The Gathering - Always... (1992)

Ik ben een zware fan van dit album. Echt heel goed. Maar ok, ik heb ze dan ook in die periode leren kennen. Toen dus met BART SMITS on vocals, een combinatie van Andrew Eldritch (Sisters Of Mercy)'s grafstem met het betere gruntwerk.

De CD combineert de stevige gitaren met heerlijk synthesizer tapijten en landschappen. Heerlijk gewoon.

Ik heb ook die remix CD, en ik vind die hoes (een blauwe met een dame in een zwart kleed op een rots staande) trouwens knapper.

The Gathering, versie II, met Anneke vind ik ook heel goed hoor, en ik ga akkoord mbt. Mandyllion. Dat is inderdaad een dijk van een album.

ALWAYS vind ik ook enorm goed, en het is ook een plaat vol herinneringen aan een bepaalde periode in mijn jonge leven. Ik verkeerde toen met een Nederlands meisje uit Overijsel en heb toen de plaatselijke bands Sacrosanct en Imperium leren kennen. Ging toen af en toe mee naar een zaaltje "Attack" genaamd, in Enschede, en daar zag ik als voorprogramma voor GOREFEST, een bandje uit OSS. Dat was THE GATHERING. Een optreden dat veel indruk op me maakte, toen, 19 maart 1993. Ik moet wel bekennen: de hoofdact vond ik maar niets... en dat is erh.. Nog niet veranderd...

Anyway. "Always" van The Gathering is een CD die nog steeds vaak op staat hier. En vind hem nog steeds goed.

Een 4/5

Always... is het interessante begin van de carrière van een van mijn favoriete bands The Gathering, een band die zich altijd is blijven ontwikkelen. Het is een album dat opvalt door zijn ongeslepenheid, creativiteit en bijzondere sfeer. Er zitten prachtige parels in, die achteraf gezien al duidelijk aangaven waar deze band later allemaal toe in staat bleek te zijn. Dat die parels verpakt zijn in een nogal ruwe oester geeft het album zijn charme, maar is eigenlijk ook wel jammer. En op sommige momenten is de productie gewoon echt niet lekker. Soms vormen de instrumenten niet één geheel, of klinkt het net niet mooi genoeg om er echt van te kunnen genieten. Dit is vooral het geval bij de vocalen. De grunts van Bart Smits klinken lang niet verkeerd, maar hadden krachtiger gekund. En op de sporadische momenten dat hij niet grunt maar zingt is hij niet zuiver. Jammer, want hij heeft een mooi, duister geluid. Zangeres Marike Groot voegt op de juiste momenten iets heel aparts toe, maar ook zij is duidelijk niet overal perfect. Daarbij staan beide vocalisten te ver naar achter in de mix, ze zijn soms gewoon niet goed te horen. Ik denk dat dit alles met wat meer tijd en geld sterk verbeterd had kunnen worden, maar daar zullen ze ongetwijfeld de middelen niet voor gehad hebben.

Verder vind ik niet alle stukken van dit album even sterk, maar hiertegenover staan vele prachtmomenten. Hoogtepunten zijn de kippenvel veroorzakende samenzang en de daarop volgende gitaarsolo in King for a Day, die hemelse cleane gitaar in Second Sunrise en het creatieve einde van datzelfde nummer en bovenal de prachtige titeltrack, maar eigenlijk zit het album vol met dit soort momenten en het is onmogelijk om die allemaal op te noemen. Iedere keer dat ik naar Always... luister, word ik weer verrast door een gedeelte dat ik alweer was vergeten. Verder zijn de teksten duister, filosofisch en melancholisch, en de albumhoes is mooi, maar het verband met de muziek snap ik nog niet helemaal.

Niet alles aan Always... is geweldig, maar al met al is het een prima debuut, dat een grote creativiteit tentoonspreidt. Ik kan dan ook goed begrijpen dat dit album nog altijd hoog gewaardeerd wordt door verschillende bandleden.

Overigens zijn The Mirror Waters en Stonegarden met verve overgedaan op The Gathering’s semi-akoestische live-album Sleepy Buildings uit 2003, waar Anneke niet alleen haar eigen invulling geeft aan de grunts, maar ook bewijst dat ze de vocale avonturen van Marike makkelijk aankan.

Volgend jaar komt er in april vanwege het 20-jarige jubileum van dit album een soort reünieconcert met de oorspronkelijke line-up van Always... met twee andere bands met wie ze in die tijd vaak optraden. Ik heb kaartjes en ik heb er zin in!

Ik kende The Gathering al van Strange Machine, maar was nog niet bekend met ouder werk.
Wel hoorde ik via via ooit de opnames van het debuut van Wish, welke veel indruk op mij maakte.
Dat Mandylion en Monochrome beide uit 1995 kwamen, wist ik dus niet.
En ik was dus helemaal niet op de hoogte dat de zanger van Wish tevens leadzanger was op Always...
Het zou nog een aantal jaren duren voordat die puzzelstukjes op de juiste plaats vielen, waarbij de muziek van Within Temptation, After Forever en Orphanage een grote rol speelden.
Eigenlijk maakte vooral Wish zoveel indruk op mij, dat ik mijn kledingstijl hierop aanpaste.
Het was altijd al voornamelijk zwart, maar nu kwamen er letterlijk en figuurlijk meer Metal invloeden bij.
Rond deze periode vestigde er in een buurdorp voor een korte tijd een platenzaak, die zich vooral richtte op het zware werk.
De verkoper zag in mij een potentiele klant, aan wie hij werk van Ayreon, Amorphis en eerder genoemde bands wist te verkopen.
Blijkbaar had hij het debuut van The Gathering over het hoofd gezien.
Dus pas na het succes van Within Temptation kwam ik uiteindelijk bij dit album uit, met als zanger Bart Smit, tevens zanger van het moeilijk te verkrijgen debuut van Wish; waar hijzelf mij uiteindelijk aan geholpen heeft.
Maar dit blijft een muzieksite; dus weer terug naar Always…
Always… is harder, duisterder dan de latere The Gathering, en ligt meer in het verlengde van het eerder verschenen Gothic van Paradise Lost.
Daarop was ook een grote rol voor de grunts weg gelegd, maar vooral het titelnummer maakte bij mij veel indruk.
Hierop was een zangeres als tweede stem te horen, wat Marike Groot eigenlijk ook hier doet.
Blijkbaar waren meerderen hiervan gecharmeerd, waardoor de rol van zangeressen bij gothic metal een steeds grotere rol zouden gaan spelen, met internationaal succes tot gevolg.
Een prima ontwikkeling, al werden de zangers hierdoor een soort van Mohikanen; een uitstervend ras, die zich probeerde staande te houden.
Hun rol werd steeds kleiner.
Paradise Lost ging een andere kant op, anderen probeerden te overleven door een meer symfonische invalshoek op te zoeken, en Bart Smit probeerde het vervolgens met Wish.
Eigenlijk aan de ene kant jammer dat door het succes van Anneke van Giersbergen bij The Gathering, het eerste album niet werd opgepakt.
Hier hoor je toch muzikaal een mooi geheel, waarbij de kwaliteiten de band al goed hoorbaar was.
De grunts passen er perfect bij, en zijn droevig, duister en zwaar, maar ook hier is het pronkstuk een nummer waarbij Marike Groot van zich laat horen; King for a Day.
Laatst zag ik opnames van het 25 jaar The Gathering concert in Doornroosje, en hierbij viel mij het gejuich uit de zaal op, toen deze klassieker gespeeld werd.
Blijkbaar zijn de Die Hard fans ze gelukkig niet vergeten.

Vandaag de Remaster van dit album uitgebracht!
Blijft een prachtig debuut van een band die zichzelf telkens weer opnieuw uitvond!