hierop was een zangeres als tweede stem te horen, wat Marike Groot eigenlijk ook hier doet.
Blijkbaar waren meerderen hiervan gecharmeerd, waardoor de rol van zangeressen bij gothic metal een steeds grotere rol zouden gaan spelen, met internationaal succes tot gevolg.
Een prima ontwikkeling, al werden de zangers hierdoor een soort van Mohikanen; een uitstervend ras, die zich probeerde staande te houden.
Hun rol werd steeds kleiner.
Paradise Lost ging een andere kant op, anderen probeerden te overleven door een meer symfonische invalshoek op te zoeken, en Bart Smit probeerde het vervolgens met Wish.
Eigenlijk aan de ene kant jammer dat door het succes van Anneke van Giersbergen bij The Gathering, het eerste album niet werd opgepakt.
Hier hoor je toch muzikaal een mooi geheel, waarbij de kwaliteiten de band al goed hoorbaar was.
De grunts passen er perfect bij, en zijn droevig, duister en zwaar, maar ook hier is het pronkstuk een nummer waarbij Marike Groot van zich laat horen; King for a Day.
Laatst zag ik opnames van het 25 jaar The Gathering concert in Doornroosje, en hierbij viel mij het gejuich uit de zaal op, toen deze klassieker gespeeld werd.
Blijkbaar zijn de Die Hard fans ze gelukkig niet vergeten.